வானுலக முற்றுகையும் மறைவிடமும்

வானுலகின் அடர்ந்த மேகக் கூட்டங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு அந்த இரகசிய வான்-கப்பல் முன்னேறிச் சென்றது. செம்புத் தகடுகளால் வேயப்பட்ட அதன் உடற்பகுதி, சுற்றியிருந்த பனி மூட்டத்தின் ஊடே ஒரு பேய்க்கப்பலைப் போல மிதந்து கொண்டிருந்தது. கப்பலின் இயந்திர அறைக்குள் சூழ்ந்திருந்த அமைதியை, அங்கிருந்த விசித்திரமான நீல நிற ஒளி துண்டு துண்டாகக் கிழித்துக்கொண்டிருந்தது. கடந்த சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் மேகமலை அடிவாரப் பட்டறை இம்பீரியல் படைகளால் தரைமட்டமாக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பேரழிவில் இருந்து மயிரிழையில் தப்பியவர்கள் இந்த வான்-கப்பலின் பாதுகாப்பிற்குள் நுழைந்திருந்தனர். அறிவு அரசன் தன் உடலில் அணிந்திருந்த சூரியக் கல் அஸ்திர கவசத்தின் ஒளியைக் குறைத்தான். அந்த கவசத்தின் நரம்புகளில் ஓடிக்கொண்டிருந்த தங்கம் போன்ற ஆற்றல் இப்போது மெதுவாக ஓய்ந்து, சாதாரணமாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது.

அவன் மெல்லக் கால்களை எடுத்து வைத்து இயந்திர அறையின் உள் பகுதியை நோக்கி நடந்தான். அங்குதான் அந்த மந்தாரம் மிதந்து கொண்டிருந்தது. மனிதர்களின் கற்பனைக்கு எட்டாத ஒரு விசித்திரமான வான் ஆன்மா அது. எந்தவித ஆதரவுமின்றி காற்றில் மிதந்த அந்த நீல நிற ஒளிக்கோளம், சுற்றியுள்ள எந்திரப் பாகங்களுடன் ஏதோ ஒரு மௌனமான மொழியில் பேசிக் கொண்டும் அதிர்வுற்றுக் கொண்டும் இருந்தது. அந்த அதிர்வு அறிவு அரசனின் இடது தோளில் இருந்த பழைய தீக்காயத்தின் வழியே ஊடுருவிச் செல்வது போன்ற ஒரு வித்தியாசமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. போர்க்களத்தில் தன் தோழர்களை இழந்த அந்தப் பயங்கரமான இரவின் ஞாபகங்கள் அவனது நினைவுக்குள் மீண்டும் நிழலாடின. அவனது மூச்சுக்காற்று சற்று வேகமானது. தன் கடந்த கால குற்ற உணர்ச்சியின் ஆழம் அந்த நீல நிற மந்தாரத்தின் மையத்தில் எதிரொலிப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

“அரசன்… நீ இன்னும் அந்தப் பக்கமே நிற்கிறாய்,” இயந்திர அறையின் இரும்புத் கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்த வேல்விழி எச்சரிக்கும் குரலில் கூறினாள். அவளது முகத்தில் படர்ந்திருந்த கவலை இன்னும் அகலவில்லை. ஒற்றைக் கண்ணாடி வில்லைக்குப் பின்னால் இருந்த அவளது பார்வை, அந்த நீல நிற மந்தாரத்தின் மீது நிலைத்திருந்தது. “இம்பீரியல் படைகள் நம்மைத் தாக்கியதற்குக் காரணம் இந்த ஆன்மா மட்டும்தான். பேரரசு இதைச் சாதாரணமான எரிபொருளாகப் பார்க்கவில்லை; செனித் கோபுரத்தின் உச்சியில் இயங்கும் தற்காப்பு எந்திரத்திற்கு இதை ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆயுதமாக மாற்ற அவர்கள் திட்டமிட்டுள்ளனர்.”

அறிவு அரசன் தன் பார்வையை அந்த நீல நிற ஆன்மாவிடமிருந்து திருப்புவதற்குச் சிரமப்பட்டான். மந்தாரங்கள் மனித உணர்ச்சிகளால் ஈர்க்கப்படுபவை என்ற உலக விதி அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஆனால், இந்த குறிப்பிட்ட நீல நிற மந்தாரம் அவனது மனதில் உள்ள ஆழமான சோகத்தையும், இழப்புணர்ச்சியையும் உறிஞ்சிக் கொள்வது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் தன் குரலைத் தாழ்த்தி, அமைதியாகப் பேசத் தொடங்கினான். “வேல்விழி, இது வெறும் எரிபொருள் அல்ல. இது என் பழைய படைப் பிரிவைச் சேர்ந்த எங்களின் கடைசிப் போரின் போது எங்களைக் காப்பாற்ற முயன்ற ஒரு வான் ஆன்மாவின் எச்சம். அன்று என்னால் இதைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. இன்று இது மீண்டும் என்னை வந்து அடைந்துள்ளது.”

கப்பலின் கட்டுப்பாட்டு அறையில் இருந்து இளம் இயந்திரப் பொறியாளரான செழியன் அவசரமாக ஓடிவந்தான். அவனது முகத்தில் வியர்வை வழிந்து கொண்டிருந்தது. “தளபதி வேல்விழி! அறிவு அரசன் அண்ணே! உடனே கவனிங்க! இம்பீரியல் ரோந்து கப்பல்களின் ரேடார் அலைகள் நம்மை மீண்டும் நெருங்கிவிட்டன. இந்த நீல நிற ஆன்மா வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல் அலைகளை வைத்து அவர்கள் நமது இருப்பிடத்தை மிகத் துல்லியமாக மோப்பம் பிடிக்கிறார்கள். நாம் இன்னும் சில நிமிடங்களில் அவர்களின் முற்றுகைக்குள் சிக்கிக்கொள்வோம்!” என்றார் பதற்றத்துடன்.

வேல்விழி தன் ஒற்றைக் கண்ணாடியைச் சரி செய்துகொண்டு கோபமும் உறுதியும் கலந்த குரலில் ஆணையிட்டாள். “செழியன், திசையை மாற்றுக! வடக்கு மண்டல வளைப்பைக் கடந்து, மேகக் காடுகளுக்கு அடியில் உள்ள நமது நிலத்தடி மறைவிட குகையை நோக்கி கப்பலைச் செலுத்து. அறிவு அரசன், உனது அஸ்திர கவசத்தின் எஞ்சிய சக்தியைப் பயன்படுத்து. இந்த ரேடார் அலைகளை திசைதிருப்ப அந்த சூரியக் கல் ஆற்றலால் மட்டுமே முடியும்.”

அறிவு அரசன் எந்த மறுப்பும் சொல்லாமல் உடனே தனது அஸ்திர கவசத்தின் மார்பகப் பகுதியில் இருந்த சூரியக் கல்லைத் தொட்டான். அவனது விரல் பட்டவுடன், அந்த கவசம் மீண்டும் பொன்னிற ஒளியால் பிரகாசித்தது. அவன் தன் கைகளை இயந்திர அறையின் முக்கிய ஆற்றல் பலகத்தில் வைத்தான். தன் உடலின் வழியே பாய்ந்த அந்த கடுமையான காற்று அழுத்தத்தையும் ஒலியின் வேகத்தையும் தன் அஸ்திரத்தின் மூலம் வான்-கப்பலின் உந்துவிசையுடன் இணைத்தான். திடீரென வான்-கப்பல் ஒரு பெரிய மின்னலைப் போல பாய்ந்து சென்றது. இம்பீரியல் ரோந்து கப்பல்களின் ரேடார் ஸ்கேனர்களில் இவர்களின் கப்பல் ஒரு கணத்தில் மறைந்து, பல சிறிய அலைகளாகப் பிரிந்து செல்வது போன்ற ஒரு மாயையை அந்த அஸ்திர சக்தி உருவாக்கியது.

“ரேடார் அலைகள் குழம்பிவிட்டன! அவர்கள் நம்மைத் தொலைத்துவிட்டார்கள்!” என்று செழியன் கட்டுப்பாட்டுத் திரையைப் பார்த்து உற்சாகக் குரல் எழுப்பினான். வான்-கப்பல் இம்பீரியல் முற்றுகையிலிருந்து வெற்றிகரமாகத் தப்பித்து, அடர்ந்த மேக மூட்டங்களுக்கு கீழே அமைந்திருந்த மலை முகடுகளுக்கு நடுவே நழுவிச் சென்றது.

சில மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, அந்த இரகசிய வான்-கப்பல் செங்குத்தான பாறைகளுக்கு நடுவே அமைந்திருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான குகை முகாரத்தில் மெதுவாக இறங்கியது. குகையின் வாயிலில் இருபுறமும் காவலில் நின்ற கிளர்ப்படையினர், தீப்பந்தங்களை ஏந்தியவாறு அவர்களை வரவேற்கக் தயாராக நின்றனர். அவர்களின் ஆடைகளில் கன்டன் ராஜ்ஜியத்தின் நிலத்தடி கிளர்ச்சியாளர்களின் முத்திரைகள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன.

கப்பலின் கதவுகள் திறக்கப்பட்டவுடன், குளிர்ந்த காற்றுடன் குகையின் நிலத்தடி வாசம் உள்ளே வீசியது. வேல்விழி கப்பலிலிருந்து முதலில் இறங்கி தன் வீரர்களைப் பார்த்துக் தலையசைத்தாள். அறிவு அரசனும் செழியனும் அந்த நீல நிற மந்தாரத்தை ஒரு சிறப்புப் பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தில் பத்திரமாகத் தாங்கிக் கொண்டு கப்பலிலிருந்து வெளியேறினர்.

அவர்கள் குகை முகாரத்திற்குள் கால் வைத்த அந்த வினாடியில், ஒரு வியக்கத்தக்க நிகழ்வு அரங்கேறியது. பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தில் இருந்த நீல நிற மந்தாரம் திடீரென ஒரு புதிய, விவரிக்க முடியாத நீல ஒளியை குகையின் உச்சியெங்கும் பாய்ச்சியது. அந்த ஒளியின் பிரகாசம் குகையின் இருண்ட சுவர்களைத் தாண்டி, அங்கு பல ஆண்டுகளாகப் புதைந்து கிடந்த பழைய வரலாற்றை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.

குகையின் ஆழமான சுவரில், பழங்காலத் தமிழ் எழுத்துக்களாலும் வான்-பாசுரங்களாலும் செதுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான தூண் நின்றிருந்தது. அந்தத் தூணின் அடிப்பகுதியில், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போன அறிவு அரசனின் படைப் பிரிவின் சின்னமும், அவனது சொந்தப் பெயரும் மிகவும் தெளிவாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. அதைக் கண்ட அறிவு அரசன் அப்படியே உறைந்துபோய் நின்றான்.