திருப்பம் தரும் மலைப்பாதை

மேகமலையின் வளைந்து நெளிந்த மலைப்பாதையில், அடர்ந்த ஏலக்காய் தோட்டங்களைச் சூழ்ந்தபடி மாலை நேரத்து மிரட்டலான பனி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் செங்குத்தான சரிவுகளில் காரின் டயர்கள் உரசுவதைத் தவிர வேறு எந்தச் சத்தமும் கேட்கவில்லை. காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த முப்பத்திரண்டு வயது அறிவு, ஸ்டீயரிங் வீலின் மீது தன் விரல்களை இறுக்கமாகப் பதித்திருந்தான். அவனது முகம் சோர்வையும், அதே சமயம் எதையோ சாதித்துவிட்ட ஒருவித இறுக்கமான வெளிப்பாட்டையும் ধারণ செய்திருந்தது. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு எரியும் கோபத்துடனும் வக்கரித்துப்போன நினைவுகளுடனும் அவன் விட்டுச் சென்ற அதே மலைப்பாதைதான் இது. ஆனால் இன்றோ, அவன் ஒரு தனிப்பட்ட ஒலிப் பொறியாளராக, தனது கடந்த காலத்தின் எச்சங்களை முற்றிலுமாக மூட்டை கட்டி விற்கும் இறுக்கமான நோக்கத்தோடு மட்டுமே திரும்பியிருந்தான்.

கார் மெதுவாகத் தன் இலக்கைத் தொட்டது. பத்தாண்டுகளுக்கு முன் எப்படி இருந்ததோ, அதே கம்பீரத்துடனும் சற்றுச் சோகத்துடனும் நின்றிருந்தது ‘இசை குடிிலை’. பாரம்பரியச் செட்டிநாட்டு மரவேலைப்பாடுகளும் பிரிட்டிஷ் காலத்து ஓட்டு வீட்டின் அமைப்பும் கொண்ட அந்தப் பங்களாவின் முன்பகுதி முழுவதும் முடக்குச் செடிகளும் காட்டுப்பூக்களும் படர்ந்து போயிருந்தன. ஆனால் முற்றமும் சுற்றுப்புறமும் முற்றிலுமாக நாசமாகிவிடாமல் ஏதோவொரு கரத்தால் பராமரிக்கப்பட்டிருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. காரின் கதவைத் திறந்து கொண்டு அறிவு கீழே இறங்கியதும், மேகமலையின் குளிர்காற்று அவனது சட்டையை ஊடுருவி எலும்பைத் தின்றது. அந்தச் சூழலில் நிலவிய ஆழ்ந்த அமைதி அவனுக்குள் ஒருவித பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

‘இசை குடிிலை’யின் கனத்த தேக்கு மரக்கதவைத் தள்ளியபடி உள்ளே நுழையும் போதே, பழங்காலத் தரை ஓடுகளின் குளிர்ந்த ஸ்பரிசம் அவனது காலணிகளின் வழியே ஏறியது. வீட்டின் அறைகள் முழுவதும் மரச்சாமான்கள் வெள்ளைத் துணிகளால் மூடிக்கிடந்தன. தூசிகள் நிறைந்த அந்த வெளிச்சக் கதிர்களில், கடந்த காலத்தின் நிழல்கள் நடமாடுவது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது. அப்போதுதான், சமையலறைப் பகுதியிலிருந்து ஒரு மெல்லிய சத்தம் கேட்டது. ஒரு கையில் தேநீர் தட்டோடு அங்கே வந்து நின்றார் கார்த்திக் மாமா. வயோதிகத்தின் சுவடுகள் முகத்தில் இருந்தாலும், அவரது கண்கள் அறிவை அடையாளம் கண்டுகொண்ட சந்தோசத்திலும் திகைப்பிலும் விரிந்தன.

"வந்துட்டையா, அறிவு? உன்னைத்தான் எதிர்பார்த்தேன்… தந்தை இறந்தபோது கூட வராதவன், இப்போ இந்த வீட்டை விற்க மட்டும் வந்திருக்க, இல்லையா?" கார்த்திக்கின் குரலில் நக்கல் இல்லை; மாறாக ஒரு ஆழ்ந்த குடும்பத் துயரம் இழையோடியது.

"மாமா, பழைய விஷயங்களை பேசி நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பல. என் வேலையை முடிச்சுட்டு உடனே சென்னைக்குப் போகணும். அப்பாவின் கடைசி ஆசைப்படி இந்தச் சொத்தை வித்துட்டு, என் வாழ்க்கையில அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகப் போறேன் அவ்வளவுதான்," என்றான் அறிவு, தன் குரலை இயல்பாக வைத்துக் கொள்ள முயன்றபடியே.

கார்த்திக் மாமா பெருமூச்சு விட்டார். "நீ நினைக்கிற மாதிரி இந்த வீட்டை விக்கிறது அவ்வளவு எளிதா இருக்காது, அறிவு. உன் தந்தை மாமரன் வெறும் இசைக் கலைஞர் மட்டும் இல்ல; அவர் விட்டுட்டுப் போன அந்த நிலத்தடி ஒலி அறை இருக்கு பார்த்தியா… அது இன்னும் அடங்கல. உன்னோட வருகைக்காக அது காத்திருந்தது போல இருக்கு."

அறிவின் முகம் கடுமையானது. "அந்த அபத்தமான ஆய்வகத்தையா சொல்றீங்க? அதையெல்லாம் நான் நம்புறது இல்ல மாமா."

சொல்லிக்கொண்டே அவன் வீட்டின் அடித்தளத்திற்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகளை நோக்கி நடந்தான். பல ஆண்டுகளாகப் பூட்டப்பட்டிருந்த அந்த இரும்புக் கதவு இப்போது லேசாகத் திறந்திருந்தது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது. அடித்தளத்தின் கதவை நெருங்கியதும், ஏதோவொரு காந்தப் புலம் தன்னை ஈர்ப்பது போன்ற விசித்திரமான உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது. கதவின் துருப்பிடித்த உலோகத்தின் மீது அவன் தன் கையை வைத்த அடுத்த நொடி, வீட்டின் மரப் பலகைகள் முழுவதிலும் ஒரு குறைந்த அதிர்வெண் கொண்ட ரீங்காரம் (low-frequency hum) அதிர்ந்தது. அந்த அதிர்வு காற்றோடு கலந்து, பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு அதே இடத்தில் தான் பேசிய தனது சொந்தக் குரலின் சிதைந்த ஒலியை மிகத் தெளிவாக அவனுக்குள் மீட்டுக் காட்டியது.