நினைவகத்தின் வெளிச்சமும் நாகதேவனின் சவாலும்

நாகதேவனின் கோபம் அந்த ஆழ்கடல் வளாகத்தின் சுவர்களில் எதிரொலித்தது. அவனது கையில் துடித்துக்கொண்டிருந்த சுவட்டுத் துண்டின் சிவப்பு ஒளி, கோட்டையின் வெளிப்புறக் காந்தத் தடையை ஊடுருவ முயன்றாலும், மதிவதனியின் இடது கை மணிக்கட்டு மச்சத்தின் ஒளியும் கவிந்தனின் அதிநவீனக் கருவிகளும் இணைந்து அந்தத் தாக்குதலை முழுமையாகத் தடுத்து நிறுத்தின. ‘மதிவதனி, அவனது ஆற்றல் உச்சத்தை எட்டியுள்ளது. ஆனால் கோட்டையின் நினைவகக் காப்பகம் நமது கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்கிறது’ என்று கவிந்தன் தனது தொடுதிரையில் இருந்து பார்ரியை உயர்த்தாமல் கூறினான். அவனது குரலில் இருந்த உறுதி, மதிவதனிக்கு ஒரு பெரும் பலத்தைக் கொடுத்தது.

மதிவதனி மெதுவாகத் தனது கண்களை மூடி, காலக் குறிப்பேட்டின் ஐந்தாவது ஏட்டின் வரிகளுடன் தனது ஆன்மாவை இணைத்துக்கொண்டாள். அந்த நிமிடம், கோட்டையின் மைய அறை முழுவதும் ஒரு நீல நிற வெண்மை ஒளி பரவியது. அந்த ஒளி வெறும் பிரகாசம் அல்ல; அது நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த மணிக்கூண்டு கோட்டையை உருவாக்கியவர்களின் உயிர்ப்பான நினைவுகளின் வெளிப்பாடு. நாகதேவன் அந்த அறைக்குள் தன் காலடியை வைக்க முயன்றபோது, அந்த நினைவகக் காப்பகத்தின் பாதுகாப்புச் சுவர் அவனது மூளைக்குள் ஊடுருவி அவனது கடந்த காலத்தின் ஒட்டுமொத்த பேராசையையும் அவனுக்கே கண்முன்னே காட்டியது.

‘இது என்ன மாயம்?’ என்று அலறியவாறு நாகதேவன் இரண்டு அடி பின்னால் சரிந்தான். அவனது கூட்டாளிகள் அவனது நிலைகுலைந்த முகத்தைப் பார்த்துப் பயந்து போயினர். கோட்டையின் நினைவகம் நாகதேவனின் மூளையை எதிர்கொண்டு, அவனது மன பலவீனங்களைச் சுட்டிக்காட்டியது. அவனால் அந்தத் தடையைத் தாண்டி ஒரு அங்குலம் கூட முன்னோக்கி நகர முடியவில்லை. அவனது கரங்களில் இருந்த சுவட்டுத் துண்டின் சிவப்பு ஒளி மங்கத் தொடங்கியது.

‘நாகதேவன் நினைத்ததை அடைய முடியாது. இந்த நினைவகக் காப்பகம் நமது ரத்தத் தொடர்பின் வழித்தோன்றல்களுக்கு மட்டுமே கீழ்ப்படியும் என்று நான் আগেই சொன்னேன்’ என்றாள் மதிவதனி, அவளது குரல் அமைதியாகவும் அதே சமயம் கம்பீரமாகவும் ஒலித்தது. கவிந்தன் அவளது தோளோடு தோள் நின்று, அவளது ஆற்றலை ஸ்திரப்படுத்த உதவிக் கொண்டிருந்தான். அவர்களின் இந்த அசைக்க முடியாத கூட்டுப் பிணைப்பு, நாகதேவனின் ஒட்டுமொத்த சதித் திட்டத்தையும் தரைமட்டமாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

அதே நேரத்தில், கோட்டையின் மையச் சுவர்களில் ஒரு விசித்திரமான மாற்றம் நிகழ்ந்தது. ஐந்தாவது ஏட்டின் முத்திரைகள் முழுமை பெற்றதைக் குறிக்கும் வகையில், சுவர்களில் ஆறாவது ஏட்டிற்கான புதிய இரகசியக் குறியீடுகள் தங்க நிறத்தில் ஒளிரத் தொடங்கின. அந்தத் தங்க ஒளி முந்தைய நீல ஒளியுடன் இணைந்து ஒரு புதிய மாய ஆற்றலைத் தோற்றுவித்தது. கோட்டையின் தரைப்பகுதி மெலிதாக அதிர்ந்தது, நூற்றாண்டுகளாகத் திறக்கப்படாமல் இருந்த ஒரு பெரும் கதவு அகலத் திறப்பது போன்ற ஒரு பிரம்மாண்டமான ஓசை அந்த அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

‘கவிந்தன், இதைப் பார்… ஆறாவது ஏட்டின் குறியீடுகள் தானாக வெளிவருகின்றன. கோட்டை நமக்கு ஏதோ ஒரு புதிய பாதையைக் காட்டுகிறது’ என்று மதிவதனி ஆச்சரியத்துடன் கூறினாள். கவிந்தன் அந்தத் தங்க ஒளியின் அதிர்வெண்களைத் தன் கருவிகளில் பதிவு செய்துகொண்டே, ‘இது கோட்டையின் அடுத்த கட்ட பாதுகாப்பு முறை. நாம் எதிர்பார்த்ததை விட இந்த இரகசியம் மிகவும் ஆழமானது’ என்றான்.

ஆனால் அந்தத் தங்க ஒளி முழுமையாகப் பரவிய மறுநிமிடத்தில், கோட்டையின் நடுவே ஒரு அதிசய நிகழ்வு நடந்தது. ஒளிரும் சுவர்களுக்கு நடுவே, காலத்தை வென்ற ஒரு பழங்காலக் காவலாளியின் உருவம் மெதுவாக நிழலாடித் தோன்றியது. அந்த உருவம் அவர்களின் எதிர்காலப் பயணத்திற்கான ஒரு எச்சரிக்கையையும் புதிய வழியையும் உணர்த்துவது போல் அமைந்திருந்தது. நாகதேவன் சுதாரித்துக்கொண்டு எழுவதற்குள்ளாக, அந்தத் தங்க ஒளி அவனைக் கண் கூசச் செய்து மீண்டும் வெளியே தள்ளியது.