பகுதி 10: எதிரொலியின் முடிவு

மதிய வெயில் மேகமலையின் ஏலக்காய் காடுகளுக்குள் சாய்ந்து கொண்டிருந்த வேளையில், பங்களாவின் அமைதியைக் குலைக்கும் விதமாக மீராவின் செல்போன் இடைவிடாமல் ஒலித்தது. அழைப்புத் திரையில் வனத்துறை அலுவலகத்தின் எண் மின்னியது. பதற்றத்துடன் எடுத்த மீராவின் முகத்தில், தொலைபேசியில் பேசியவர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இரத்த ஓட்டம் நின்ற மாதிரி ஒரு அதிர்ச்சி பரவியது. மலையின் உயர்மட்டப் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள அரிய வகை மலை ஆர்ச்சிட் (Mountain Orchids) மலர்கள் திடீரென தங்கள் இயல் இயற்கை நிறத்தை இழந்து கருநீலமாக மாறிவிட்டதாகவும், இலைகள் அனைத்தும் கொத்தாக உதிர்ந்து வருவதாகவும் வனத்துறை ஆராய்ச்சி மையத்தில் இருந்து அவசரத் தகவல் வந்திருந்தது. கடந்த அரை மணி நேரமாக நிலத்தடி ‘இசை குடிிலை’ அறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட கடுமையான ஒலி அதிர்வெற்றின் எதிரொலிதான் இந்தச் சுற்றுச்சூழல் மாற்றத்திற்குக் காரணம் என்பதை மீரா உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டாள்.

"அறிவு, உடனே வா" என்று கத்தியபடி நிலத்தடி அறை வாசலை நோக்கி ஓடினாள் மீரா. அவளது குரலில் இருந்த நடுக்கமும் அவசரமும் அறிவை உடனடியாக உலுக்கியது. திறந்திருந்த நிலத்தடி அறையின் படிக்கட்டுகளில் ஏறி வந்த அறிவு, மீராவின் முகத்தில் தேங்கியிருந்த பயத்தைக் கண்டதும் உடனடியாகக் காரியத்தில் இறங்கினான். "என்ன மீரா என்னாச்சு? ஏன் இந்த அலறல்?" என்று அவன் வினவ, அவள் தனது போனில் வனத்துறை அதிகாரி அனுப்பிய தாவரங்களின் புகைப்படங்களைக் காட்டினாள். மாரனின் சோதனைக் கூடத்திலிருந்து பரவிய ஒலியலைகள், சாதாரணமானவை அல்ல; அது சுற்றியுள்ள தாவரங்களின் இயற்கையான உயிர்வேதியியல் சமநிலையைச் சிதைக்கத் தொடங்கியுள்ளது. "நாம இதை உடனே நிறுத்தலைனா, மேகமலையின் ஒட்டுமொத்த மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை சுற்றுச்சூழல் மண்டலமும் பெரிய ஆபத்தைச் சந்திக்க நேரிடும் அறிவு" என்று மீரா தனது கவலை கலந்த உறுதியுடன் கூறினாள்.

அறிவின் மனதுக்குள் ஒரு பெரிய போரே வெடித்தது. தன் தந்தையான மாரன் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு விட்டுச்சென்ற ஒரே ஒரு உண்மையான அடையாளம் இந்த நிலத்தடி ஒலி அறைதான். அதில் பதிவாகியுள்ள இறுதிக் குரலும், இசைக் குறிப்புகளும் மாரனின் ஆன்மாவின் எச்சங்கள். இப்போது இந்த அறையை முழுமையாக அணைக்கவோ அல்லது அதன் மின் இணைப்பைத் துண்டிக்கவோ முயன்றால், மாரனின் அந்த இறுதி நினைவுகள் চিরமாக மறைந்துபோக வாய்ப்புள்ளது. ஒரு பக்கம் தன் தந்தையின் நினைவுகளைக் காக்கும் தவிப்பு; மறுபக்கம் தான் நேசிக்கும் மேகமலையின் பசுமை மாறாத இயற்கையும், மீராவின் ஆராய்ச்சியும். அறிவின் முகத்தில் அந்தப் போராட்டம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. மீரா அவனது தோளில் தன் கையை வைத்து, "அறிவு, உன் தந்தையும் இயற்கையை நேசிப்பவர்தான். அவர் இந்த அறையை உலகை அழிக்க உருவாக்கவில்லை. ஏதோ ஒரு தவறான புரிதலில்தான் இதை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். இதை முழுமையாக அழிக்க வேண்டாம், ஆனால் இதன் அதிர்வெண்ணை நாம் நிரந்தரமாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்" என்று அவனைத் தேற்றினாள்.

இருவரும் உடனடியாகச் செயல்பட முடிவு செய்தனர். பங்களாவின் கட்டுப்பாட்டு அறைக்குச் சென்று, மாரனின் குறிப்பேடுகளில் உள்ள அதிர்வெண் வரைபடங்களை (Frequency Charts) ஆராயத் தொடங்கினர். அந்தப் பழைய நோட்டுப் புத்தகத்தின் பக்கங்கள் முழுவதும் மனித உணர்வுகளின் வெவ்வேறு அலைவரிசைகளைக் குறிக்கும் சிக்கலான கணிதக் குறியீடுகளும், இசைத் தாளங்களும் நிரம்பியிருந்தன. அறிவு தன் ஒலிப் பொறியியல் அறிவை முழுமையாகப் பயன்படுத்தி, அந்த ஒலியலையின் அதிர்வெண்ணை மாற்றுவதற்கான மென்பொருள் கட்டளைகளைத் தன் மடிக்கணினியில் தட்டச்சு செய்தான். அவனது விரல்கள் வேகமாக இயங்கின. அறை முழுவதும் எழும் ரீங்கார ஓசை இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறத் தொடங்கியது. அந்தச் சிறிய மாற்றமே அவர்களின் காதுகளில் பெரும் நிம்மதியைக் கொடுத்தது.

"மீரா, இந்த அதிர்வெண்ணை எதிர்மறை அலைவரிசை (Inverse Frequency) மூலம் சமன் செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் தாவரங்களின் செல்கள் மீது விழுந்த அழுத்தம் குறையும்" என்று அறிவு விளக்கினான். மீரா உடனே தனது தாவரவியல் தரவுகளை அவனுக்குப் பகிர்ந்து, எந்தெந்த அதிர்வெண்கள் ஆர்ச்சிட் மலர்களுக்கு அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதைத் துல்லியமாகக் கணித்துக் கொடுத்தாள். இருவரும் இணைந்து அந்த நிலத்தடி அறையின் பிரதான கட்டுப்பாட்டுக் பலகையை நோக்கி விரைந்தனர். காற்றில் இன்னும் அந்தத் தந்தையின் கடந்த கால சோகம் கலந்து வீசிக்கொண்டிருந்தாலும், இப்போது அவர்களது இலக்கு தெளிவாக இருந்தது – இயற்கையைக் காப்பாற்றுவது மற்றும் கடந்த காலத்தின் பிடியிலிருந்து உண்மையை மீட்பது.

அறையின் கதவருகே சென்ற அறிவு, தனது கையில் இருந்த உலோகச் சாவியைக் கொண்டு பிரதான மின் சுவிட்சை லேசாகத் திருப்பினான். ஒரு சிறு தீப்பொறி பறந்தது, அதைத் தொடர்ந்து அந்த அறைக்குள் இருந்த இயந்திரங்களின் வேகமான சுழற்சி மந்தமாகியது. அந்தப் பயங்கரமான குறைந்த அதிர்வெண் ரீங்காரம் நின்றவுடன், காற்றில் ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி கவிழ்ந்தது. மேகமலையின் ஏலக்காய் தோட்டங்களில் இருந்த செடிகளும் மரங்களும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்புவதற்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டன. இருப்பினும், அந்த அதிர்வெண் முழுமையாக அணைக்கப்படுவதற்கு முன்பு, அறையின் சுவர்களில் பொருத்தப்பட்டிருந்த ஒரு பழைய ஸ்பீக்கரில் இருந்து மாரனின் குரல் முரசறைவது போல மிகத் தெளிவாக ஒலித்தது. அந்த ஒலியைக் கேட்ட இருவரும் ஒருகணம் திகைத்து உறைந்து நின்றனர்.

"அறிவு… நீ வந்துவிட்டாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் நான் தேடியது இசையை அல்ல, மனித மனதின் இறுதி எல்லையை…" என்ற அந்த வார்த்தைகள் பாதியிலேயே நின்றுபோக, அறைக்குள் ஒரு விசித்திரமான நிழல் அசைவது போல அவர்களுக்குத் தோன்றியது. அந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தம் என்ன? மாரன் எதைத் தேடினார்? அறிவுக்கும் மீராவுக்கும் இடையே இருந்த பழைய காதலின் காயங்கள் ஆறி வரும் வேளையில், இந்த புதிய குரல் அவர்களை இன்னும் ஆழமான ஒரு ரகசியத்திற்குள் இழுத்துச் சென்றது. அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்; அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் அவர்கள் அந்த நிலத்தடி அறையின் இருள் சூழ்ந்த மூலைகளை நோக்கித் தங்கள் பார்வையைப் பதித்தனர்.