பழைய முத்திரையின் ரகசியம்

அரச சபையின் பெரும் கூட்டத்தில் தலைமை அமைச்சர் உயர்த்திப் பிடித்த அந்தப் பழைய அரச முத்திரை, ஒட்டுமொத்த சபையையும் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பிக்கச் செய்தது. நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு உருவாக்கப்பட்ட அந்தச் செப்பு முத்திரை, அவசர காலங்களில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டியது; அதிலும் மன்னரின் நேரடி ஒப்புதல் இன்றி அதைப் பயன்படுத்துவது சட்டவிரோதம். இருப்பினும், சபையைக் கைப்பற்றும் நோக்கில் தலைமை அமைச்சரும் அவரது கூட்டாளிகளும் அந்த முத்திரையைக் கொண்டு மதிவாணனையும் இளக்கியாவையும் முற்றிலுமாக முடக்க முயன்றனர். தலைமை அமைச்சரின் கட்டளையை ஏற்று, சபையைச் சுற்றியிருந்த ஆயுதம் தாங்கிய காவலாளிகள் மதிவாணனை நெருங்கினர். அவர்களின் முகத்தில் வெறியும் அதிகார மமதையும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன.

“காவலாளிகளே! உடனே இந்தக் கைதியைச் சிறையில் அடையுங்கள்! அரச முத்திரைக்கு எதிராகச் செயல்பட்ட இவனுக்கு மரண தண்டனை உறுதி!” என்று தலைமை அமைச்சர் கர்ஜித்தார். சபையில் இருந்த பல சிற்றரசர்களும் வணிகப் பிரதிதிகளும் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்துப் போய் நின்றனர். உண்மை வெளிவந்த மகிழ்ச்சி நொடிப் பொழுதில் பறிபோய், மீண்டும் ஊழல் கும்பலின் ஆதிக்கம் மேலோங்குவது போலத் தோன்றியது.

ஆனால், அந்த ஆபத்தான கணத்தில் இளவரசி இளக்கியா சற்றும் தாமதிக்காமல் முன்னோக்கிப் பாய்ந்தாள். அவளது கண்களில் எரிமலைச் சீற்றம் தெரிந்தது. தன் தந்தையின் உடல்நலக் குறைவால் தற்காலிகமாகப் பலவீனப்பட்டதாக நினைத்தவர்களுக்குத் தன் ராஜரீக பலத்தைக் காட்டும் நேரம் இதுவென்று அவள் உணர்ந்தாள். காவலாளிகள் மதிவாணனைத் தொட முயன்றபோது, தன் இடுப்பில் செருகப்பட்டிருந்த அரச வாளை உருவி, பளபளக்கும் அதன் முனையைச் சபையின் தரையில் ஓங்கி குத்தினாள். அந்த ஓசை சபையின் பேரமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு எதிரொலித்தது.

“நில்லுங்கள்! என் அனுமதி இன்றி இந்தக் கோட்டையில் யாரும் ஒரு அடியும் எடுத்து வைக்க முடியாது!” என்று இளக்கியாவின் குரல் இடி முழக்கமாக ஒலித்தது. அவளது கம்பீரமான தோற்றமும், வாரிசு இளவரசிக்கான தகுதியும் காவலாளிகளை உடனடியாகப் பின்வாங்கச் செய்தன. பழனிச்சாமியும் தனது காவல்படையினரை இளக்கியாவுக்குப் பக்கபலமாக வரிசையாக நிறுத்தி, சூழ்நிலையைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார். “தலைமை அமைச்சரே, நீங்கள் காட்டும் அந்தப் பழைய முத்திரை இப்போது செல்லுபடியாகாது. முந்தைய மன்னரின் இறுதிச் சட்டத் திருத்தத்தின்படி, சாதாரண குற்றச்சாட்டுகளுக்கு இந்த முத்திரையைப் பயன்படுத்துவது சட்டவிரோதம். அதை நீங்கள் மறைக்கப் பார்க்கிறீர்கள்!” என்று இளக்கியா உறுதியாகக் கூறினார்.

சபையில் சலசலப்பு அதிகமானது. தலைமை அமைச்சரின் முகம் பயத்தாலும் கோபத்தாலும் வியர்த்தது. “இளவரசி, நீங்கள் அறியாமையால் பேசுகிறீர்கள்…” என்று அவர் தடுமாற முயன்றார். ஆனால், இளக்கியா அதற்கு வாய்ப்பளிக்கவில்லை. “மதிவாணன், இந்தச் சதியைக் கிழித்தெறியும் ஆவணங்களை இப்போதே இந்தச் சபையின் முன் சமர்ப்பிப்போம். வாருங்கள்!” என்று அழைத்தாள்.

மதிவாணன் அமைதியாகத் தலைவணங்கிவிட்டு, அரச நூலகத்தின் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிக்குச் செல்ல விரைந்தான். அவனது முகம் தீவிரமான சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தது. தலைமை அமைச்சரின் கையில் இருந்த அந்தப் பழைய முத்திரையின் சட்டப்பூர்வ பலவீனத்தைக் கண்டறிய வேண்டும் என்றால், நூலகத்தின் ஆழத்தில் புதைந்து கிடக்கும் நூற்றாண்டுக் கால சட்ட விதிகளை உடனடியாக ஆராய வேண்டியிருந்தது. இளக்கியாவும் அவனுடன் உடன் சென்றாள். காவல்படைத் தலைவர் பழனிச்சாமி சபைக் கதவுகளைப் பாதுகாப்பாக மூடிவிட்டு, அமைச்சர்கள் தப்பிக்க முடியாதவாறு பாதுகாப்பைப் பலப்படுத்தினார்.

அரண்மனை நூலகத்தின் அமைதியான சூழல், வெளியேயிருந்த அரசியல் கொந்தளிப்புக்கு முற்றிலும் மாறாக இருந்தது. செங்கற்கள் மற்றும் கருங்கற்களால் ஆன உயரமான அலமாரிகளில், செம்புவண்ணக் கோட்டையின் ஆயிரக்கணக்கான வரலாட்டுக் குறிப்புகளும் சுருள்களும் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. மதிவாணன் அவசரமாக அரச சட்ட விதிகள் அடங்கிய ஒரு பெரிய தோல் சுருளை மேசையில் விரித்தான். தீப்பந்தங்களின் மஞ்சள் வெளிச்சத்தில், அவனது விரல்கள் பக்கங்களை வேகமாகப் புரட்டின. இளக்கியா அவனுக்கு அருகிலேயே நின்று, விளக்கை உயரமாகப் பிடித்து உதவினாள். அவளது அரவணைப்பும், அந்த இக்கட்டான நிலையிலும் அவள் காட்டிய மன உறுதியும் மதிவாணனுக்கு ஒரு பெரிய பலத்தைக் கொடுத்தது. அவர்களின் பார்வைகள் சந்தித்த அந்த நொடியில், அரசியலைத் தாண்டிய ஒரு ஆழமான காதலும் நம்பிக்கையும் அவர்கள் இடையே மலர்ந்தது.

“இங்கே பாருங்கள் இளவரசி!” என்று மதிவாணன் உற்சாகமும் அதிர்ச்சியும் கலந்த குரலில் ஒரு வரியைச் சுட்டிக் காட்டினான். “இந்த முத்திரை கடந்த ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு சிறப்புச் சட்டத்தின் கீழ் தற்காலிகமாக முடக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, தலைமை அமைச்சர் இப்போது காட்டும் முத்திரை சட்டப்படி காலாவதியாகிவிட்டது. அதை மீறிப் பயன்படுத்தினால் அது தேசத்துரோகக் குற்றமாகும்!” என்று விளக்கினான்.

இளக்கியா அந்தப் பழைய ஆவணத்தைப் படித்துப் பார்த்துவிட்டு ஆச்சரியத்துடன் நிமிர்ந்தாள். “அப்படியானால், தலைமை அமைச்சர் வேண்டுமென்றே சட்டத்தைத் திரித்து நம்மை மிரட்டியிருக்கிறார். ஆனால், இந்த முத்திரை எப்போது, யாரால் முடக்கப்பட்டது என்பதற்கான முழு வரலாறு இதில் இல்லை. அதை நாம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.”

அவர்கள் இருவரும் தொடர்ந்து அந்த ஆவணங்களை ஆராய்ந்தபோது, மதிவாணனின் கைகளில் ஒரு சிறிய, மடிக்கப்பட்ட காகிதம் சிக்கியது. அது வழக்கமான அரச ஆவணம் அல்ல; மாறாக, மதிவாணனின் தந்தையான முந்தைய தலைமை அமைச்சர் தனது கைப்பட எழுதிய ஒரு ரகசியக் கடிதம் அது. அந்தக் கடிதத்தின் தலைப்பைப் பார்த்ததுமே மதிவாணனின் மூச்சு நின்றது. அவனது தந்தை மறைவிற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட அந்த நடுக்கமான கையெழுத்துக் கடிதத்தில், தற்போதைய நிதி முறைகேடுகளின் வேர்கள் எங்கிருந்து தொடங்குகின்றன என்பதற்கான அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகள் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தன.

“மதிவாணன்… என்ன இது? கடிதத்தில் என்ன எழுதியிருக்கிறது?” என்று இளக்கியா பதற்றத்துடன் கேட்டாள். மதிவாணன் அந்தக் கடிதத்தைப் படித்து முடித்தவுடன் அவனது கண்கள் கலங்கின. அதே சமயம், அவனது முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. அந்தக் கடிதத்தில், தலைமை அமைச்சரின் பழைய முத்திரையை முற்றிலுமாக முடக்கி, கோட்டையின் நிலத்தடி நீரை மீட்டெடுப்பதற்கான ஒரே ஒரு மாற்று வழி தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அந்த வழியைச் செயல்படுத்த வேண்டுமென்றால், கோட்டையின் மிக ரகசியமான நிலத்தடி நீர்க் குகையின் உண்மையான உரிமையாளர் யார் என்ற உண்மை வெளிவர வேண்டும்.

நூலகத்தின் பெரிய கதவுகள் வெளியே பலமாகத் தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. தலைமை அமைச்சரின் ஆட்கள் நூலகத்தை முற்றுகையிடத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்பது புரிந்தது. மதிவாணன் அந்த ரகசியக் கடிதத்தை இளக்கியாவின் கைகளில் பாதுகாப்பாகக் கொடுத்துவிட்டு, எதிரிகளை எதிர்கொள்ளத் தயாரானான்.