முதல் சந்திப்பு மற்றும் தூசிகள்

முதல் சந்திப்பு மற்றும் தூசிகள்

புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின் அடர்ந்த தேக்கு மரக் காடுகளுக்கு நடுவே, கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாகப் பாழடைந்து நிற்கும் அந்த அரண்மனை காலத்தின் சாட்சியாக நின்றது. அதன் பிரதான மண்டபத்தின் பிரம்மாண்டமான தூண்களில் காலம் கரிய படலத்தைப் பூசியிருந்தது. மேற்கூரை முழுவதும் இடிந்து, வெயிலின் கீற்றுகள் தரையில் தங்கத் துகள்களாய்ச் சிதறிக்கிடந்தன. அந்த அமைதியான சூழலில், மெல்லிய காலடிச் சத்தத்துடன் உள்ளே நுழைந்தாள் யாளினி. அவளது கையில் கசங்கிய நிலையில் பழைய அரண்மனை வரைபடம் இருந்தது. சென்னை படித்துவிட்டு தன் சொந்த ஊரின் பாரம்பரியத்தைக் காப்பாற்றும் லட்சியத்தோடு திரும்பிய அவளது கண்களில், அந்த அரண்மனையின் ஒவ்வொரு சிதைந்த சுவரும் ஏதோ ஒரு கதையைச் சொல்வது போல் தோன்றியது.

‘இந்த அரண்மனையின் அசல் தன்மையை ஒரு துளி கூட மாற்றாமல் மீட்க வேண்டும்’ என்ற தனது உறுதியை மனதிற்குள் மீண்டும் ஒருமுறை நினைவுபடுத்திக் கொண்டாள். அவளது கரங்கள் கவனமாக அந்தப் பழைய வரைபடத்தின் வரிகளைத் தடவின. தொல்லியல் துறையின் கடுமையான விதிகளுக்கு உட்பட்டு, டெரகோட்டா ஓடுகளையும் பாரம்பரிய செங்கற்களையும் மட்டுமே பயன்படுத்தி இதனைச் சரி செய்ய வேண்டும் என்பது அவளது திட்டமாக இருந்தது.

அப்போது திடீரென மண்டபத்தின் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில் இயந்திரங்களின் இரைச்சல் காதைப் பிளந்தது. கனரக எந்திரங்களுடன் சில தொழிலாளர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர். அவர்களின் முன்னால் கம்பீரமான நடையுடன் வந்தான் வெற்றிவேல். முப்பது வயதான அந்தத் தலைமை கட்டமைப்பு பொறியியலாளர், வெளிநாட்டில் நவீன தொழில்நுட்பங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தவன். அவனது கண்கள் அரண்மனையின் சுவர்களை ஒரு வணிகப் பார்வையோடு அளவிட்டுக்கொண்டிருந்தன. அவனது கையில் இருந்த நவீன லேசர் அளவீட்டுக் கருவிகள் அந்தப் பாரம்பரியச் சூழலுக்கு முற்றிலும் முரணாக இருந்தன.

வெற்றி தனது எந்திரங்களைச் சுவர்களில் பொருத்த முயல்வதைக் கண்ட யாளினிக்குச் கோபம் தலைக்கேறியது. அவசரமாக அவனது எதிரே சென்று நின்றவள், ‘நில்லுங்கள்! என்ன செய்கிறீர்கள்?’ என்று உரத்த குரலில் கேட்டாள். அவளது குரலில் இருந்த உறுதியும் எதிர்ப்பும் வெற்றியைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. அவன் தன் கையில் இருந்த வரைபடத்திலிருந்து பார்வையை விலக்கி, அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது முகத்தில் எந்தவித உணர்ச்சியும் இல்லை; மாறாக ஒரு மெல்லிய அலட்சியப் புன்னகை மட்டுமே மிதந்தது.

‘நான் வெற்றிவேல். இந்த அரண்மனையை நவீன முறையில் வலுப்படுத்தும் முதன்மைப் பொறியியலாளர். நீங்கள் யார்?’ என்று அவன் கேட்ட விதத்தில் ஒரு தொழில்முறை திமிர் வெளிப்பட்டது.

‘நான் யாளினி. தலைமை கட்டிடக்கலை மற்றும் பாரம்பரியப் பொருள் பாதுகாப்பு நிபுணர். இந்தச் சுவர்களை நீங்கள் நவீன எந்திரங்களால் தொடக் கூடாது. அது இதன் பாரம்பரியத்தை மொத்தமாக அழித்துவிடும்’ என்று கோபமாகக் கூறினார் யாளினி. அவளது குரலில் கலை மீது இருந்த தீராத பற்றும், அவநம்பிக்கையும் வெளிப்பட்டன.

‘மிஸ் யாளினி, இது முப்பது வருடங்களுக்கு முந்தைய பழைய காலத்து அரண்மனை அல்ல. இப்போதுள்ள பாதுகாப்பு விதிகளின்படி, நவீன கான்கிரீட் கலவைகளும் ஸ்டீல் கம்பிகளும் இல்லாமல் இந்தச் சுவர்கள் இன்னும் ஒரு வருடம் கூட தாங்காது. உணர்ச்சிவசப்பட்டு யோசித்தால் இங்கு எந்தக் கட்டுமானப் பணியும் நடக்காது’ என்று வெற்றி மிகவும் அமைதியாக, ஆனால் அழுத்தமாகப் பதிலளித்தான்.

இருவருக்கும் இடையே எழும்பிய அந்த வார்த்தைப் போர் அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்தின் தூசுகளையும் தாண்டி அனலைக் கிளப்பியது. யாளினியின் பிடிவாதமும், வெற்றியின் செயல்முறைவாதமும் நேருக்கு நேர் மோதிக் கொண்டன. நவீன கட்டுமானப் பொருட்களுக்கும் பாரம்பரிய மூலப்பொருட்களுக்கும் இடையேயான மோதல் அவர்களின் முதல் சந்திப்பிலேயே உச்சத்தை அடைந்தது.

வெற்றி தனது பணியைத் தொடரத் தன் ஆட்களிடம் சைகை செய்ய, யாளினி கோபத்துடன் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தச் சுவருக்கு அருகில் சென்றாள். அப்போது அவர்களின் காலடியில் இருந்த ஒரு பலகைக் கல் தற்செயலாக விலகியது. அந்த இருண்ட இடைவெளியில் இருந்து விசித்திரமான உலோக மினுமினுப்பு ஒன்று அவர்களின் கண்களில் பட்டது. இருவரும் ஒருசேரக் குனிந்து பார்த்தனர். அங்கே இடிபாடுகளுக்கு இடையே பல ஆண்டுகளாக மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பழைய செப்புத் தகடு அவர்களின் கண்களில் பட்டு மின்னியது.