விண்மீன் படிகத்தின் இரகசியம்

நிலத்தடி விண்மீன் நதியின் மையப் பாறையில் நின்றிருந்த வீராவின் கண்களை அந்த விண்மீன் படிகத்தின் அசுர வெளிச்சம் கூசச் செய்தது. இருநூறு ஆண்டுகளாகப் பூட்டப்பட்டிருந்த ஒரு பெருங்கடல் போன்ற ஆற்றல், அந்தப் படிகத்தின் கூர்மையான விளிம்புகளிலிருந்து வெடித்துச் சிதறும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தது. நீலமும் பொன்னிறமும் கலந்த ஒளிக்கற்றைகள் நுகர்வோனைப் போல அவளைச் சுற்றிச் சுழன்றடித்தன. நதியின் நீர்ப்பரப்பு கொதிக்கும் தாரகை திரவம் போலக் குமிழியிட்டு எழுந்தது. அந்த அதிர்வுகள் நிலத்தடிப் பாதையின் சுவர்களில் மோதி, குகைக் கூரையிலிருந்து சிறிய பாறைத் துகள்களை உதிர்த்தன. இது ஒரு பேரழிவுக்கான வெடிப்பல்ல என்பதை வீரா உணர்ந்தாள்; மாறாக, வான்முடி உலகத்தின் கட்டுப்படுத்தப்படாத விண்மீன் மூச்சு தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளத் துடிக்கும் பேராற்றல் அது.

ஒளியின் தாளமும் அஸ்ட்ரோலேப்பின் குரலும்

வீரா தன் நடுக்கத்தை அடக்கிக் கொண்டு, கைகளில் இருந்த ‘விண்மீன் விழி’ அஸ்ட்ரோலேப்பை இரு கைகளாலும் இறுகப் பற்றினாள். அவளது வலது உள்ளங்கையில் இருந்த விண்மீன் வடிவ வடு, நதியில் கொந்தளிக்கும் படிகத்தின் துடிப்பிற்கு ஏற்பத் துடிக்கத் தொடங்கியது. அந்த வடுவிலிருந்து நீல நிறக் கோடுகள் நரம்புகளைப் போல அவளது மணிக்கட்டு வரை படர்ந்து பிரகாசித்தன. பேராசிரியர் மாறன் அவளுக்குக் கற்பித்த பழங்கால நட்சத்திர மொழி அவளது நினைவில் ஒலித்தது. விண்மீன் படிகங்கள் கோபப்படுவதில்லை, அவை விழித்தெழும்போது தங்களை வழிநடத்தும் ஒரு துல்லியமான அலைவரிசையை மட்டுமே தேடுகின்றன.

அவள் அஸ்ட்ரோலேப்பின் பித்தளை வளையங்களை ஒவ்வொன்றாகத் திருப்பினாள். முதன்மை வளையம் சுழன்றபோது, படிகத்திலிருந்து கிளம்பிய நீல அலைகள் ஒரு மெல்லிய இசைக்குரலைப் போலச் சுருங்கி அவளது காலடிக்குக் கீழ் படிந்தன. இரண்டாவது வளையத்தைச் சுழற்றியபோது, படிகத்தின் மையத்திலிருந்து பொங்கிய பொன்நிறக் கதிர்கள் அஸ்ட்ரோலேப்பின் லென்ஸ்கள் வழியே குவிந்து, நேராக அவளது மார்பில் பாய்ந்தன. அந்த ஒளி அவளை எரிக்கவில்லை; மாறாக, அவளது உடலெங்கும் ஒரு மாயக் கதகதப்பைப் பரப்பியது. வெடிப்பின் அதிர்வு கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது. பேரிரைச்சல் அடங்கி, நதியின் மேற்பரப்பில் மெல்லிய சலசலப்பும் படிகத்திலிருந்து புறப்பட்ட ஒரு தெய்வீக ஒளிரும் திரையும் மட்டுமே எஞ்சின.

படிகத் திரையில் நிழலாடிய ரகசியம்

அடக்கப்பட்ட படிகத்தின் ஒளிக்கற்றைகள் அந்த நிலத்தடி அறையின் காற்றில் ஒரு முப்பரிமாண மாயத் திரையை உருவாக்கின. அந்தத் திரையில், மேகக் கூட்டங்களுக்கு மேலே மிதக்கும் பழங்கால வான்முடி சகாப்தத்தின் காட்சிகள் அசைந்தாடத் தொடங்கின. வீரா மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு அந்தப் படங்களைப் பார்த்தாள். ஒரு பிரம்மாண்டமான அரண்மனை உப்பரிகையில், நட்சத்திரக் குருதி கொண்ட அரச குலத் தம்பதியினர் நின்றிருந்தனர். அவர்களது கைகளில் ஒரு பச்சிளங்குழந்தை இருந்தது. அந்தக் குழந்தையின் வலது கையில், இப்போது வீராவுக்கு இருப்பதைப் போன்றே ஒரு சிறிய விண்மீன் வடிவ வடு துல்லியமாக ஒளிர்ந்தது.

திடீரெனத் திரையில் கருங்கல் கோட்டையின் முன்னோடிகள் செலுத்திய கருப்புப் போர்க்கப்பல்கள் மேகங்களைக் கிழித்துக் கொண்டு வானில் தீ மூட்டிய காட்சிகள் தோன்றின. அந்தக் குழந்தையைப் பாதுகாப்பதற்காக, நதியின் ரகசியப் படகில் ஏற்றி மிதக்கவிடும் ஒரு பெண்ணின் முகம் தெரிந்தது. அந்தப் பெண்ணின் கழுத்தில் தொங்கிய பதக்கமும், அஸ்ட்ரோலேப்பின் விளிம்பில் செதுக்கப்பட்டிருந்த சின்னமும் அச்சாகப் பொருந்தியிருந்தன. “அம்மா…” என்ற வார்த்தை வீராவின் தொண்டையைத் தாண்டி மெல்லிய விம்மலாக வெளியேறியது. அவளது பிறப்பு வெறும் தற்செயலான ஒன்றல்ல; விண்மீன் நதியின் மறைவுக்கும், வான்முடியின் தற்போதைய வீழ்ச்சிக்கும் காரணமான அந்தப் பெருந்துரோகத்தின் உயிருள்ள சாட்சி அவள் தான் என்பது அந்த நொடியில் உறுதியானது.

கவினின் வருகையும் உணர்வுகளின் சங்கமமும்

அப்போது, நிலத்தடி நதிப் பாதையின் பாறை இடுக்குகளிலிருந்து ஒரு கனத்த காலடிச் சத்தம் கேட்டது. வீரா உடனடியாகத் தன் கவனத்தைத் திருப்பி, அஸ்ட்ரோலேப்பைத் தற்காப்பு நிலைக்கு உயர்த்தினாள். ஆனால் அங்கிருந்து வெளிப்பட்டது எதிரியல்ல. வாளை உறையில் செருகியபடி, வியர்வையும் பாறைத் தூசியும் படிந்த முகத்தோடு கவின் அங்கே வந்து நின்றான். மேல் தளத்தின் சவால்களை வெற்றிகரமாக முறியடித்துவிட்டு, அவளது அஸ்ட்ரோலேப்பின் ஒளியைப் பின்தொடர்ந்து, மிகக் கவனமாகப் பாறைகளின் பிடிப்புகளைப் பிடித்து அவன் இறங்கி வந்திருந்தான்.

வீராவைப் பார்த்ததும் அவனது கண்கள் நிம்மதியால் விரிந்தன. “வீரா! நீ பாதுகாப்பாக இருக்கிறாயா? மேல் தளத்திலிருந்து ஒரு பெரும் அதிர்வு உணரப்பட்டது, படிகம் வெடித்துவிடுமோ என்று அஞ்சிவிட்டேன்,” என்று அவன் படபடப்புடன் கூறினான். அவளது அருகே வேகமாக வந்து, அவளது தோள்களைத் தொட்டு ஏதேனும் காயங்கள் உள்ளனவா என்று பார்த்தான். அவனது தோள்பட்டையில் இருந்த கஷாய நிறக் காவல் முத்திரை, வீராவின் வடுவின் ஒளியோடு இயல்பாகப் பிணைந்து மெல்லிய செம்பொன் ஒளியை உமிழ்ந்தது.

“நான் நலமாக இருக்கிறேன் கவின்… படிகத்தின் ஆற்றலை அஸ்ட்ரோலேப்பால் வழிமறித்துவிட்டேன். அது வெடிக்கவில்லை, மாறாக நம்மை விழித்தெழச் செய்திருக்கிறது,” என்று வீரா கூறினாள். அவளது கண்களில் தெரிந்த கண்ணீரின் ஈரப்பதத்தையும், அதே சமயம் முகத்தில் கூம்பியிருந்த புதுவிதமான முதிர்ச்சியையும் கவின் கவனித்தான். அவன் மெதுவாக அவளது கைகளைப் பிடித்து, “ஏதோ முக்கியமானதை அறிந்து கொண்டாய், இல்லையா?” என்று கேட்டான். வீரா மெளனமாகத் தலையசைத்தாள். வார்த்தைகள் தேவைப்படவில்லை; அவர்களின் பார்வைப் பரிமாற்றத்திலேயே இருவரின் இதயத் துடிப்புகளும் ஒரே அலைவரிசையில் இணைந்திருப்பதை இருவரும் உணர்ந்தனர்.

நதியின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்த மர்மம்

அவர்களின் இந்த அமைதியான தருணத்தைக் கலைக்கும் விதமாக, நிலத்தடி நதியில் திடீரென ஒரு பெரும் நீரோட்ட மாற்றம் ஏற்பட்டது. படிகத்தின் விழிப்புணர்வு நதியின் ஆழமான அடிமட்டத்தை அசைத்துப் பார்த்திருந்தது. பொன்னிற நீர்ச்சுழல்களுக்கு நடுவே, நதியின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான மர மற்றும் உலோகக் கட்டமைப்பு மெதுவாக மேலே மிதந்து வரத் தொடங்கியது. பாசிகளும் படிகப் பூக்களும் படர்ந்திருந்த அந்தப் பழைய சிதைவு, சாதாரணப் படகல்ல; அது இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் மறைந்துபோன பழங்கால அரச குடும்பத்தின் ரகசிய வான்-கப்பல்!

கவின் வியப்புடன் வாளின் பிடியை இறுக்கியபடி முன்னேறினான். “இது… இது நட்சத்திரக் காவல்படையின் முதல் தலைமுறைக் கப்பல்! இதன் பாய்மரக் கொடியில் உள்ள முத்திரை, என் தோள்பட்டையில் உள்ள அதே காவல் முத்திரைதான்!” என்று வியப்புடன் கூறினான். அந்தக் கப்பலின் உடைந்த மேல்தளத்தில் ஒரு பழங்காலப் பேழை நீல நிற ஒளியை வெளிப்படுத்தியபடி வீற்றிருந்தது. வீராவின் பிறப்பு ரகசியத்தின் அடுத்த அத்தியாயம் அந்தக் கப்பலின் சிதைவுகளுக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதை அவளது உள்ளுணர்வு அவளுக்கு உணர்த்தியது.