உண்மைகளின் பரிமாற்றம்

மழையின் சத்தம் அந்தப் பாழடைந்த தைலக் கூடத்தின் ஓடுகளின் மீது ஓசையெழுப்ப, கவின்ராஜும் மித்ராவும் ஒருவரையொருவர் முறைத்துப் பார்த்த பார்வையானது மெல்லத் தளர்ந்து, ஒருவித மௌனமான புரிதலாக மாறியது. மித்ரா தன் கையில் இருந்த சிறிய ஒளிரும் விளக்கின் வெளிச்சத்தைக் கீழே இறக்கினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த ஆரம்பகாலக் கடினத்தன்மை இப்போது சட்டென்று குறைந்து, அவளது இயற்கையான கூர்மையான பார்வையுடன் கூடிய நிதானம் வெளிப்பட்டது.

“நான் கேட்கும் கேள்விக்கு நீங்கள் கோபப்படாமல் பதிலளிக்க வேண்டும்,” என்றாள் மித்ரா, தன் குரலைச் சற்றே தாழ்த்தி. அவளது குரலில் இருந்த அந்த இயல்பான ஆளுமை கவின்ராஜைக் கவர்ந்தது. “நீங்கள் யார் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை என்றாலும், இந்த நேரத்தில், இந்தச் சவக்குழி போன்ற பாழடைந்த தைலக் கூடத்தில் ஒரு சாதாரணத் திருடன் இருக்க முடியாது என்பதை என் உள்ளுணர்வு சொல்கிறது. உங்கள் கையில் உள்ள அந்தப் பூவின் வடுவும், இந்த இடத்தின் மீதான உங்கள் பரிவும் ஏதோ ஆழமான கதையைச் சொல்கிறது.”

கவின்ராஜ் மென்னகையுடன் தன் கையைச் சற்றே விலக்கிக்கொண்டான். அந்த இரவின் குளிர்ந்த காற்றிலும் அவனது குரல் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் ஒலித்தது. “உங்கள் கணிப்புத் தவறு இல்லை, மித்ரா… ஆம், உங்களைப் போலவே நானும் இந்த இடத்திற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காகத்தான் வந்துள்ளேன். என் பெயர் கவின்ராஜ். சுவிட்சர்லாந்தில் நறுமண வேதியியலில் முதுகலை முடித்துவிட்டு, என் முன்னோர்களின் பாரம்பரியமான ‘செண்பக சிந்தாமணி’ தைலக் கூடத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும் என்ற ஒரே லட்சியத்தோடு இங்கே காலடி எடுத்து வைத்துள்ளேன்.”

மித்ராவின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. அவளது நீண்ட நாள் தேடலுக்கான ஒரு முக்கியப் புள்ளி இப்போது அவளுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தது. “செண்பக சிந்தாமணி தைலக் கூடம்… அப்படியானால், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மறைந்துபோன அந்தத் தைலத்தின் வாரிசு நீங்களா? ஆனால், இந்த மலையைச் சுற்றியும் இப்போது நடக்கும் சட்டவிரோத மூலிகைக் கடத்தல் கும்பலுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு?” என்று அவள் அவசரக் கேள்விகளைத் தொடுத்தாள்.

‘சட்டவிரோதக் கடத்தல்’ என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் கவின்ராஜின் முகத்தில் ஒரு கண நேரக் கடுமை நிழலாடியது. அவன் தன் கையில் இருந்த பழைய ஆவணக் குறிப்பேட்டை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு, அவளை நேருக்கு நேர் பார்த்தான். “எனக்கும் அந்தச் சட்டவிரோதக் கும்பலுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை, மித்ரா. மாறாக, என் குடும்பத்தின் பெயரைத் திட்டமிட்டுச் சீரழித்து, இந்த மலையின் அரிய மூலிகைகளைத் திருடும் அதே இரத்தினவேல் கும்பல்தான் எனக்கும் பொதுவான எதிரி. நானே அதற்கான ஆதாரங்களை இந்த ஆவணங்களில் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.”

மித்ரா சற்றே நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள். தான் தேடிக்கொண்டிருந்த சட்டவிரோத மூலிகைக் கடத்தலின் பின்னணியில் உள்ள உள்ளூர் தொழிலதிபர் இரத்தினவேலின் பெயர் அங்கே அடிபட்டது அவளுக்குப் பெரிய ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. அவளது வழக்கறிஞர் மூளை உடனடியாகக் கணக்கிட்டது. கவின்ராஜும் தானும் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக வந்திருந்தாலும், இருவரின் எதிரியும் ஒருவரே என்பதை அவள் தெளிவாக உணர்ந்துகொண்டாள்.

“இரத்தினவேல்…” மித்ரா தன் ஆய்வுக் குறிப்பேட்டை மடித்து வைத்தவாறு கூறினாள். “அவர் மீதுதான் எனக்கும் கடந்த சில மாதங்களாகச் சந்தேகம் இருந்தது. வனத்துறையின் அனுமதியின்றி அவர் இந்த மலையின் அரிய மூலிகைகளை வெளிநாடுகளுக்குக் கடத்தி வருகிறார். அதைக் கண்டறியத்தான் நான் இந்தச் செங்கோட்டை வனப்பகுதிக்குச் சுற்றுச்சூழல் வழக்கறிஞராக வந்துள்ளேன்.”

மழையின் தாக்கம் சற்று குறைந்து, வெளியே தூறல் ஒலியாக மாறியது. அந்தத் தைலக் கூடத்தின் குறுகிய வெளிச்சத்திற்கு நடுவே நின்றுகொண்டிருந்த இருவரும், ஒருவருக்கொருவர் எதிரிகளாக அல்லாமல், ஒரே லட்சியத்துக்காக இணைந்த தோழமைகளைப் போல உணர்ந்தனர். கவின்ராஜின் அமைதியான நேர்மையும், மித்ராவின் துணிச்சலான சட்டப் போராட்டமும் ஒருவரையொருவர் ஈர்த்தன. அவர்களின் தொழில்முறை மரியாதை மெல்ல மெல்ல ஒரு ஆழமான காதலின் முதல் தீப்பொறியாக அந்த இடத்தில் மலரத் தொடங்கியது.

“அப்படியானால், நாம் இருவரும் வெவ்வேறு பாதைகளில் வந்திருந்தாலும், இலக்கு ஒன்றுதான்,” கவின்ராஜ் தன் கரங்களை நீட்டிச் சொன்னான். “இந்தக் காட்டின் இயற்கைச் செல்வத்தையும், என் முன்னோர்களின் பாரம்பரியத்தையும் ஒரே நேரத்தில் அழிக்கத் துடிக்கும் இரத்தினவேலின் சதியை நாம் சட்டப்படியும், நேர்மையாகவும் இணைந்து முறியடிக்க வேண்டும்.”

மித்ரா புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகை அவளது முகத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுத்தது. “நிச்சயமாக, கவின்ராஜ். ஆனால், அதற்கு முன்பு நாம் செய்ய வேண்டிய ஒரு விஷயம் உள்ளது…” என்று கூறியவள், அந்தப் பழைய தைலக் கூடத்தின் மூலையில் இருந்த ஒரு சுவரைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.

அங்கே, மழைநீரால் நனைந்து உதிர்ந்திருந்த ஒரு சுவரின் பின்னணியில், வழக்கமான கட்டட அமைப்பிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு சிறிய மரக் கதவு பாதி மறைந்த நிலையில் இருந்தது. கவின்ராஜும் மித்ராவும் அந்த இடத்திற்கு அருகில் சென்றனர். சோமசுந்தரத்தின் பழைய குறிப்பேட்டில் கூறப்பட்டிருந்த ரகசிய அறைக்குச் செல்லும் மறைக்கப்பட்ட வழி அது என்பதை அவர்கள் இருவரும் கூட்டாகக் கண்டறிந்தனர்.