Part 11

அறிவின் விரல்கள் மாரனின் குறிப்பேட்டின் பக்கங்களை வேகமாகத் தடவின. அந்தப் பழைய காகிதங்களில் சிதறிக்கிடந்த கணிதச் சமன்பாடுகளும் இசைக் குறிப்புகளும் இப்போது மேகமலையின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் ஆயுதங்களாக மாறியிருந்தன. நிலத்தடி ‘இசை குடிிலை’ அறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த விசித்திரமான குறைந்த அதிர்வெண் ரீங்காரம், பங்களாவைச் சுற்றியுள்ள மரங்களின் இலைகளில் லேசான அதிர்வை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது. தூரத்தில் வனத்துறை அலுவலகத்தின் எச்சரிக்கையும், மீராவின் முகத்தில் தேங்கியிருந்த கலக்கமும் அறிவுக்குப் பெரிய பொறுப்பைக் கொடுத்தது. தந்தையின் நினைவுகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற உணர்வும், இயற்கையின் சீற்றத்திலிருந்து மலையைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற கடமையும் அவனது மனதை ஒரு புள்ளியில் இணைத்தன.

"மீரா, உன்னுடைய மிடில் ஃரீக்வென்சி சென்சார்களை (Mid-frequency sensors) கொண்டு வா. இந்த ஒலியலையின் எதிர் அதிர்வெண்ணை (Anti-frequency) நாம் உருவாக்க வேண்டும். மாரனின் பழைய ஒலி பெருக்கியில் இதற்கான கணக்கீடுகள் குறிக்கப்பட்டிருக்கின்றன" என்று அறிவு உறுதியான குரலில் சொன்னான். அவனது குரலில் இருந்த தெளிவு மீராவுக்கு ஒரு பெரிய நிம்மதியைக் கொடுத்தது. அவள் உடனடியாகத் தனது அறிவியல் கருவிகளைச் சரிபார்த்துவிட்டு அவனுக்கு உதவியாக நின்றாள். இருவரும் இணைந்து கட்டுப்பாட்டு அறையின் பிரதான சுவிட்ச்போர்டை அணுகினர். அங்கே பதிக்கப்பட்டிருந்த வெண்கலக் குமிழ் மீது அறிவின் விரல்கள் படர்ந்தன. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு அவன் தன் தந்தையுடன் விவாதித்த அதே அறைக்குள் இருந்து இப்போது இயந்திரங்களின் மெல்லிய முனகல் சத்தம் கேட்டது.

நிலத்தடி அறையின் வெயில் படாத மூலைகளில் பதிக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சிறப்புச் சுருள் கம்பிகள் (Coils) சூடேறத் தொடங்கின. அறிவு தனது லேப்டாப்பை இணைத்து, அந்த ஒலியலையின் அலைவரிசையை (Waveform) திரையில் வரைகலை வடிவமாகக் கொண்டுவந்தான். பார்ப்பதற்கு ஒரு கொடிய அலைபோல ஏலக்காய் காடுகளின் திசையை நோக்கி அது பரவிக்கொண்டிருந்தது. மீரா தன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டைப் புரட்டிக்கொண்டே, "அறிவு, இந்த ஆர்ச்சிட் மலர்களின் மாற்றம் ஒரு தொடக்கம் மட்டும்தான். இந்த அதிர்வெண் இன்னும் சில மணி நேரங்கள் நீடித்தால், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் தேனீக்களின் வழித்தடங்களும் திசை மாறிவிடும். அது ஒட்டுமொத்த மகரந்தச் சேர்க்கை சுழற்சியையும் பாதிக்கும்&quot என்று எச்சரித்தார்.

"புரிகிறது மீரா. என் தந்தை மனிதர்களின் உணர்வுகளை ஒலியாக மாற்ற முயன்றார் உண்மைதான்; ஆனால் இந்த இயந்திரம் இப்போது உணர்வுகளுக்குப் பதிலாகத் தன் கட்டுப்பாட்டை மீறிய ஒரு இயற்கைக்கு எதிரான அதிர்வை வெளியிடுகிறது. இதை நாம் அணைக்க முடியாது, ஏனென்றால் அப்படிச் செய்தால் இந்த அறையில் உள்ள பத்தாண்டுகால நினைவுக் கோப்புகள் முற்றிலும் அழிந்துவிடும். நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான்; இந்த அதிர்வெண்ணின் வீச்சை மாற்றி, அதைச் சுற்றுச்சூழலுக்குப் பாதகமில்லாத ஒரு மென்மையான நாத அலைவரிசையாக (Harmonic Frequency) மாற்ற வேண்டும்" என்றான் அறிவு. அவனது கண்களில் ஒரு தீவிரமான உறுதி ஒளிர்ந்தது. தன் தந்தையின் அறிவியல் தேடலைத் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளாமல், அதைக் கொண்டு ஒரு பேரழிவைத் தடுக்கும் தருணம் இது.

இருவரும் சேர்ந்து மாரனின் குறிப்பேட்டில் உள்ள இறுதிப் பக்கத்தில் இருந்த இரவுக் குறிப்புகளைப் பின்பற்றி ஒலியின் திசையைத் திருப்புவதற்கான சுவிட்சை இயக்கினர். ஒரு சிறு மின்னல் வெளிச்சம் போல கட்டுப்பாட்டு அறையின் ஒரு மூலையில் சிறிய தீப்பொறி பறந்து அமைதியானது. அடுத்த கணத்தில், நிலத்தடி அறையிலிருந்து வந்த அந்தப் பயங்கரமான ரீங்காரம் மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. கடுமையான சத்தத்திற்குப் பதிலாக, காற்றில் ஏதோ ஒரு மெல்லிய புல்லாங்குழல் ஓசை போன்ற இசை அலை பரவத் தொடங்கியது. பங்களாவைச் சுற்றிலும் இருந்த ஏலக்காய் மரங்களின் இலைகள் அமைதியடைந்து, பழைய இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பின. மீராவின் செல்போன் மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்கியது; ஆனால் இ এবার வனத்துறையிடமிருந்து வந்த அழைப்பு முந்தையதைப் போல பயமுறுத்துவதாக இல்லை.

"மீரா, ஆர்ச்சிட் மலர்களின் நிறம் மீண்டும் மாறத் தொடங்கியுள்ளதாக வனத்துறை அதிகாரி கூறுகிறார்! நாம் வெற்றி பெற்றுவிட்டோம்" என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள் மீரா, அவளது முகத்தில் மலர்ந்த புன்னகை அறிவின் இதயத்தில் ஒரு பாரத்தை இறக்கி வைத்தது. ஆனால், அந்த இசை அலை முற்றிலுமாக நின்றபோது, நிலத்தடி அறையின் மிக ஆழத்திலிருந்து ஒரு வித்தியாசமான மெல்லிய குரல் ஒலித்தது. அது மாரனின் குரல் போலவும் இருந்தது, ஆனால் வேறு ஏதோ ஒரு செய்தியைச் சொல்வது போலவும் இருந்தது. அறிவு மற்றும் மீரா இருவரும் அந்த ஒலியைக் கேட்க அறையின் பிரதான வாசலை நோக்கித் திரும்பினர்.