நிலவறையின் இரகசியங்களும் பழைய காதலும்

நிலவறையின் கனத்த இரும்புக்கதவு மெதுவான ஒலியுடன் திறந்துகொண்டது. உள்ளேயிருந்து வீசிய காற்று, ஒரு நூற்றாண்டு காலத் தூசியின் வாசனையையும், பழைய காகிதங்களின் மெல்லிய நறுமணத்தையும் சுமந்து வந்தது. முதிய காவலாளி முத்துசாமியின் கையில் இருந்த லாந்தர் வெளிச்சம், நிலவறையின் படிக்கட்டுகளில் பட்டு மினுமினுத்தது. யாளினி தன் மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு, வெற்றிவேலின் தோளோடு தோள் உரசியபடி அந்தப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினாள். அவளுக்குள் ஒருபுறம் வரலாற்றைத் தொட்டுவிடும் ஆர்வம், மறுபுறம் அந்த இருண்ட இடத்தின் விவரிக்க முடியாத மயக்கம். வெற்றிவேல் தன் வலது கையில் ஒரு சிறிய டார்ச் விளக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு, வழியைக் காட்டினான். “யாளினி, கால் வைக்கும் போது கவனமா இரு. படிக்கட்டுகள் ரொம்பப் பழையதாக இருக்கும் போல் தெரிகிறது,” என்றான் அவனது குரல் அந்த அமைதியான நிலவறையில் எதிரொலித்தது.

அவர்கள் கீழே இறங்கிச் சென்றதும், அங்கே பரந்த ஒரு அறை அவர்களின் கண்களுக்கு விருந்தளித்தது. சுவர்களில் மரத்தாலான பெரிய பெட்டிகளும், பழைய காலத்து மண் பானைகளும், அழகான வேலைப்பாடுகள் கொண்ட செப்புக் கலசங்களும் வரிசையாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்தன. ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அறையின் நடுவில் இருந்த ஒரு பழைய மர மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த தோல் பை மற்றும் காகிதக் கட்டுகள் அவர்களின் கவனத்தை உடனடியாக ஈர்த்தன. யாளினியின் கண்கள் ஆர்வத்தால் விரிந்தன. அவள் தன் கைகளில் கையுறைகளை மாட்டிக்கொண்டு, அந்த மேஜையை நெருங்கினாள். “வெற்றி, பார்… இவை எல்லாமே ஜமீன்தார் காலத்தில் எழுதப்பட்ட தனிப்பட்ட கடிதங்களாகவும் குறிப்புகளாகவும் இருக்கக்கூடும். அரசு ஆவணங்களில் கூட கிடைக்காத பல ரகசியங்கள் இங்கே புதைந்திருக்கின்றன,” என்று முணுமுணுத்தாள் அவள்.

வெற்றிவேல் அவளது உற்சாகத்தைக் கண்டுகொண்டு புன்னகைத்தான். அவன் அந்தப் பழைய மேஜையின் அருகில் வந்து, ஒரு கடிதக் கட்டை கையில் எடுத்தான். மஞ்சள் நிறமாக மாறிய காகிதங்களில், ஊதா நிற மை கொண்டு எழுதப்பட்டிருந்த அழகிய தமிழ் எழுத்துக்கள் காலத்தின் அழியாத சாட்சியாக நின்றன. “யாளினி, இதைப் படி… இது ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பாக இந்தக் கோட்டையில் வாழ்ந்த ஒரு தலைவன் தன் காதலிக்கு எழுதிய கடிதம் போலிருக்கிறது,” என்று கூறியபடியே, வெற்றிவேல் ஒரு கடிதத்தை உரக்கப் படிக்கத் தொடங்கினான். அவனது கம்பீரமான குரலில் அந்தக் காதல் வரிகள் ஒலித்தபோது, அந்த நிலவறையின் சூழலே ஒரு கணத்தில் மாறியது போலிருந்தது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சி முறையின் கெடுபிடிகளுக்கு நடுவே, தங்களின் காதலும் கலையும் அழியாமல் இருக்க அவர்கள் போராடிய கதையை அந்த வரிகள் துல்லியமாகச் சொன்னன.

“காலம் நம்மைப் பிரிக்கலாம், ஆனால் இந்த மண்பாண்டங்களின் வடிவங்களில் நாம் செதுக்கிய காதல் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்…” என்று வெற்றிவேல் வாசித்துக் முடித்ததும், யாளினியின் கண்கள் குளமாகின. கடந்த சில மாதங்களாகத் தனக்கும் வெற்றிவேலுக்கும் இடையே இருந்த அதே தொழில்முறை மோதல்களும், பின்னர் முகிழ்த்த ஆழமான ஈர்ப்பும் அந்தக் கடிதங்களில் பிரதிபலிப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். கடந்த காலத்தின் வலிகளும் நிகழ்காலத்தின் காதலும் ஒன்றோடொன்று கைகோர்ப்பதை அவள் மனதிற்குள் தெளிவாக உணர்ந்துகொண்டாள். வெற்றிவேல் தன் பார்வையை கடிதத்திலிருந்து மாற்றி, யாளினியின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவனது விழிகளில் இருந்த மென்மையும் காதலும் யாளினியின் இதயத்தைத் தொட்டது. அவர்கள் இருவரும் வார்த்தைகள் இன்றியே ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொண்ட அந்தத் தருணம், காலத்தை மறந்து நின்றது.

அவர்கள் அந்தப் பழைய கடிதங்களையும் டைரிகளையும் ஒவ்வொன்றாகப் புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, முத்துசாமி அறையின் மறுமுனையிலிருந்த ஒரு பெரிய மரப் பெட்டியைத் திறந்தார். “அம்மா, ஐயா… இங்கே வந்து பாருங்கள். இது ரொம்ப முக்கியமான பெட்டி போலிருக்கு,” என்றார் அவர். யாளினியும் வெற்றிவேலும் உடனடியாக அந்தப் பெட்டியின் அருகில் சென்றனர். முத்துசாமி அதிலிருந்து ஒரு பெரிய காகிதக் கட்டை வெளியில் எடுத்தார். அது சாதாரணக் கடிதம் அல்ல; நில உடமை மற்றும் அரண்மனைக்குச் சொந்தமான நிலங்களின் அசல் பட்டா ஆவணங்கள் மற்றும் வரைபடங்கள் அடங்கிய தொகுப்பு. அந்தக் காலகட்டத்தில் ஆங்கிலேயர்களிடம் இருந்து அந்த நிலங்களை மறைத்து, உள்ளூர் மக்களுக்குச் சேர வேண்டும் என்பதற்காக ஜமீன்தார் ரகசியமாகப் பாதுகாத்து வைத்த ஆவணங்கள் அவை.

யாளினி அந்த ஆவணத்தின் முதல் பக்கத்தைப் பிரித்துப் பார்த்தாள். அவளது முகம் ஒரு கணம் வெளிறியது. “வெற்றி, இது என்ன… அரசால் கடந்த ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்ட நிலப் பிரச்சனைக் கும், இந்த ஆவணத்துக்கும் ஒரு நேரடித் தொடர்பு இருக்கிறதே! அரசாங்கம் மறுபடியும் உரிமை கோரும் அந்த நிலங்கள் எல்லாமே உண்மையில் இந்த அரண்மனை அறக்கட்டளைக்குச் சொந்தமானவை என்று இந்த ஆவணம் சொல்கிறதே!” என்று அதிர்ச்சியுடன் கூறினாள். அவளது கைகள் நடுங்கின. அரண்மனையின் மீதான அரசாங்கத்தின் சட்டப் போராட்டம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்று அவர்கள் நம்பியிருந்த வேளையில், இந்தத் புதிய ஆவணம் ஒரு பெரிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. வெற்றிவேல் அந்த ஆவணத்தை வாங்கி உன்னிப்பாகப் படித்துவிட்டு, गंभीरமான முகத்துடன் யாளினியைப் பார்த்தான். அந்த நிலவறையின் அமைதியை உடைத்துக்கொண்டு அவனது குரல் எழுந்தது — “இந்த ஆவணம் நம் கையில் இருப்பது அரசாங்கத்திற்குத் தெரிந்தால், எல்லாமே மாறும். இது ஒரு மிகப்பெரிய புதையல் மட்டுமல்ல, ஒரு பெரும் சட்டப் பொறுப்பும் கூட.”