கடந்த காலத்தின் நிழல்

செண்பக சிந்தாமணி தைலக்கூடத்தின் மைய அறையில் விடியும் பொழுது ஒரு புதிய வரலாற்றின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது. மேசையில் விரிந்து கிடந்த அந்தப் பழைய ஆவணம் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சோமசுந்தரத்திற்கு இழைக்கப்பட்ட வஞ்சகத்தை மிகத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்தியது. இரத்தினவேலின் தந்தையும் அவரது கூட்டாளிகளும் இணைந்து எப்படி அந்தத் பாரம்பரியத் தைலக்கூடத்தின் உரிமையைச் சதி செய்து பறிக்க முயன்றனர் என்பதற்கான சட்டப்பூர்வ சாட்சிகள் அதில் பதிவாகியிருந்தன. கவின்ராஜ் அந்த வரிகளைப் படிக்கப் படிக்க அவனது கைகள் லேசாக நடுங்கின; ஆனால் அந்த நடுக்கம் பயத்தால் அல்ல, மாறாக பல ஆண்டுகளாக தன் குடும்பத்தின் மீது சுமத்தப்பட்ட பொய்மூட்டைகளுக்கு எதிரான கோபத்தாலும் உண்மையை வெளிகொண்டுவரும் உறுதியாலும் ஏற்பட்டது.

‘கவின்ராஜ், இந்த ஆவணம் நம்மிடம் இருப்பது கடவுள் நமக்குக் கொடுத்த மிகப்பெரிய பலம். இரத்தினவேல் இவ்வளவு காலம் மறைத்து வந்த அனைத்துச் சட்டவிரோத நில அபகரிப்புகளும் மூலிகைக் கடத்தல்களும் இப்போது இந்த ஒரே ஆவணத்தின் மூலம் அம்பலப்படுத்தப்படும்,’ என்றாள் மித்ரா. அவளது குரலில் இருந்த உறுதி அந்த அறையின் அழுத்தத்தைக் குறைத்து ஒரு புதிய நம்பிக்கையை விதைத்தது. அவள் தன் மடிக்கணினியில் மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்ய வேண்டிய புதிய ஊழல் மற்றும் சதி வழக்கிற்கான மனுவைத் தயாரிக்கும் பணியில் மும்முரமாக ஈடுபட்டாள். சோமசுந்தரத்தின் குறிப்பேட்டில் உள்ள அறிவியல் தரவுகளையும், இந்த வரலாற்று ஆவணத்தையும் இணைத்து அவள் உருவாக்கும் வாதம் எதிரிகளுக்கு எவ்விதச் சன்னலையும் தராத வகையில் வலுவாக இருந்தது.

அதே சமயம், 30 நாள் காலக்கெடுவுக்குள் ‘ஆதிரை’ மூலிகைகளைச் சேகரிக்க வனத்துறையின் அதிகாரப்பூர்வ அனுமதியைப் பெறுவது அடுத்த கட்ட அவசியமான படியꯨம் இருந்தது. வனத்துறை அலுவலகத்தில் முறையான விண்ணப்பத்தைச் சமர்ப்பிக்க கவின்ராஜ் நேரில் செல்லத் தயாரானான். மித்ரா அவனுடன் நேரடியாகச் செல்வது சில தேவையற்ற அரசியல் அழுத்தங்களை உருவாக்கக்கூடும் என்பதால், சட்டப்பூர்வ ஆவணங்களை மட்டும் முழுமையாகத் தயாரித்து அவனிடம் வழங்கினாள். ‘கவின்ராஜ், அனைத்து வனத்துறை விதிகளுக்கும் உட்பட்டே நாம் விண்ணப்பிக்கிறோம். சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழ் நமக்குரிய உரிமையை எந்த அதிகாரியாலும் மறுக்க முடியாது. நீங்கள் தைரியமாகச் செல்லுங்கள்,’ என்று அவனை ஊக்கப்படுத்தினாள் மித்ரா.

கவின்ராஜ் குற்றால மலையடிவாரத்தில் உள்ள வனத்துறைப் பிராந்திய அலுவலகத்தை அடைந்தான். அந்த வளாகம் எப்போதுமே ஒருவித அலுவல் ரீதியான பரபரப்புடன் காணப்படும். உள்ளே நுழைந்த கவின்ராஜ், தலைமை வனப் பாதுகாப்பு அதிகாரியைச் சந்தித்து, செண்பக சிந்தாமணி தைலக்கூடத்தின் பாரம்பரிய உரிமை மற்றும் இந்த முறை ஆதிரை பூக்களைச் சேகரிப்பதற்கான சிறப்பு சுற்றுச்சூழல் அனுமதி கோரிய விண்ணப்பக் கோப்பைச் சமர்ப்பித்தான். அந்த அதிகாரி கோப்பைப் பரிசீலித்துவிட்டு, ‘கவின்ராஜ் சார், உங்களுடைய குடும்பப் பாரம்பரியம் எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், இந்த முறை சில பெரிய மனிதர்களின் அழுத்தத்தால் வனத்துறை அனுமதி வழங்குவதில் பல நடைமுறைச் சிக்கல்கள் உள்ளன,’ என்று தயக்கத்துடன் கூறினார்.

கவின்ராஜ் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும், ‘ஐயா, நாங்கள் அனைத்துச் சட்டப்பூர்வ சான்றிதழ்களையும் முறையாக இணைத்துள்ளோம். இதில் எந்தச் சட்டமீறலும் இல்லை,’ என்று விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று அந்த அலுவலகத்தின் கதவு வேகமாகத் திறக்கப்பட்டது. அங்கே தன் அடியாள்களுடன் கோபமாக நுழைந்தான் இரத்தினவேல். அவனது முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தத் தந்திரமான சிரிப்புக்குப் பதிலாக ஒரு பதற்றமும் ஆக்ரோஷமும் நிறைந்திருந்தது. கவின்ராஜின் கையில் இருந்த அனுமதிக் கோப்பைக் கண்டதும் அவனுக்குள் எரிச்சல் இன்னும் அதிகரித்தது.

‘ஹே கவின்ராஜ்! என்ன இங்கே அனுமதி கேட்டு விண்ணப்பம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறாய்? இந்த வனப்பகுதியில் இருக்கும் ஒரு மூலிகையைக் கூட நீ தொட்டுவிட முடியாது. இந்த அதிகாரிகளை வைத்து உன்னுடைய விண்ணப்பத்தை இப்போதே குப்பைத் தொட்டியில் வீச வைக்க என்னால் முடியும்,’ என்று சத்தமாக மிரட்டினான் இரத்தினவேல். அலுவலகத்தில் இருந்த மற்ற அதிகாரிகளும் ஊழியர்களும் அந்த எதிர்பாராத மோதலால் ஒரு கணத்திற்கு அமைதியாயினர். கவின்ராஜ் தன் இயல்பான அமைதியைக் கைவிடாமல், நேராக இரத்தினவேலின் கண்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடியே, ‘இரத்தினவேல், மிரட்டல்களால் ஒருபோதும் உண்மையை மறைக்க முடியாது. இது நீதிமன்றத்தின் தடை உத்தரவு நடைமுறையில் உள்ள காலம். சட்டத்திற்குப் புறம்பாக நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு மிரட்டலும் உங்களது அழிவுக்கான பாதையை இன்னும் வேகப்படுத்தும்,’ என்று ஆணித்தரமாகக் கூறினான். அந்தச் சூழலில், வனத்துறை அதிகாரிகளின் முன்னால் உருவாகிய அந்தப் பதற்றமான தருணம் அடுத்த கட்ட மோதலுக்கான களத்தை உடனடியாக ஏற்படுத்தியது.