குகைக் கதவுகள்

குற்றால மலையின் ஆழமான குகை வாயிலில் நின்றிருந்த இரத்தினவேலின் முக்கிய அடியாள், கவின்ராஜையும் மித்ராவையும் கண்டதும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிருந்தான். அவனது கையில் இருந்த நீல நிறப் பழமையான குறிப்பேடு, காலைச் சூரிய வெளிச்சத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது. வனத்துறையின் அதிகாரப்பூர்வ அனுமதிப் பத்திரத்தை மித்ரா நிதானமாக உயர்த்திக் காட்டியபோது, அந்த அடியானின் முகத்தில் பயமும் குழப்பமும் ஒருசேரப் படர்ந்தன.

“நாங்கள் வனத்துறையின் சிறப்புச் சான்றிதழுடன், நீதிமன்றக் கண்காணிப்பின் கீழ் தான் இந்தச் சேகரிப்பை மேற்கொள்கிறோம். சட்டவிரோதமாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிக்குள் நுழைந்து, எங்களை வழிமறிப்பது உன்னை உடனடியாகக் கைது செய்யப் போதுமான குற்றம்,” என்று மித்ரா தன் கம்பீரமான வழக்கறிஞர் குரலில் எச்சரித்தாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அசையாத உறுதியும், சட்டத்தின் மீதான நம்பிக்கையும் எதிரியைத் தடுமாறச் செய்தது.

அதே நேரத்தில், கவின்ராஜ் அமைதியாக முன்னேறி வந்து, அடியானின் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டை நோக்கினான். “அந்தக் குறிப்பேடு என் தாத்தா சோமசுந்தரத்திடமிருந்து 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இரத்தினவேலின் தந்தையால் திருடப்பட்ட ஏடுகளின் நகல் தானே? உண்மை என்றாவது ஒருநாள் வெளிவந்தே தீரும்,” என்றான் கவின்ராஜ். அவனது கைகளில் இருந்த பழமையான செண்பகப் பூ வடு, அந்த வரலாற்றுத் துரோகத்தின் சாட்சியாகச் சிவந்து காணப்பட்டது.

மித்ராவின் சட்டப்பூர்வ எச்சரிக்கையினாலும், கவின்ராஜின் கூர்மையான கேள்விகளினாலும் நிலைதழுமாறிய அந்த அடியாள், வனத்துறை அதிகாரிகள் பின்னால் வருவதைக் கண்டு, தன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டைப் பாறை இடுக்கில் தவறவிட்டுவிட்டு அடர்ந்த காட்டுக்குள் தப்பி ஓடினான். பதற்றத்தில் அவன் விட்டுச் சென்ற அந்த நீல நிறக் குறிப்பேட்டை மித்ரா விரைந்து சென்று கைப்பற்றினாள்.

பழைய துரோகத்தின் உண்மை வெளிப்பாடு

குகையின் முகப்பில் அமைந்திருந்த ஒரு பெரிய பாறையின் மீது அமர்ந்து, கைப்பற்றப்பட்ட குறிப்பேட்டை இருவரும் கவனமாகப் புரட்டினர். அதில் சோமசுந்தரத்தின் தைலக்கூடத்திலிருந்து 1970களில் ரகசியமாகத் திருடப்பட்ட ஆதிரை தைலத்தின் அரைகுறைச் சூத்திரங்களும், இரத்தினவேலின் தந்தை சோமசுந்தரத்திற்குச் செய்த நில ஆக்கிரமிப்புச் சதிகளும் விரிவாகக் குறிக்கப்பட்டிருந்தன.

“கவின்ராஜ்… உனது தாத்தாவின் கனிவையும் நேர்மையையும் இரத்தினவேலின் குடும்பம் சுயநலமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தச் சூத்திரத்தைத் திருடியும் அவர்களால் தைலத்தை உருவாக்க முடியாமல் போனதற்குக் காரணம், ஆதிரை பூவைச் சேகரிக்கும் தூய்மையான மனப்பக்கம் அவர்களிடம் இல்லாததுதான்,” என்று மித்ரா உணர்ச்சிப்பூர்வமாகக் கூறினாள். அவளது கண்கள் கவின்ராஜைப் பார்த்தபோது, அதில் பரிவும் ஆழமான மதிப்பும் நிறைந்திருந்தன.

“உண்மையான நறுமணம் என்பது சூத்திரத்தில் மட்டும் இல்லை மித்ரா, அதை உருவாக்கும் எண்ணத்தின் நேர்மையில் இருக்கிறது. இன்று உன்னுடைய துணிச்சலால் தான் என் தாத்தாவின் பழ பழி துடைக்கப்பட்டுள்ளது,” என்று கூறிய கவின்ராஜ், மித்ராவின் கைகளை மென்மையாகப் பற்றிக் கொண்டான். அவளது விரல்களில் படர்ந்திருந்த சிறு நடுக்கம், இருவருக்கும் இடையிலான காதலை அமைதியாக உறுதிப்படுத்தியது.

ஆதிரை மூலிகைச் சேகரிப்பும் பூக்கும் கணமும்

இருவரும் குகையின் குறுகிய கதவு போன்ற பாறை இடுக்குகளைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்தனர். குகையின் உட்புறம் குளிர்ந்த பனிமூட்டத்தாலும், பாறைகளின் வழியே கசிந்த நன்னீராலும் சூழப்பட்டிருந்தது. குகையின் நடுவே, 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே பூக்கும் அபூர்வமான ‘ஆதிரை’ மூலிகைகள், நீல நிறக் காந்த ஒளியுடன் மலர்ந்து நின்றன.

கவின்ராஜ் தன் வேதியியல் அறிவைப் பயன்படுத்தி, மூலிகையின் வேர்களுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படாத வகையில், பனிப்பொழிவு காலத்தில் மட்டுமே சேகரிக்கப்பட வேண்டிய குறிப்பிட்ட மலர்களையும் இலைகளையும் கவனமாக வெட்டி எடுத்தான். மித்ரா அவனுக்குத் தேவையான பதனிடும் கூஜாக்களையும், வனத்துறை சான்றளித்த பாதுகாப்புப் பைகளையும் எடுத்துக்கொடுத்து உதவினாள். இயற்கையின் இந்த அற்புதத் தருணத்தில், இருவரும் இணைந்து ஆதிரை மூலிகையை வெற்றிகரமாகச் சேகரித்தனர்.

“மித்ரா, இந்த மூலிகையின் நறுமணம் நம் தைலக்கூடத்தில் மீண்டும் ஜீவன் பெறும்போது, நமது போராட்டத்திற்கு முழுமையான வெற்றி கிடைக்கும். இந்த நிமிடத்தில் நீ என் அருகில் இருப்பது எனக்குள் மாபெரும் நம்பிக்கையைத் தருகிறது,” என்றான் கவின்ராஜ், அவளது கண்களை நேரடி பார்வையில் சந்தித்தபடி.

மித்ரா மெலிதாகப் புன்னகைத்தாள். “கவின், ஆரம்பத்தில் உன்னை ஒரு சந்தேக நபராகப் பார்த்ததற்கு நான் வெட்கப்படுகிறேன். ஆனால் இன்று, உன்னுடைய பாரம்பரியத்தையும் இந்த வனத்தின் தூய்மையையும் காக்க உன்னோடு நிற்பதில் நான் பெருமிதம் கொள்கிறேன். இந்தப் பயணம் வெறும் மூலிகைச் சேகரிப்பு அல்ல… என் வாழ்வின் மிக அழகிய அத்தியாயம்,” என்று மனப்பூர்வமாகத் தன் காதலை வெளிப்படுத்தினாள்.

தைலக்கூடத்திற்குத் திரும்புதலும் புதிய அச்சுறுத்தலும்

சேகரிக்கப்பட்ட ஆதிரை மூலிகைகளைப் பாதுகாப்பான மரப்பெட்டிகளில் அடைத்துக்கொண்டு, இருவரும் மாலையில் குற்றால மலையடியவாரத்தில் அமைந்த ‘செண்பக சிந்தாமணி’ தைலக்கூடத்திற்குப் பாதுகாப்பாகத் திரும்பினர். சோமசுந்தரத்தின் நினைவுகளைச் சுமந்து நிற்கும் அந்தப் பழைய தைலக்கூடம், மாலை வெயிலில் அமைதியாகக் காட்சியளித்தது. தைலக் கொப்பரைகளும், உலர்த்தும் அறைகளும் தைல உற்பத்திக்குத் தயார் நிலையில் இருந்தன.

ஆனால், தைலக்கூடத்தின் வாயிலை அடைந்ததும் அவர்களின் மகிழ்ச்சி நிமிடத்தில் மறைந்தது. தைலக்கூடத்தின் பிரதான கதவில் நீதிமன்றத்தின் போலியான தடையாணை நோட்டீஸ் ஒன்று ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அதனுடன், இரத்தினவேலின் வழக்கறிஞரும் அவரது ஆயுதம் தாங்கிய ஆட்களும் தைலக்கூடத்தைச் சுற்றி வளைத்து நின்று கொண்டிருந்தனர்.

“கவின்ராஜ்! உனது மூலிகைச் சேகரிப்பு அனுமதி செல்லாது. இந்தத் தைலக்கூடம் இருக்கும் நிலம் எனக்குச் சொந்தமானது என்று சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் இடைக்கால உத்தரவு வந்துள்ளது. இன்றிரவுக்குள் இந்த இடத்தை ஒப்படைக்காவிட்டால், தைலக்கூடம் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கப்படும்!” என்று இரத்தினவேல் தொலைபேசி வாயிலாக நேரடியாக மிரட்டல் விடுத்தான்.

கவின்ராஜின் முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. ஆனால், மித்ரா அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி, நோட்டீஸைக் கூர்ந்து கவனித்தாள். “இது இரத்தினவேல் உருவாக்கிய போலியான ஆவணம். தைல உற்பத்தியைத் தொடங்குவதைத் தடுக்க அவன் தொடுக்கும் இறுதிச் சதி இது!” என்று முழங்கினாள் மித்ரா. மூலிகைகள் கைவசம் இருக்கும் நிலையில், தைலக்கூடத்தைக் காக்க வேண்டிய மாபெரும் சட்ட மற்றும் நேரடிப் போராட்டம் கதவின் முன்னால் காத்துக் கொண்டிருந்தது.