Part 12: மாரனின் இறுதிச் செய்தி

மேகமலையின் குளிர் காற்று அந்த இரவின் அமைதியைக் கூட்டிக்கொண்டிருந்தது. அறிவும் மீராவும் இணைந்து நிலத்தடி ‘இசை குடிிலை’ அறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஆபத்தான குறைந்த அதிர்வெண் ஒலியலைகளின் வீச்சைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்திருந்தனர். மேகமலையின் தாவரங்களுக்கு ஏற்பட்ட உடனடி அச்சுறுத்தல் தற்காலிகமாகத் தடுத்த நிறுத்தப்பட்டாலும், அந்த ஆய்வகத்தின் மையப் பகுதியில் இன்னும் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான ஆற்றல் எஞ்சியிருந்தது. கட்டுப்பாட்டு அறையின் பிரதான ஒலியலை திரையில் (Waveform Monitor) பதிவான அலைவரிசைகள் அனைத்தும் அமைதியாகிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், திடீரென ஒரு மெல்லிய குரல் அந்தப் பங்களாவின் ஒலிபெருக்கி வழியாக மீண்டும் எதிரொலிக்கத் தொடங்கியது.

அந்தக் குரல் மிகவும் பரிச்சயமானதாக இருந்தது. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போன மாரனின் குரல் அது. ஆனால், அது சாதாரணப் பதிவல்ல; ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில் மட்டும் தானாக இயங்கும் வகையில் திட்டமிடப்பட்ட ஒரு பாதுகாப்பு அடுக்கின் எச்சரிக்கைச் செய்தி போல இருந்தது. அறிவின் உடல் சிலிர்த்தது. அவன் தன் தந்தையின் குரலைக் கேட்டு அப்படியே உறைந்து நின்றான். மீரா தன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டைக் கீழே வைத்துவிட்டு, அறிவின் தோள்மீது மென்மையாகத் தன் கையை வைத்து அவனுக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் வகையில் அழுத்தமாகப் பற்றினாள்.

"அறிவு… இந்த ஒலியலைகள் வெறும் உணர்வுகளின் பதிவோடு நின்றுவிடவில்லை. உன் தந்தை மாரன் மனித மனங்களின் ஆழத்தில் புதைந்திருக்கும் இரகசியங்களை இசை வடிவில் சேமிக்க முயன்றார் என்பதற்கு இதுவே சாட்சி" என்று மீரா மெல்லிய குரலில் கூறினார். அவள் சுட்டிக்காட்டிய கட்டுப்பாட்டு அறையின் மூலையில், இதுவரை யாருமே கவனிக்காத ஒரு வெண்கலப் பூட்டுடன் கூடிய சிறிய மறைப்புப் பெட்டி (Hidden Compartment) இருந்தது. அது அவசரக் காலங்களில் மட்டுமே திறக்கப்பட வேண்டிய ஒரு ரகசிய அறை என்பது மாரனின் குறிப்பேட்டின் மூலமாக இப்போது அவர்களுக்குப் புரிந்தது.

அறிவு தன் தந்தையின் குறிப்பேட்டில் இருந்த எண்களை வைத்து அந்த வெண்கலப் பூட்டின் குறியீட்டைச் சரிபார்த்தான். அவனது விரல்கள் லேசாக நடுங்கின. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு தந்தையுடன் ஏற்பட்ட மனக்கசப்புகளும், அவர் விட்டுச்சென்ற இந்த விசித்திரமான உலகமும் அவனது நினைவில் நிழலாடின. ஆனாலும், மீராவின் உறுதுணை அவனுக்குப் பெரிய பலத்தைக் கொடுத்தது. அவன் தன் மூச்சை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டு, அந்தப் பூட்டின் குறியீட்டைத் திருப்பினான்.

‘கிளிக்’ என்ற சத்தத்துடன் அந்த மறைப்புப் பெட்டி மெதுவாகத் திறந்தது. அதற்குள் கடுமையான தூசு படிந்த ஒரு பழைய செப்புக் கaset டேபும், கையால் எழுதப்பட்ட ஒரு சிறிய கடிதமும் இருந்தன. அறிவின் கண்கள் அந்தக் கடிதத்தின்மீது படர்ந்தன. மாரன் தன் இறுதி நாட்களில் எழுதிய அந்தக் கடிதம் மேகமலையின் உண்மையான வரலாற்றையும், இந்த நிலத்தடி அறையை அவர் எதற்காக உருவாக்கினார் என்பதற்கான உண்மையான காரணத்தையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் திறவுகோலாக இருந்தது.

"மீரா, பார்… இது சாதாரணக் குறிப்பு அல்ல. என் தந்தை எதையோ உலகத்திற்குச் சொல்லாமல் மறைத்து வைக்க முயன்றிருக்கிறார். அல்லது, சரியான காலம் வரும் வரை காத்திருக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்" என்றான் அறிவு. அவனது குரலில் ஒரு புதிய தேடலின் தீவிரம் தெரிந்தது. அந்தச் செப்புக் கaset-ஐ கட்டுப்பாட்டு அறையின் பிரதான பிளேயரில் இணைத்தபோது, அறையின் மூலையில் இருந்த ஸ்பீக்கர்களில் மாரனின் தெளிவான இறுதிச் செய்தி ஒலிக்கத் தொடங்கியது. மேகமலையின் அடர்ந்த காடுகளுக்கு மத்தியில், அந்த இரவு நேரத்தில் அவர்களின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கப் போகும் ஒரு புதிய இரகசியம் மெல்ல வெளிவரத் தொடங்கியது.