வீரசேகரனின் மிரட்டல்
பகுதி 7: வீரசேகரனின் மிரட்டல்
அரண்மனையின் அந்தரங்கக் கல் அறையில் விரிந்திருந்த இருள், சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த பித்தளை அகல் விளக்கின் மங்கிய சுடரால் மெல்ல அசைந்தாடியது. தளபதி வீரசேகரனின் கடுமையான குரல் அந்த அறையின் பாறைக் கற்களில் மோதி எதிரொலித்தது. அவனது வலது கையில் உருவப்பட்ட வாள் விளக்கொளியில் குளிர்ந்த மின்னலாய் பளபளத்தது. அவனது இழந்த இரு விரல்களின் தழும்பு பதிந்த இடது கை, இடுப்புக் கச்சையில் இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தது. அவனது கண்கள் வேட்டையாடும் மிருகத்தின் கொடூரப் பசியோடு செம்பியனை அளவெடுத்தன.
“செம்பியன்! அரண்மனையின் இருண்ட மூலைகளில் எலியைப் போல ஒளிந்து திரிவது ஒரு தலைமை வரைபடக் கலைஞனுக்கு அழகல்ல,” என்று விஷமச் சிரிப்புடன் முன்னேறினான் வீரசேகரன். “அரசரின் நில அளவை ஆவணங்களை மாற்றியமைக்க முற்பட்டுவிட்டு, இப்போது எந்த முகத்தோடு அந்தப்புர வழிக்குள் நுழைகிறாய்? அரசத் துரோகத்தின் விலை மரணம் என்று உனக்குத் தெரியாதா?”
செம்பியன் தன் நிதானத்தை இழக்கவில்லை. அவனது இடது கையின் தீக்காயத் தழும்பு ஒரு கணம் விதிர்த்தாலும், அவன் முகத்தில் அச்சத்தின் சுவடு எதுவும் தென்படவில்லை. கணிதமும் வரைபடங்களும் அவனுக்குக் கற்றுத் தந்திருந்த அசைக்க முடியாத பொறுமையோடு அவன் தளபதியை நேருக்கு நேர் நோக்கினான். “துரோகம் யார் பக்கம் இருக்கிறது என்பது இந்நேரம் உங்களுக்கே நன்றாகத் தெரியும், தளபதியாரே! தஞ்சாவூர் மற்றும் நாயக்கர் எல்லைகளைக் குறுக்கி, போரை மூட்டிவிட வகுக்கப்பட்ட சதித்திட்டம் என் கைகளுக்கு வந்துவிட்டது. நூறாண்டு பழமையான நில எல்லைகளை மாற்றியமைத்து, அப்பாவிகளின் இரத்தத்தில் உங்களது அதிகார சிம்மாசனத்தை நிறுவத் துடிக்கிறீர்கள்!”
வீரசேகரனின் முகம் கோபத்தால் இறுகியது. அவன் ஒரு அடி முன்னெடுத்து வைத்து வாளின் கூர்முனையைச் செம்பியனின் மார்பை நோக்கிக் காட்டினான். “அளவுக்கு மீறிய புத்திசாலித்தனம் சில நேரங்களில் உயிரையே பறித்துவிடும் செம்பியன். உனது கணிதமும் வரைபடக் கோடுகளும் இந்த வாளுக்கு முன்னால் ஒன்றுமே இல்லை. அந்த அசல் ஆவணங்கள் இப்போது எங்கே? அதை என்னிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால், உன் உயிரையாவது பிச்சையாக விட்டுவைக்கிறேன். இல்லையேல், இந்நேரமே உன் உடலை இந்த நிலவறைப் பாறைகளுக்குள் புதைத்துவிடுவேன்!”
அப்போது அறையின் மூலையில் நின்றிருந்த மூத்த அதிகாரி சோமசுந்தரம் ஒரு கணம் கண்களை மூடிச் சிந்தித்தபடி மெல்ல முன்னால் நகர்ந்தார். அவர் அரச குடும்பத்தின் பல தலைமுறைகளைக் கண்ட அனுபவமிக்க முதியவர். வீரசேகரனின் முரட்டுத்தனத்தையும் ஆத்திரத்தையும் அடக்கத் தவறினால் செம்பியனின் உயிருக்கு ஆபத்து நேரிடும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அதே சமயம், வீரசேகரனை வெளிப்படையாக எதிர்ப்பது தற்கொலைக்குச் சமம் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார்.
“தளபதியாரே, சற்றுப் பொறுங்கள்!” என்று அமைதியான அதே சமயம் கம்பீரமான குரலில் குறுக்கிட்டார் சோமசுந்தரம். “நீங்கள் வாளைத் தூக்கும் இந்த இடம் அரசரின் அந்தரங்க ஆலோசனை அறைக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது. இங்கே இரத்தம் சிந்துவது அரச குலத்துக்கே அமங்கலமானது. அதுமட்டுமல்ல, இதோ சில நாழிகைகளில் மன்னர் பேரவை கூடவிருக்கிறது. எல்லைப் பகுதிகளில் நாயக்கர் படைகளின் நடமாட்டம் அதிகரித்துள்ளதாக ஒற்றர்கள் செய்தி கொண்டுவந்துள்ளனர். மன்னர் உங்களையும் செம்பியனையும் உடனடியாக அவைக்கு வரவழைக்க உத்தரவிட்டுள்ளார்!”
சோமசுந்தரத்தின் வார்த்தைகள் வீரசேகரனை ஒரு கணம் யோசிக்க வைத்தன. அவனது வாளின் முனை சற்றே தாழ்ந்தது. ஆனால், அவனது கண்கள் சந்தேகத்துடன் சோமசுந்தரத்தை நோக்கின. “அவை கூடுவதற்கு இன்னும் விடியற்காலை வரை அவகாசம் உள்ளதே? இப்போதே என்ன அவசரம்?” என்று கர்ச்சித்தான்.
“அரசியல் பதற்றம் நொடிக்கு நொடி மாறுகிறது தளபதியாரே,” என்று தந்திரமாகப் பேசினார் சோமசுந்தரம். “எல்லை நிலங்களின் வரைபடங்களை ஆராய்ந்து விளக்கம் அளிக்க செம்பியனும் அங்கே இருந்தாக வேண்டும் என்று மன்னர் திட்டவட்டமாகக் கூறியுள்ளார். இப்போது நீங்கள் செம்பியனைத் தண்டித்தால், எல்லைப் பிரச்சினையை மன்னருக்கு யார் விளக்குவார்கள்? அது உங்கள் மீதே மன்னருக்குத் தேவையற்ற சந்தேகத்தை உண்டாக்கும். செம்பியன் அரச துரோகி என்றால், அதை மன்னரின் முன்னிலையிலேயே முறைப்படி நிரூபித்துத் தண்டிப்பதே முறை.”
சோமசுந்தரத்தின் சாதுரியமான பேச்சு வீரசேகரனின் அதிகார மமதைக்கு ஒரு சவாலாக அமைந்தது. தான் இப்போது செம்பியனைக் கொன்றால் மன்னரின் கோபத்திற்கு ஆளாக நேரிடும் என்பதையும், ஆனால் அரசவையிலேயே செம்பியனைத் துரோகியாக முத்திரை குத்திவிட்டால் அவன் கதை நிரந்தரமாக முடிந்துவிடும் என்பதையும் வீரசேகரன் கணக்குப் போட்டான். அவனிடம் அரச முத்திரையிட்ட சில போலி ஆவணங்கள் ஏற்கனவே தயார் நிலையில் இருந்தன.
வீரசேகரன் வாளை மெல்லத் தனது உறையில் திணித்தான். அவனது உதடுகளில் குரூரமான புன்னகை தவழ்ந்தது. “நல்லது சோமசுந்தரரே. உங்கள் ஆலோசனை நியாயமாகவே படுகிறது. பூனையை மடியில் கட்டி வைத்துக்கொண்டே புலியோடு போராட முடியாது. செம்பியன்! அரசவைக்கு வா. அங்கே மன்னரின் காலடியில் உன் துரோகத்தை நான் முழுமையாகத் தோலுரிக்கிறேன். நீயும் உன் கற்பனைக் கதைகளும் இன்று விடியலுக்குள் சாம்பலாகப் போவது உறுதி!” என்று ஏளனமாக முழங்கினான்.
வீரசேகரன் அங்கிருந்து வேகமாக வெளியேறி, நடைபாதையில் நின்ற தனது மெய்க்காப்பாளர்களைப் பார்த்து உரத்த குரலில் கட்டளையிட்டான்: “செம்பியனை இருபுறமும் பிடித்துக் கொண்டு வாருங்கள்! அவன் கால்கள் தரையைத் தவிர வேறு எங்கும் திசைமாறக் கூடாது!”
காவலர்கள் செம்பியனைச் சூழ்ந்து கொண்டபோது, சோமசுந்தரம் செம்பியனின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் ஒரு மெல்லிய எச்சரிக்கையும், நம்பிக்கையும் பொதிந்திருந்தது. மதிவதனியிடம் இருக்கும் அசல் ஆவணங்கள் சபைக்கு வந்து சேரும் வரை செம்பியன் நேரத்தைக் கடத்த வேண்டும் என்பதைச் செம்பியன் நொடியில் உணர்ந்து கொண்டான். அவனது மூளை மிகத் தீவிரமாக வேலை செய்தது. அரசவையில் மன்னரின் முன் வீரசேகரன் எத்தகைய பொய்யான சான்றுகளை முன்வைப்பான், அதைத் தன் வரைபடக் கணிதத்தைக் கொண்டு எவ்வாறு முறியடிப்பது என்ற கணக்குகளை அவன் மனதிற்குள் அடுக்கத் தொடங்கினான்.
அரண்மனையின் பெரிய அரசவை மண்டபம் தீப்பந்தங்களின் ஒளியில் செந்நிறமாக ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. உயரமான கருங்கல் தூண்கள் அரச கம்பீரத்தை பறைசாற்றின. அரியணையில் அமர்ந்திருந்த மன்னரின் முகத்தில் எல்லையோரப் பதற்றத்தின் நிழல் படிந்திருந்தது. அமைச்சர்களும் படைத்தலைவர்களும் இருபுறமும் அமைதியாக வீற்றிருந்தனர். செம்பியன் காவலர்களின் நடுவே அழைத்து வரப்பட்டு அவையின் நடுவே நிறுத்தப்பட்டான்.
அவன் நிலைகுலையாமல் மன்னரை வணங்கினான். ஆனால், அவன் நிமிர்ந்து நிற்பதற்குள், தளபதி வீரசேகரன் முன்னோக்கிப் பாய்ந்து வந்தான். அவனது குரல் அரசவை முழுவதும் இடிபோல முழங்கியது.
“மன்னா! நமது எல்லைப் பகுதிகளில் போரைத் தூண்ட முயன்ற மாபெரும் துரோகியை உங்கள் முன் நிறுத்தியுள்ளேன்! இந்த செம்பியன், நமது எல்லை நில ஆவணங்களைத் திருடி, எதிரிகளான நாயக்கர் படைகளுக்கு உதவும் வகையில் போலி வரைபடங்களைத் தயாரித்து நாட்டை வஞ்சிக்கத் துணிந்துவிட்டான்! இதோ அதற்கான சான்றுகள்!” என்று கத்தியவாறே, தன் இடுப்பிலிருந்த ஒரு போலி ஓலைச்சுருளை மன்னரின் பாதங்களில் வீசி எறிந்தான். அரசவை ஒரு கணம் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனது.
Leave a comment