நிலவறைக் குறிப்புகள்

நிலவறைக் குறிப்புகள்

இரவின் அமைதியைத் கிழித்துக்கொண்டு செம்பியன் கோட்டையின் வடக்குப் பகுதி நெசவுக்கூடத்தில் திடீரெனத் தீப்பிடித்தது. வானத்தில் உயர்ந்த தீச்சுவாலைகள் செம்பியன் கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான கல் சுவர்களைச் செம்பவள நிறத்தில் ஒளிரச் செய்தன. பகல் நேரத்தின் பரபரப்புகள் அடங்கி, கோட்டை முழுவதும் இருள் கவ்வியிருந்த வேளையில், இந்தத் தீ விபத்து ஒரு கொடூரமான சதியின் அடுத்த கட்டமாக அரங்கேறியிருந்தது. தகவலறிந்த செம்பியன், தன் இடது கை தீக்காயத் தழும்பு மறைந்திருக்கும் தன் சட்டையைச் சரிசெய்துகொண்டு, அவசரமாக அந்தப் பகுதிக்கு ஓடிவந்தான். ஆனால், அங்கு தீயை அணைக்க முயல்வதை விட, தன் கையில் இருந்த போலி முத்திரையிடப்பட்ட ஓலைச்சுவடியையும், தோல் பையில் இருந்த எல்லை வரைபடங்களையும் காப்பாற்றுவதே அவனது முதன்மைக் கடமையாக இருந்தது.

நெசவுக்கூடத்தின் கூரை எரியும் சத்தமும், பதறியடித்து ஓடும் பணியாளர்களின் கூச்சலும் காதை அடைத்தன. அப்போது கூட்டத்திற்கு நடுவே வந்த தளபதி வீரசேகரனின் குதிரை வீரர்களின் காலடித்தடங்கள் செம்பியனுக்கு எச்சரிக்கை மணியை அடித்தன. “ஆவணங்களைத் தேடி என் கூடத்திற்கு வந்திருக்கிறார்கள். இங்கிருந்தால் என்னை உயிரோடு விட மாட்டார்கள்,” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்த செம்பியன், அங்கிருந்து தப்பிக்கத் தீர்மானித்தான். வீரசேகரனின் ஆட்கள் அவனைக் குறிவைத்துத் தேடிக்கொண்டிருக்க, செம்பியன் யாருக்கும் தெரியாமல் கோட்டையின் பழைய நிலவறைக்குச் செல்லும் ரகசியக் கல் கதவை நோக்கி விரைந்தான். அந்த நிலவறைப் பாதை பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு அரச குடும்பத்தினரால் ஆபத்தான காலங்களில் தப்பிக்கவும், ரகசியப் பொக்கிஷங்களை மறைத்து வைக்கவும் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டது.

பழமையான கல் படிக்கட்டுகளில் இறங்கியவுடன், வெளி உலகத்தின் இரைச்சல்கள் அனைத்தும் திடீரென மறைந்து ஒரு அடர்ந்த அமைதி கவிழ்ந்தது. செம்பியன் தன் இடுப்பில் செருகப்பட்டிருந்த சிறிய எண்ணெய் விளக்கை எடுத்து, அதிலிருந்த திரியைத் தீ மூட்டினான். அந்த மஞ்சள் நிற மினுமினுக்கும் வெளிச்சம், நிலவறையின் நீண்ட தாழ்வாரங்களையும், சுவர்களில் படிந்திருந்த காலத்தின் தூசுகளையும் மெல்ல வெளிப்படுத்தியது. காற்றில் ஈரப்பதமும் பழைய மண்ணின் வாசனையும் கலந்திருந்தன. இடது கையின் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல், அவன் சுவர்களில் இருந்த அடையாளங்களை வைத்து முன்னேறிச் சென்றான். நிலவறையின் இறுதிப் பகுதிக்கு வந்தடைந்தபோது, அங்கு பல வருடங்களாக மனித நடமாட்டமே இல்லாததற்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டன.

அந்தக் குளிர்ச்சியான இருள் வெளியில், ஒரு மூலையில் இருந்த பழைய இரும்புப் பெட்டியின் மீது விளக்கை உயர்த்திக் காட்டினான் செம்பியன். அதிர்ச்சியும் வியப்பும் ஒருசேர அவனுக்குள் எழுந்தது. அந்தப் பெட்டி திறந்த நிலையில் இருந்தது; அதனுள் பல நூற்றாண்டு பழமையான உண்மையான நில ஆவணங்களும், செம்பவள இரகசியம் பொதிந்த அசல் அரச வரைபடங்களும் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. வீரசேகரனும் அவனது முன்னோடிகளும் எப்படி இந்த ஆவணங்களை மாற்றினார்கள் என்பதற்கான விடை இப்போது அவனுக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது. போலி ஆவணங்களை உருவாக்க இவர்கள் எப்போதோ இந்த நிலவறையைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். அசல் ஆவணங்களை எடுத்துக்கொண்ட செம்பியன், தன் கையில் இருந்த தோல் பையில் அவற்றை மிகவும் பத்திரமாகப் பாதுகாத்தான்.

அப்போதுதான் அந்த விபரீதம் நிகழ்ந்தது. நிலவறையின் பிரதான நுழைவு வாயில் கல் கதவு, வெளியிலிருந்து யாரோ பலமாகத் தள்ளும் சத்தமும், கனத்த இரும்புத் தாழ்ப்பாள் விழும் சத்தமும் எதிரொலித்தன. “செம்பியன்! நீ எங்கு சென்றாலும் இந்த நிலவறையிலிருந்து வெளியே வர முடியாது. ஆவணங்களை எங்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு சரணடை!” என்ற கொடூரமான குரல் வெளியிலிருந்து கேட்டது. அது தளபதி வீரசேகரனின் குரல் என்பதை செம்பியன் உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டான். அவனது இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது; எனினும், தன் அச்சத்தை உதறித் தள்ளிய அவன், உண்மையை உலகுக்குச் சொல்லும் மன உறுதியைப் பெற்றான். வெளியே பூட்டப்பட்ட அந்தக் கருங்கற்கள் நிலவறைக் கதவின் ஊடே நுழைந்த வெளிச்சக் கீற்றைப் பார்த்தபடியே, அடுத்த கட்ட நகர்வுக்காகத் தன் வாளைத் தடவிப் பார்த்தான் செம்பியன்.