சுவடுகளைத் தேடி

அடர்ந்த காட்டின் ஊடுருவல்

பருவமழை விடியற்காலையில் ஓய்ந்திருந்தாலும், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடர்ந்த மரங்களில் இருந்து நீர்த்துளிகள் இலைகளில் சிதறி விழுந்துகொண்டிருந்தன. டாப்ஸ்லிப் வனத்துறை ஆய்வுப் பங்களாவின் முற்றத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த கதிர், தரையில் பதிந்திருந்த அந்த ஆழமான வாகனச் சுவடுகளையும் மனித காலடித்தடங்களையும் உற்று நோக்கினான். அவனது முகம் தீவிரமான யோசனையில் சுருங்கியிருந்தது. நிலா தன் தாத்தா விட்டுச் சென்ற வெள்ளி திசைகாட்டியைப் பிடித்தவாறு அவனது அருகில் வந்து நின்றாள். அவளுக்குப் பின்னால் அறிவு தன் கையில் சிறிய குறிப்பேட்டுடன் நின்றான்.

‘இந்தச் சுவடுகள் சாதாரணமானவை அல்ல. நேற்றிரவு பெய்த பெருமழையையும் பொருட்படுத்தாமல் பெரிய அளவிலான வாகனங்கள் கோர் ரிசர்வ் பகுதிக்குள் நுழைந்துள்ளன. இது சட்டவிரோத மரக்கடத்தல் கும்பலின் வேலை,’ என்றார் கதிர் தனது ரேடியோ வாக்கி-டக்கியை ஆன் செய்துகொண்டே. ஆனால், அடர்ந்த மலைகளின் குறுக்கீட்டால் சிக்னல் கிடைக்காமல் கிர் என்ற சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. ‘வழக்கம்போல மொபைல் சிக்னல் இங்கே வேலை செய்யாது. நாம் நேரடியாக களத்தில் இறங்கித் தேட வேண்டும்.’

நிலா சற்று யோசித்தாள். அவளது கண்களில் அச்சத்திற்குப் பதிலாக ஒரு உறுதி வெளிப்பட்டது. ‘கதிர், நான் உங்களுடன் வருகிறேன். அந்தப் பழைய பிரிட்டிஷ் வரைபடத்தில் குறிப்பிட்ட பள்ளத்தாக்கு இந்த திசையில்தான் செல்கிறது. என் கட்டிடக்கலை மற்றும் வடிவமைப்புப் பணிகளுக்கு இந்த நிலப்பரப்பை நேரில் பார்ப்பது மிகவும் அவசியம்,’ என்றாள். கதிர் அவளது முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகு தலையமைத்தான். ‘காட்டுக்குள் நடப்பது ஆபத்து. என் வழிமுறைகளைத் மீறாமல் என் பின்னால் மட்டுமே வர வேண்டும்.’

ராமனின் வழிகாட்டலும் சுவடுகளும்

அவர்கள் இருவரும் செங்குத்தான மலைப்பாதைகளில் ஏறி, தேக்கு மரங்கள் செறிந்த பகுதிக்குச் சென்றபோது, அங்கே ஒரு வயதான பழங்குடி மனிதர் மரத்தடியில் நின்று மண்ணை ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தார். அவர்தான் ராமன், அந்தப் பகுதியின் மூத்த பழங்குடி டிராக்கர் மற்றும் கதிரின் நம்பிக்கைக்குரிய வழிகாட்டி. ராமன் அவர்களைக் கண்டதும் எழுந்து கை கூப்பி வணக்கம் தெரிவித்தான். அவனது கண்கள் காட்டின் ஒவ்வொரு இலையின் அசைவையும் துல்லியமாகப் புரிந்து கொள்ளும் வல்லமை கொண்டவை.

‘ஐயா, இரவில் பெரிய இன்ஜின் சத்தம் கேட்டது. செம்மரம் மற்றும் சந்தன மரங்களை வெட்டி ஜீப்களில் ஏற்றிச் சென்றுள்ளனர். இந்தச் சுவடுகள் வடக்குப் பள்ளத்தாக்கை நோக்கிச் செல்கின்றன,’ என்று ராமன் தன் தாய்மொழியில் அமைதியாக ஆனால் உறுதியாகக் கூறினான்.

கதிர் ராமன் காட்டிய திசையைப் பார்த்தான். ‘ராமன் சொல்வது சரிதான், நிலா. இந்தக் காட்டின் ரகசிய வழிகள் இவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? வனத்துறையின் அனுமதி இல்லாமல் இவ்வளவு ஆழமாக யாரும் நுழைய முடியாது. இதில் ஏதோ உள்விவகாரம் இருக்கிறது,’ என்று முணுமுணுத்தான். நிலா தனது திசைகாட்டியைப் பார்த்தாள்; அதன் முள் சற்று நடுங்கியது போல் காட்டின் உள் பகுதியை நோக்கி நின்றது. இயற்கையின் அழகும், மனிதனின் பேராசையும் மோதும் இந்த இடத்தில் அவளுக்கு கதிரின் துணையும், ராமனின் அனுபவமும் பெரிய பலமாகத் தோன்றியது.

மூங்கில் காட்டில் ஒரு மறைவிடத் depot

மூவரும் அடர்ந்த மூங்கில் காட்டின் ஊடே நடந்து சென்றனர். மரங்களின் கிளைகள் வழியை மறைத்தாலும், கதிர் தனது கத்தியால் செடிகளை விலக்கி நிலாவுக்கு வழிவிட்டான். சிறிது தூரம் சென்றதும், காட்டுக்குள் ஒரு வித்தியாசமான அமைதி நிலவியது. திடீரென கதிர் தன் கையை உயர்த்தி அவர்களை நிறுத்தச் சொன்னான். அவனது முகத்தில் எச்சரிக்கை உணர்வு ஓடியது.

சில அடி தூரத்தில், மூங்கில் புதர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய தற்காலிக மரக்கட்டை கிடங்கு (makeshift timber depot) மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. வெட்டப்பட்ட பெரிய மரங்கள் அங்கே அடுக்கி வைக்கப்பட்டு, அவற்றுக்கு அருகில் ஒரு பெரிய சுமை வாகனம் நின்றுகொண்டிருந்தது. அந்த வாகனத்தின் மீது ஆங்கிலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட பெருநிறுவனத்தின் (Corporate Syndicate) லோகோ பதிக்கப்பட்டிருந்தது. அதைக் கண்ட கதிரின் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்தன. நிலா தன் மூச்சுக்காற்றை அடக்கிக்கொண்டு கதிரின் தோள் தொட்டு அந்த லோகோவைக் சுட்டிக் காட்டினாள். அந்தச் சின்னம், வரதன் என்ற நில மோசடி வணிகரின் நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமானது என்பதை அவர்கள் உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டனர்.