முதல் சந்திப்பு

மழைத்தூறல் சற்றே வலுத்து, செங்கோட்டையின் அடர்ந்த சாரல் மலையடிவாரத்தைச் சூழத்தொடங்கியது. ‘செண்பக சிந்தாமணி’ தைலக் கூடத்தின் வெளிப்புறக் கதவை யாரோ லேசாகத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. அல்லது அது மரக்கிளைகளின் உராய்வா? கவின்ராஜ் சட்டென வாசிப்பை நிறுத்திவிட்டு, நிமிர்ந்து அந்த மரக்கதவைப் பார்த்தான். வெளியே நிலவும் மெல்லிய இருளில், யாரோ ஒருவர் அவசரமாக மறைந்து செல்வது போல ஒரு உருவம் நிழலாடியது. இரத்தினவேலின் ஆட்களாக இருக்குமோ? கவின்ராஜின் உள்ளத்தில் ஒரு சிறு எச்சரிக்கை மணி ஒலித்தது. தன் குடும்பப் பாரம்பரியத்தை மீட்டெடுக்கத் தான் வந்திருக்கும் இந்த நேரத்தில், எதிரிகள் தனது நடமாட்டத்தைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்பதை அவன் தாமதமின்றிப் புரிந்து கொண்டான்.

அதே சமயம், காட்டின் விளிம்பில் மூலிகைக் கடத்தல் தடங்களை ஆராய்ந்து கொண்டே வந்த மித்ரா, மழை கடுமையாகப் பெய்யத் தொடங்கியதால் தற்காலிகமாக ஒதுங்குவதற்கு ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தைத் தேடினாள். அவளது காலடிச் சுவடுகள் தற்செயலாக அந்தப் பாழடைந்த தைலக் கூடத்தின் திசையை நோக்கி நகர்ந்தன. மரங்களின் அடர்த்திக்கு நடுவே மறைந்திருந்த அந்தப் பழமையான கட்டடம் அவளது கவனத்தை ஈர்த்தது. “இங்கே யாராவது ஆள் நடமாட்டம் இருக்கிறதா? அல்லது மூலிகைக் கடத்தல்காரர்கள் பதுங்கும் இடமாக இது இருக்குமோ?” என்ற சந்தேகம் அவளது மனதில் எழுந்தது. சட்டத்தின் முன் குற்றவாளிகளைக் கொண்டுவரும் உறுதியுடன், தன் கையில் இருந்த சிறிய ஒளிரும் விளக்கை எரியவிட்டவாறு அந்தத் தைலக் கூடத்தின் பிரதான வாசலை நோக்கி மித்ரா மென்மையாக நடக்கத் தொடங்கினாள்.

வானத்தில் இடி முழங்க, பெருமழை திடீரெனப் பிடித்துக்கொண்டது. மழையின் சத்தத்தைத் தாண்டி, தைலக் கூடத்தின் உள்ளேயும் வெளியேயும் இருவேறு காரணங்களுக்காக விழிப்புடன் நின்றுகொண்டிருந்த இரு மனிதர்களின் இதயத்துடிப்பு மட்டும் தெளிவாகக் கேட்டது. கவின்ராஜ் வெளிச்சம் வராத அந்த மூலையிலிருந்து மெல்ல வாசலை நோக்கி அடிஎடுத்து வைத்தான். கதவருகே நெருங்கியபோது, உள்ளே நுழைந்த மித்ராவின் காலடிச் சத்தம் அவனுக்குத் கேட்டது. இருவரும் ஒரே கணத்தில் அந்தப் பாழடைந்த கூடத்தின் நுழைவு வாயிலில் நேருக்கு நேர் মুখোমুখি நின்றனர்.

வெளியே பெய்த மழையின் குளிரையும் மீறி, அந்தச் சூழலில் ஒருவித எதிர்பாராத பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. மித்ரா தன் கையில் வைத்திருந்த சிறிய விளக்கை எதிரே நின்றுகொண்டிருந்த நபரின் மீது திருப்பினாள். ஒளியின் பிம்பம் கவின்ராஜின் முகத்தில் பட்டது. அவனது கூர்மையான கண்கள் அவளை உற்று நோக்கின. அவளது தோற்றமும் கையில் இருந்த ஆய்வுக் குறிப்பேடும் அவள் சாதாரணமானவள் அல்ல என்பதை உணர்த்தியது. அதேபோல், மித்ராவும் எதிரே நின்றவனின் கைகளில் உள்ள செண்பகப் பூ வடுவையும் அவனது அமைதியான, அதே சமயம் கம்பீரமான பார்வையையும் கண்டுகொண்டாள். இது வழக்கமான கடத்தல்காரன் முகமல்ல; தன் சுயமரியாதையைக் காக்கும் ஒருவனின் பார்வை என்று அவள் உள்ளுணர்வு எச்சரித்தது.

“யார் நீங்கள்? இந்த நேரத்தில் இந்தப்பாழடைந்த தைலக் கூடத்திற்குள் என்ன செய்கிறீர்கள்?” மித்ராவின் குரல் உறுதியாகவும் அதே நேரம் சந்தேகத்துடனும் ஒலித்தது. அவளது தொனியில் துளியும் பயம் இருக்கவில்லை; மாறாகத் தன் கடமையைச் செய்யும் தீவிரமான வழக்கறிஞரின் முதிர்ச்சி வெளிப்பட்டது.

கவின்ராஜ் அவளைச் சற்று வியப்புடன் பார்த்தான். இந்த அடர்ந்த மலையடிவாரத்தில், இரவின் இந்த வேளையில், ஒரு பெண் அதுவும் சட்டப்பூர்வமான கேள்விகளைக் கேட்கும் தைரியத்துடன் தன் முன் நிற்பதை அவன் சিন্দிக்கத் தொடங்கினான். அவனது முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மின்னியது. “கேட்க வேண்டிய கேள்வி இதுதான். ஆனால், நான் கேட்பதற்கு முன்பே நீங்கள் என்னைக் கேட்பது உங்கள் தொழில்முறை ஆர்வத்தைக் காட்டுகிறது. நான் இந்த இடத்தின் வாரிசு, கவின்ராஜ்” என்றான் அவன், குரலில் எந்த நடுக்கமும் இல்லாமல்.

மித்ராவின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. ‘செண்பக சிந்தாமணி தைலக் கூடத்தின் வாரிசா? வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பியதாகக் கூறப்படும் அந்த நபர் இவர்தானா?’ அவளது மனதில் ஓடிய எண்ணங்கள் அத்தனையும் ஒரே வினாடியில் தொகுக்கப்பட்டன. மூலிகைக் கடத்தலைத் தடுத்து நிறுத்த வந்த வழக்கறிஞரும், குடும்பப் பாரம்பரியத்தை மீட்டெடுக்க வந்த நறுமண வேதியியலாளரும் விதிவசத்தால் இப்படி ஒரு மழைக் இரவில் நேருக்கு நேர் சந்திப்பார்கள் என்று அவர்களில் யாரும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. ஒருவரையொருவர் முறைத்துப் பார்த்தபடியும், அதே சமயம் அந்த அமைதியின் நடுவே மெல்லிய ஈர்ப்பு ஒன்று துளிர்விடுவதை உணர்ந்தபடியும் அவர்கள் இருவரும் சில கணங்கள் ஸ்தம்பித்து நின்றனர்.