சட்டப் போர்க்களம்

செங்கோட்டை மற்றும் குற்றால மலையின் சாரல் காற்று இரவோடு இரவாகத் தீவிரமான சட்டப் போர்க்களத்திற்கு மாறியிருந்தது. இரத்தினவேல் அனுப்பிய போலித் தடையாணை நோட்டீஸை எதிர்கொள்ளவும், தைல உற்பத்திக்கான தடையை நீக்கவும் மித்ரா ஒரே இரவில் அயராது உழைத்து அவசரச் சட்ட மனுவை ஆயத்தம் செய்திருந்தாள். மறுநாள் காலை கதிரவன் உதிக்கும் முன்பே, உயர்நீதிமன்றத்தின் அவசர அமர்வுக்கான அனைத்து ஆவணங்களையும் கவின்ராஜின் கைகளில் வழங்கினாள் அவள்.

“கவின்ராஜ், நாம் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. வனத்துறையின் அதிகாரப்பூர்வ அனுமதியும், நம்மிடம் உள்ள ஆதாரங்களும் நம்மைச் சட்டப்படி காக்கும். இந்த நீல நிறக் குறிப்பேட்டுடன் நாம் நீதிமன்றத்தின் முன் நிற்போம்,” என்று மித்ரா உறுதியுடன் கூறினாள். அவளது கண்களில் இருந்த தொழில்முறைத் தெளிவும், தன்னம்பிக்கையும் கவின்ராஜுக்கு மிகுந்த மன வலிமையைத் தந்தது. தன் மீது எழும் பொய் வழக்குகளைத் தாண்டி, உண்மை வெல்லும் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்குப் பிறந்தது.

காலை ஒன்பது மணிக்குத் திருநெல்வேலி மாவட்ட உயர்நீதிமன்றக் கிளை வளாகம் வழக்கத்தை விடக் கூடுதல் பரபரப்புடன் காணப்பட்டது. இரத்தினவேல் தரப்பு வழக்கறிஞர்கள் அவசர மனுவைத் தடுத்து நிறுத்த பல்வேறு குறுக்கு வழிகளை முயன்றனர். ஆனால், மித்ரா தனது கூர்மையான வாதங்களினாலும், சட்டப் பிரிவு விளக்கங்களினாலும் நீதிபதியை ஈர்த்தாள். குகையில் மீட்கப்பட்ட நீல நிறப் பழமையான குறிப்பேட்டை முக்கியச் சான்றாக நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தபோது, இரத்தினவேலின் 50 ஆண்டு காலத் துரோகச் செயல்களும், போலியான ஆக்கிரமிப்பு முயற்சிகளும் வெட்டவெளிச்சமாகின.

‘செண்பக சிந்தாமணி’ தைலக்கூடத்தின் மீது இரத்தினவேல் தொடுத்த தடையாணை முற்றிலும் சட்டவிரோதமானது என்றும், சோமசுந்தரத்தின் பரம்பரை உரிமையை மீற யாருக்கும் உரிமையில்லை என்றும் நீதிபதி அதிரடி உத்தரவைப் பிறப்பித்தார். மேலும், தைலக்கூடத்தின் பாதுகாப்பைக் காவல்துறை உடனடியாக ஏற்றுக்கொண்டு, கவின்ராஜ் தடையின்றி தைல உற்பத்தியைத் தொடங்கலாம் என்று உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. நீதிமன்றக் கதவுகளை வெற்றிகரமாகக் கடந்து வெளியே வந்த மித்ராவின் முகத்தில் பெருமிதப் புன்னகை பூத்தது. அவளது கைகளை அன்போடு பற்றிக்கொண்ட கவின்ராஜ், தன் நன்றியையும் ஆழமான காதலையும் சொற்களுக்கு அப்பால் வெளிப்படுத்தினான்.

மதிய வேளையில், நீதிமன்றக் காவல்துறைப் பாதுகாப்புடன் கவின்ராஜும் மித்ராவும் செண்பக சிந்தாமணி தைலக்கூடத்திற்குத் திரும்பினர். செண்பக மரங்களின் நறுமணம் சூழ்ந்த அந்தப் பாரம்பரியக் கூடத்தில் மீண்டும் விளக்குகள் எரிந்தன. சோமசுந்தரத்தின் ஆசியுடன், கவின்ராஜ் நீண்ட நாட்களாகக் காத்திருந்த ஆதிரை தைலத்தைக் காய்ச்சும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பணியைத் தொடங்கினான். பெரிய செப்புக் கொப்பரையில் மூலிகைகள் கொதிக்கத் தொடங்கியதும், அந்த இடமே ஒரு தெய்வீக நறுமணத்தால் நிரம்பியது.

மித்ரா கொப்பரையின் அருகில் நின்று கவின்ராஜின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்தபடி, அவனுக்குத் துணையாக நின்றாள். இருவரது இதயங்களும் ஒரே இலக்கை நோக்கித் துடித்தன. பாரம்பரிய உழைப்பும் சட்டப் பாதுகாப்பும் இணைந்து உருவாக்கிய அந்தத் தருணம், அவர்களின் காதலை மேலும் ஆழமாக்கியது. ஆனால், இந்தக் கொண்டாட்டத்தின் அமைதியைச் சீர்குலைக்க இரத்தினவேல் தன் கடைசிச் சதித் திட்டத்தைத் தீட்டிக் கொண்டிருந்தான் என்பது அப்போது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

தைலக் கொப்பரையில் ஆதிரை தைலம் பொங்கி வழியத் தொடங்கும் நறுமணத் தருணத்தில், தைலக்கூடத்தின் பிரதான மின்சாரத் தொடர்பைத் திடீரென யாரோ துண்டித்தனர். சுற்றிலும் இருந்த விளக்குகள் அணைந்து, மொத்த தைலக்கூடமும் காரிருளில் மூழ்கியது. மின்சாரக் கட்டுப்பாட்டு அறையின் திசையிலிருந்து வரும் சந்தேகத்திற்கிடமான காலடி ஓசையைக் கவனித்த கவின்ராஜ், கொப்பரையின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டே இருளுக்குள் முன்னேறினான். இரத்தினவேலின் புதிய சதி வேலைகள் என்னவென்பதை எதிர்கொள்ள இருவரும் மீண்டும் தயாராகினர்.