மேற்குத் தோட்டத்தின் இரகசிய நிலவறை

இரவின் அமைதியில் முதிய காவலாளி முத்துசாமியின் கண்கள் அந்தச் செப்புத் தகட்டைப் பார்த்ததும் லேசாகக் கலங்கின. முப்பது வருடங்களாக இந்த அரண்மனையின் ஒவ்வொரு கல்லையும், ஒவ்வொரு சுவரையும் தன் சொந்தக் குழந்தையைப் போலப் பார்த்துக் கொண்ட அவருக்கு, அந்தச் செப்புத் தகட்டில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும் இரகசியங்கள் எங்கு கொண்டுபோய் நிறுத்தும் என்பது நன்றாகத் தெரியும். அவர் மெலிந்த கைகளால் அந்தப் பழைய லாந்தர் விளக்கைத் தூக்கிப்பிடித்துவிட்டு, மேஜைக்கு அருகில் நாற்காலியை இழுத்துப்போட்டு அமர்ந்தார்.

"அம்மா யாளினி, ஐயா வெற்றி… நீங்க நினைக்கிறது சரிதான். இந்த அரண்மனையின் பிரதான மண்டபமும், கலைக்கூடமும் வெளியுலகத்துக்குத் தெரிஞ்ச முகம். ஆனா, இதனோட உண்மையான இதயம் இயங்குறது இந்த மேற்குப் பகுதி தோட்டத்துக்கு அடியில் இருக்கிற அந்த மறைக்கப்பட்ட நிலவறைக்குள்தான்," என்றார் முத்துசாமி குரலில் ஒருவித நடுக்கத்துடன்.

யாளினி வியப்பும் ஆவலும் கலந்த பார்வையுடன் அவரைக் கவனித்தாள். "தாத்தா, நிலவறை பத்தின குறிப்பு அரசு ஆவணத்துல இருக்குன்னு எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனா, அதுக்குள்ள போற வழி எங்க இருக்குன்னுதான் இன்னும் கண்டுபிடிக்க முடியல. இந்தச் செப்புத் தகடு அதுக்கு ஏதாவது வழி காட்டுமா?" என்று கேட்டாள். அவளது குரலில் இருந்த அந்த ஆர்வம், அவளது தொழில்முறை ஈடுபாட்டைத் தாண்டி வரலாற்று மீதான காதலை வெளிப்படுத்தியது.

வெற்றிவேல் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து, முத்துசாமியின் அருகில் வந்து நின்றான். அவனது பார்வை அந்தச் செப்புத் தகட்டில் உள்ள குறியீடுகளையும், முத்துசாமி கையில் வைத்திருந்த லாந்தர் வெளிச்சத்தையும் மாறி மாறிப் பார்த்தது. "தாத்தா, மறைக்காம எல்லாத்தையும் சொல்லுங்க. நம்ம அரண்மனை திறப்பு விழா வெற்றிகரமா முடிஞ்சிருச்சு. இனிமே இதனோட உண்மையான வரலாட்டை வெளிக்கொண்டு வரதுதான் நம்ம அடுத்த கட்டக் கடமை. மேற்குத் தோட்டத்துல என்னதான் இருக்கு?" என்றான்.

முத்துசாமி பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே பேசத் தொடங்கினார். "இந்த அரண்மனையைக் கடைசி காலத்துல நிர்வகிச்ச ஜமீன்தாரோட குடும்பம், பிரிட்டிஷ்காரர்களின் அடக்குமுறைக்கு நடுவுல சில முக்கியமான ஆவணங்களையும், தங்களோட தனிப்பட்ட காதல் கடிதங்களையும், விலைமதிப்பற்ற மண்பாண்டக் கலைப் பொக்கிஷங்களையும் வெளியே தெரியாம பாதுகாக்க நினைச்சிருக்காங்க. அதுக்காகத்தான் அந்த இரகசிய நிலவறையை அமைச்சாங்க. அந்த நிலவறையோட நுழைவுவாயில் மேற்குத் தோட்டத்துல இருக்கிற பழைய அரச மரத்தோட வேர்களுக்கு நடுவுல இருக்கு. ஆனா, அது சாதாரணமா திறக்கப்படாது. இந்தச் செப்புத் தகட்டுல இருக்கிற குறியீடுகளையும், குறிப்பிட்ட எண்களையும் சரியாப் பொருத்தனா மட்டும்தான் அந்த இரகசியக் கதவு திறக்கும்."

அந்தக் கணத்தில், அறையில் நிலவிய அமைதி மேலும் ஆழமானது. யாளினி வெற்றியின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவனது கண்களில் இருந்த உறுதியும், சவாலை எதிர்கொள்ளும் அந்தத் தீரமும் யாளினிக்கு ஒருவித பாதுகாப்பைக் கொடுத்தது. கடந்த காலத்தின் வலிகளாலும் கவலைகளாலும் ஆரம்பத்தில் மோதிக்கொண்ட அவர்கள், இப்போது ஒரு வரலாற்றுப் புதிரை அவிழ்ப்பதில் ஒரே அணியாக நின்றார்கள்.

"சரி தாத்தா, நம்ம இப்போவே மேற்குத் தோட்டத்திற்குப் போகலாமா?" என்றாள் யாளினி, தன் கையில் ஒரு சிறிய டார்ச் விளக்கைக் எடுத்துக் கொண்டு.

"இந்த நள்ளிரவுலயா அம்மா?" என்று முத்துசாமி தயங்கினார். ஆனால் வெற்றியின் பார்வை உறுதியாக இருந்தது. "இல்லை தாத்தா, நாளைக்கு காலைல தொல்லியல் துறை அதிகாரிகள் வரதுக்கு முன்னாடி, நாம ஒருமுறை அந்த இடத்தை நேரில் போய் ஆய்வு செஞ்சுட்டா, அடுத்த கட்ட வேலைகளைச் செய்றது ரொம்ப எளிதா இருக்கும்."

மூவரும் அந்த இரவின் குளிரையும் பொருட்படுத்தாமல் அரண்மனையின் மேற்குப் பகுதி தோட்டத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே நிலவொளியில் அந்தப் பழமையான அரச மரம் ஒரு பேய்க்கோலம்போல கம்பீரமாக நின்றது. அதன் கிளைகள் காற்றில் மென்மையாக அசைந்தன. மரத்தைச் சுற்றி செடிகளும் புதர்களும் மண்டிக்கிடந்தன. வெற்றி தன் கையிலிருந்த கருவிகளைக் கொண்டு அந்தச் செடிகளை மெல்ல விலக்கிவிட்டு, மரத்தின் அடிப்பகுதியை ஆய்வு செய்தான்.

"யாளினி, இந்த இடம்தான். பாரு, செப்புத் தகட்டுல இருக்கிற அதே குறியீடுகள் இந்தக் கல்லுலேயும் பொறிக்கப்பட்டிருக்கு," என்று வெற்றி ஒரு பெரிய கல் பலகையைக் காட்டியვறு கூறினான். யாளினி தன் முழங்காலlə தரையில் அமர்ந்து, அந்தச் செப்புத் தகட்டை அந்தக் கல் பலகையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள்.

"வெற்றி, இடது பக்கத்துல மூணு முறை சுழற்றணும். அதுக்கப்புறம் வலது பக்கத்துல ஒரு முறை. தாத்தா சொன்ன அந்த எண்களின் வரிசை இதுதான்," என்று அவள் கூற, வெற்றியும் அவளுக்கு உதவியாக அந்தப் பெரிய கல் பலகையைச் மெல்லத் திருப்பினான்.

ஒரு கனமான இயந்திர ஓசையோடும், பல வருடங்களாகத் திறக்கப்படாத இரும்புச் சங்கிலிகள் உரசுவது போன்ற ஒலியோடும் அந்த நிலவறையின் கல் கதவு சத்தத்துடன் திறந்தது. உள்ளிருந்து ஒரு பழைய புத்தகத்தின் வாசமும், மண்பாண்டங்களின் களிமண் மணமும் ஒருசேர வீசியது. மூவரும் ஆச்சரியத்துடன் அந்த இருண்ட பாதையை உற்று நோக்கினர்.

முத்துசாமி லாந்தர் விளக்கைத் தூக்கிப்பிடித்து முன்னால் செல்ல, வெற்றியும் யாளினியும் அவருக்குப் பின்னால் அந்த இரகசிய அறைக்குள் கால் வைத்தனர். அங்கே சுவர்களில் பழைய ஓவியங்களும், மேஜை மீது அடுக்கப்பட்டிருந்த நூற்றாண்டு பழமையான காதல் கடிதங்களும் அவர்களுக்குக் காத்திருந்தன. யாளினி ஒரு கடிதத்தை மெல்ல எடுத்துப் பிரித்தபோது, அவளது கை நடுங்கியது. அந்த அறையின் வெளிச்சத்தில் அவர்களது புதிய பயணம் ஒரு புதிய திருப்பத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.