ஐந்தாவது ஏட்டின் உண்மையும் நாகதேவனின் ஊடுருவலும்

மதிவதனியின் இடது கை மணிக்கட்டில் இருந்த பிறவி மச்சம் வெளிப்படுத்திய சூடான ஒளி, கோட்டையின் பிரதான சுவர்களில் புதியதொரு பரிமாணத்தை உருவாக்கியது. அந்த ஒளியின் பிரகாசத்தில், நான்காவது ஏட்டின் குறியீடுகள் மெதுவாக மறைந்து, ஐந்தாவது ஏட்டின் உண்மையான முத்திரைகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிப்படத் தொடங்கின. கோட்டையின் தரைப்பகுதி இப்போது ஒரு மெல்லிய இசை போன்ற அதிர்வுடன் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. அது வெறும் இயந்திர ஒலியல்ல; நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த கோட்டையைப் பாதுகாத்த ஆன்மாக்களின் தாளக்கதி போல அந்தச் சூழல் அமைந்திருந்தது.

‘கவிந்தன், இந்த ஐந்தாவது ஏட்டின் குறியீடுகள் சாதாரணமானவை அல்ல. இவை கோட்டையின் நினைவகக் காப்பகத்தை (Memory Archive) நேரடியாக இணைக்கின்றன. நாகதேவன் வெளிவாசலில் தனது லேசர் கருவிகளால் தடையை உடைக்க முயன்றாலும், அவன் இந்த நினைவகத்தின் மையத்திற்குள் நுழைய முடியாது. ஏனென்றால், இந்த அறைக்குச் சொந்தமான காந்தத் தடை நமது ரத்தத் தொடர்பின் மூலமாக மட்டுமே இயங்கும்’ என்று மதிவதனி உறுதியான குரலில் விளக்கினாள். அவளது கண்களில் அச்சத்திற்குப் பதிலாக ஒரு தெளிவான இலக்கு மின்னி மறைந்தது.

கவிந்தன் தனது தொடுதிரைக் கருவிகளில் விரல்களை விரைவாக ஓட்டியவாறு, ‘மதிவதனி, உங்கள் கணிப்பு மிகச் சரியானது. நாகதேவன் இரண்டாவது நிலைத் தடையை உடைத்துவிட்டான். அவனது கையில் இருக்கும் அந்தச் சுவட்டுத் துண்டு கோட்டையின் வெளிப்புறக் கவசத்தை ஊடுருவ முயல்கிறது. ஆனால், சுவர்களில் தோன்றிவரும் ஐந்தாவது ஏட்டின் புதிய குறியீடுகள் அவனது லேசர் ஆற்றலைத் திசை திருப்புகின்றன. அவனால் பிரதான கட்டுப்பாட்டு அறையின் வெளிப்புறச் சுவரைத் தாண்டி உள்ளே வர முடியவில்லை’ என்றான். அவனது நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்துக் கொள்ளக் கூட நேரமின்றி அவன் அந்த ஆய்வில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

அதே நேரத்தில், கோட்டையின் வெளிப்பகுதி நுழைவாயிலில் நின்ற நாகதேவன் கோபத்தால் முகம் சிவந்தான். அவன் கையில் இருந்த பழைய சுவட்டுத் துண்டு கடுமையான சிவப்பு ஒளியைக் கக்கியது. அந்த ஒளியின் மூலம் அவன் கோட்டையின் பலவீனமான புள்ளிகளைக் கண்டறிய முயன்ற போதிலும், மதிவதனியும் கவிந்தனும் இணைந்து உருவாக்கிய ஐந்தாவது ஏட்டின் காந்தத் தடை அந்தச் சிவப்பு ஒளியை முழுமையாக உறிஞ்சிக் கொண்டது. நாகதேவனின் கூட்டாளிகள் அவனுக்குப் பின்னால் நின்று பயத்துடன் பின்வாங்கத் தொடங்கினர். ‘தலைவரே, இந்த சுவடியின் ஐந்தாவது ஏட்டின் சக்தி நமது கருவிகளை மீறி நிற்கிறது. உள்ளே நுழைந்தால் நமது ஆற்றலும் உறிஞ்சப்பட்டுவிடும் போலிருக்கிறது’ என்று அவனது உதவியாளர் எச்சரித்தான்.

ஆனால் பேராசையும் அதிகார வெறியும் பிடித்த நாகதேவன் பின்வாங்கத் தயாராக இல்லை. ‘முட்டாள்களே! இது நம் இலக்கின் இறுதிப் பகுதி. அந்தச் சுவடியின் ஐந்தாவது ஏட்டை நான் கைப்பற்றினால், இந்த முழு கடல்நகரமும் என் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்துவிடும். அந்தப் பெண்ணும் அவளது காதலனும் எவ்வளவு காலம் தடுத்து நிறுத்துவார்கள் என்று பார்க்கலாம்’ என்று கூறிவிட்டு, தன் கையில் இருந்த சுவட்டுத் துண்டின் சக்தியை முழுமையாகத் திரட்டி பிரதான கதவை நோக்கி வீசினான்.

அந்தக் கணத்தில், கோட்டையின் மையப் பகுதியில் இருந்த பெரிய நினைவகக் கல் ஒரு நீல நிறப் பேரொளியை வெளிப்படுத்தியது. அந்த ஒளி சுவர்களில் படர்ந்து, நாகதேவன் வீசிய சிவப்பு ஆற்றலை இரண்டாகப் பிளந்து தரைமட்டமாக்கியது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஆற்றல் மோதலில் கோட்டையின் சுவர்கள் லேசாக அதிர்ந்தன. மதிவதனி தன் கண்களை மூடி, ஐந்தாவது ஏட்டின் அடுத்த கட்ட முத்திரைகளைத் தன் மனதிற்குள் உச்சரித்தாள். அவளது ஆன்ம பலமும் சுவடியின் சக்தியும் ஒன்றிணைந்து கோட்டையின் மைய அறைக்குச் செல்லும் பாதையை மேலும் வலுப்படுத்தின.

‘கவிந்தன், நேரம் நெருங்கிவிட்டது. நாகதேவன் தனது கடைசி முயற்சியாக பிரதான வாயிலின் மீது முழு பலத்தையும் பிரயோகிக்கப் போகிறான். நாம் உடனடியாக கோட்டையின் நினைவகக் காப்பகத்தை முழுமையாக இயக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவனால் இந்த எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டி வர முடியாது’ என்று மதிவதனி எச்சரித்தாள். கவிந்தன் எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி தனது கருவிகளின் சாவியை மையக் கல்லுடன் இணைத்தான்.

அவர்களின் கூட்டு முயற்சியால், கோட்டையின் பிரதான கட்டுப்பாட்டு அறையின் உள் கதவு சற்றே விலகி, ஒரு விசித்திரமான நீல நிறப் பாதுகாப்புச் சக்கரம் சுழலத் தொடங்கியது. அந்தச் சக்கரத்தின் மையத்தில் ஐந்தாவது ஏட்டின் முத்திரைகள் ஒவ்வொன்றாகப் பதிந்தன. அதே விநாடியில், கோட்டையின் வெளிப்புற வாயிலில் நின்ற நாகதேவனின் நிழல் அந்தப் பாதுகாப்புச் சக்கரத்தின் மீது விழுந்தது. அவனது குளிர்ச்சியான பார்வை அந்த நீல ஒளியின் ஊடே மதிவதனியையும் கவிந்தனையும் நோக்கியது. கோட்டையின் மையக் கட்டுப்பாட்டு அறையின் உள் கதவு முழுமையாகத் திறந்து, நாகதேவனின் நிழல் உள்ளே விழுந்த அந்தத் தருணம் ஒரு பெரும் புயலின் அமைதியைப் போலக் காட்சியளித்தது.