பகுதி 2: ஆழ்கலத்தின் இரகசியம்

மண்டபம் கடலோர இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு வீசிய உப்புக்காற்று, ‘மாரூதீர் மரைன்’ கப்பல் கட்டும் தளத்தின் பழைய மரக்குடோனின் கதவுகளை லேசாகத் தட்டியது. அந்த இரவின் குளிர்ச்சியிலும், யாழினியின் நெற்றியில் வியர்வை துளிர்த்திருந்தது. அவளது மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பழைய வெண்கலப் பெட்டி (Bronze Box), சாதாரணமானதல்ல; பல பத்தாண்டுகளாகக் கடலுக்கடியில் மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சரித்திரத்தின் சாட்சி. முகில் தனது அகலமான கரங்களால் அந்தப் பெட்டியின் மூடியைத் திறந்தபோது, அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட பழைய காகிதங்களும், துருப்பிடிக்காத உலோக முத்திரைகளும் அந்த இடத்தையே ஒரு வரலாற்று அருங்காட்சியகமாக மாற்றின.

“இது என்ன முகில்? கடலுக்கு அடியில் இவ்வளவு ஆண்டுகள் எப்படி இது பாதுகாப்பாக இருந்தது?” யாழினியின் குரலில் ஆச்சரியமும் படபடப்பும் கலந்திருந்தது. அவளது நீண்ட கால நிபுணத்துவமும் அந்தப் பெட்டியின் வடிவமைப்பைக் கண்டு வியந்தது. அது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு சிறப்பு வகை ஆவணப் பெட்டி. பெட்டிக்குள் இருந்த பதிவேடுகளை முகில் தன் கைகளில் கவனமாக எடுத்தான். அவனது முகம் வழக்கம்போல கடுமையானதாகவே இருந்தது, என்றாலும் அவனது கண்களில் ஒரு தீர்க்கமான பார்வை மின்னியது.

“இது சாதாரணக் கப்பலின் ஆவணம் அல்ல யாழினி. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாரூதீர் தாத்தா கட்டிய அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மரக்கலத்தின் (Lugger) முழுமையான கட்டுமான வரைபடங்களும், உரிமையியல் ஆவணங்களும் இதில் இருக்கின்றன,” என்றான் முகில், தனது ஆழமான குரலில். அந்தப் பெட்டியில் இருந்த குறிப்புகளை அவர்கள் இருவரும் புரட்டத் தொடங்கினர். அப்போதுதான் அவர்களுக்கு அந்த மாபெரும் உண்மை புரிந்தது. அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கப்பல் தற்செயலாக மூழ்கடிக்கப்படவில்லை; திட்டமிடப்பட்ட ஒரு நாசவேலையின் காரணமாகவே அது கடலுக்குள் தள்ளப்பட்டுள்ளது. அதுவும் அந்தத் தளத்திற்குச் சொந்தமான நிலத்தின் பாரம்பரியப் பாதுகாப்பு உரிமையை (Historical Preservation Charter) நிரூபிக்கக்கூடிய மிக முக்கியமான ஆவணங்கள் அதில் பத்திரமாக இருந்தன. இந்த ஆவணங்கள் சட்டப்படி கையில் கிடைத்தால், செழியனின் கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தால் அனுப்பப்பட்ட அந்த ஜப்தி அறிவிப்பை எளிதில் செல்லுபடியாக்க முடியாது.

அப்போது திடீரென தளத்தின் வெளியே ஒரு காரின் பிரேக் போடும் சத்தம் கேட்டது. அந்தப் பாழடைந்த பகுதியில் இரவில் யாரோ வந்து இறங்கும் அரவம் தெளிவாக எதிரொலித்தது. சில விநாடிகளில், தளத்தின் பிரதான மரக்கதவு வேகமாகத் திறக்கப்பட்டது. செழியன் தன் முகத்தில் நக்கல் நிறைந்த புன்னகையுடன், விலையுயர்ந்த கோட் சூட் அணிந்தபடி உள்ளே நுழைந்தான். அவனுடன் இரண்டு உள்ளூர் ஆட்களும் வந்திருந்தனர். அவனது வருகை அந்த அமைதியான இரவில் ஒரு புயலைக் கிளப்புவது போல இருந்தது.

“என்ன யாழினி, நள்ளிரவிலும் தன் தாத்தாவின் பழைய இரும்புப் பெட்டிகளைத் தேடி ஆராய்ச்சி நடந்து கொண்டிருக்கிறதா?” செழியன் கேலியாகச் சிரித்தான். அவனது கண்கள் மேசையின் மேல் இருந்த அந்த வெண்கலப் பெட்டியின் மீதும், ஆவணங்களின் மீதும் பதிந்தன. அவனது முகத்தில் ஒரு கணம் லேசான அதிர்ச்சி தோன்றி மறைந்தது. ஆனால் உடனடியாக அதைச் சமாளித்துவிட்டு, மேலும் நெருங்கி வந்தான்.

‘மாரூதீர் மரைன்’ தளத்தின் நிலம் தங்களுக்குத்தான் சட்டப்படி சொந்தமாகப் போகிறது என்றும், இந்தச் சிறிய காகிதங்களைக் கொண்டு எதையும் மாற்ற முடியாது என்றும் அவன் மிரட்டலான குரலில் கூறினான். யாழினி சிறிதும் பயப்படாமல், நிமிர்ந்து நின்று அவனை எதிர்கொண்டாள். “இந்த இடம் என் தாத்தாவின் வியர்வையால் உருவானது. இதன் வரலாற்று உரிமை ஆவணங்கள் இப்போது என் கையில் இருக்கின்றன. உங்களால் சட்டப்படி இதை ஒன்றும் செய்ய முடியாது,” என்று அழுத்தமாகத் திருப்பினாள்.

செழியனின் முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. அவன் அருகில் இருந்த தனது ஆட்களைப் பார்த்துவிட்டு, யாழினியை நோக்கி ஒரு அடி முன்னோக்கி வந்தான். அந்தச் இக்கட்டான தருணத்தில், இதுவரை அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்த முகில் சட்டென்று குறுக்கிட்டான். மின்னல் வேகத்தில் யாழினிக்கு முன்பாக வந்து நின்றவன், செழியனின் கண்களை நேராகப் பார்த்து, தனது உறுதியான கரத்தால் செழியனின் தோள் பட்டையை லேசாகத் தடுத்து நிறுத்தினான். அவனது பார்வையில் இருந்த கம்பீரமும், ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் உறுதியும் செழியனைச் சற்றுப் பின்வாங்கச் செய்தது.

“இந்த இடத்திற்குள் நுழைய உனக்கு அனுமதி இல்லை, உடனே வெளியேறு,” என்று முகில் அமைதியாக ஆனால் உறுதியாகக் கூறினான். அந்த ஆழ்கடல் மூழ்காளரின் திடமான உடற்கட்டும், அஞ்சா நெஞ்சமும் செழியனுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக அமைந்தது. முகிலை நன்றாக அறிந்திருந்த செழியன், உடனடியாக எதுவும் செய்ய முடியாமல் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டான்.

வெளியேறும் வழியில் செழியன் திரும்பி யாழினியைப் பார்த்து ஒரு குரூரமான புன்னகையை உதிர்த்தான். “உன் தாத்தா காப்பாற்ற நினைத்த அதே கப்பலும், அதே இரகசியமும்தான் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தத் தளத்தை அழித்தது, யாழினி. அன்று அந்தத் துரோகத்தைச் செய்தது வேறு யாருமല്ല, உங்கள் குடும்பத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒருவர்தான்!” என்று கூறிவிட்டு இருளுக்குள் மறைந்தான்.

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அந்த அறையின் காற்றை உறைய வைத்தன. யாழினியின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவளது குடும்பத்தில் யாருக்காவது இந்தத் துரோகத்தில் தொடர்பிருக்க முடியுமா? குழப்பமும் அச்சமும் அவளை ஆட்கொள்ள, முகில் மெதுவாகத் தன் கரத்தால் அவளது தோளில் ஆதரவாகத் தொட்டு அவளுக்குத் தைரியம் ஊட்டினான். அந்தத் தொடுதல் அவளது பயத்தைப் போக்கி, இருவரையும் ஒரு புதிய இலக்கை நோக்கி இணைத்தது.