Recovered Continuation 12

அரண்மனையின் அமைதியும் இரகசியக் குறிப்புகளும்

அரண்மனை மீண்டும் அமைதிக்குத் திரும்பிய அந்த இரவில், யாளினியும் வெற்றியும் அரண்மனையின் மேல் தளத்தில் உள்ள கலைக்கூடத்திற்குச் சென்றனர். பகல் முழுவதும் இருந்த ஆரவாரமும் கொண்டாட்டங்களும் ஓய்ந்திருந்தன. தூரத்திலிருந்து கேட்ட கிராமத்து இசையின் மெல்லிய ஓசையும், இரவின் குளிர் காற்றும் அந்தச் சூழலை மிகவும் அமைதியாகவும் ரொமாண்டிக்காகவும் மாற்றியிருந்தன. வெற்றி தனது கையில் ஒரு பழைய குறிப்பேட்டையும், முந்தைய நாள் கிடைத்த செப்புத் தகட்டையும் ஏந்தியிருந்தான். யாளினி அவனுக்கு அருகில் நின்று, சுவர்களில் பதிக்கப்பட்டிருந்த பழைமையான ஓவியங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"வெற்றி, நம்ம திறப்பு விழா ரொம்ப வெற்றிகரமா முடிஞ்சிருச்சுன்னு எல்லாரும் சொல்றாங்க. ஆனா, இந்த அரண்மனையோட வரலாற்றுப் பக்கங்கள்ல இன்னும் பல இரகசியங்கள் முழுசா வெளிவரலன்னு எனக்குத் தோணுது," என்றாள் யாளினி. அவளது குரலில் லேசான ஆர்வம் கலந்திருந்தது.

வெற்றி புன்னகையுடன் அவளது அருகில் வந்து, அந்தச் செப்புத் தகட்டை மேஜையில் வைத்தான். "உண்மைதான் யாளினி. நம்ம ஊர் மக்களோட மகிழ்ச்சி நமக்கு ஒரு பெரிய ஊக்கத்தைக் கொடுத்திருக்கு. ஆனா, இந்த அரண்மனையைக் கட்டிய முன்னோர்கள் விட்டுச் சென்ற அந்த முந்தைய தலைமுறை காதல் குறிப்புகளும், அரச குடும்பத்தினரின் டைரி குறிப்புகளும் நமக்குச் சில முக்கியமான செய்திகளைச் சொல்ல வருது. குறிப்பா, அரசு ஆவணக் காப்பகத்திலிருந்து வந்த கடிதத்துல குறிப்பிட்ட அந்த நில ஆவண விவகாரம் இன்னும் முழுசா தீரலை."

யாளினி மேஜையில் இருந்த காகிதங்களை உற்று நோக்கினாள். "ஆமாம். அந்த நில ஆவணம் பத்தின குறிப்புல, அரண்மனையின் மேற்குப் பகுதி தோட்டத்திற்கு அடியில் ஏதோவொரு மறைக்கப்பட்ட அறை இருப்பதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கு. நம்ம கடந்த ஒரு மாசமா தூண்களையும் பிரதான மண்டபத்தையும் மட்டும்தான் சரிபார்த்தோம். மேற்குத் தோட்டப் பகுதியை நம்ம இன்னும் முழுசா ஆராயல."

வெற்றி தலையசைத்தான். "நாளைக்கே நம்ம அந்தப் பகுதியை ஆய்வு செய்யணும். ஆனால் அதற்கு முன்பு, இந்தச் செப்புத் தகட்டில் உள்ள எழுத்துக்களை முழுமையாகப் படிக்க வேண்டும். முதிய காவலாளி முத்துசாமி தாத்தாவிடம் இது பத்தி கேட்டா ஏதாவது தகவல் கிடைக்கலாம்."

"அவரைக் கூப்பிடலாமா?" என்று யாளினி கேட்க, வெற்றி உடனே முத்துசாமியை அழைக்கப் பணியாளர்களை அனுப்ப முயன்றான். ஆனால் அதற்குள் முத்துசாமியே ஒரு பழைய லாந்தர் விளக்குடன் அந்த அறைக்கு வந்து சேர்ந்தார். அவரது முகத்தில் ஒருவித சலனமும், அவசரமாக எதையோ சொல்ல வேண்டும் என்ற தவிப்பும் இருந்தது.

"அம்மா… ஐயா… நீங்க இன்னும் தூங்கலையா? இந்த நேரத்துல இங்க என்ன பண்றீங்க?" என்று கேட்டார் முத்துசாமி.

"தாத்தா, வாங்க. நாங்க இந்தச் செப்புத் தகட்டையும், அரண்மனையின் மேற்குப் பகுதி பத்தின ஆவணங்களையும் பத்தி பேசிட்டு இருந்தோம். உங்களிடம் இது பத்தி ஏதோ சொல்லணும் போல இருக்கே?" என்றாள் யாளினி அன்போடு.

முத்துசாமி மெல்ல நடந்து வந்து, அந்த மேஜையில் இருந்த செப்புத் தகதைத் தொட்டுப் பார்த்தார். அவரது கண்கள் கலங்கின. "அம்மா, முப்பது வருஷத்துக்கு முன்பு இந்த அரண்மனை பூட்டப்படுவதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு, இங்க ஒரு பெரிய சம்பவம் நடந்துச்சு. அரண்மனையின் கடைசி வாரிசு தனது காதலிக்கு எழுதிய காதல் கடிதங்களையும், விலைமதிப்பற்ற சில பாரம்பரியப் பொருட்களையும் மேற்குத் தோட்டத்தின் நிலவறையில் மறைச்சு வச்சதா பெரியவங்க பேசுவாங்க. ஆனா, அந்த நிலவறையோட நுழைவாயில் எங்க இருக்குன்னு யாருக்கும் தெரியாது. இந்தச் செப்புத் தகடில்தான் அதற்கான வழிமுறை இருக்கணும்."

வெற்றியும் யாளினியும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்களின் கண்களில் ஒரு புதிய தேடலின் தீப்பொறி பறந்தது. கடந்த காலத்தின் மர்மம் இப்போது அவர்களை மிகவும் நெருங்கியிருந்தது. வெற்றி யாளினியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "பார்த்தாயா யாளினி? நம்ம பயணம் இன்னும் முடியலன்னு நான் சொன்னேனே, அது இதுதான். நாளைக்கு விடிஞ்சதும் நாம அந்த மேற்குத் தோட்டத்தை ஆய்வுக்கு உட்படுத்துவோம்," என்றான் உறுதியுடன்.

யாளினி அவனது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு மென்மையாகச் சிரித்தாள். அந்த அரண்மனையின் சுவர்கள் அவர்களின் எதிர்காலக் காதலுக்கும், புதுக்கோட்டையின் பாரம்பரியத்திற்கும் ஒரு புதிய சாட்சியாக நின்றிருந்தன. இரவு மேலும் ஆழமாக, அடுத்த நாள் காலை எழப்போகும் பெரும் ரகசியத்திற்காக அந்த அரண்மனை காத்திருந்தது.