சுருதியின் குறிப்பு

சுருதியின் குறிப்பு

மேகமலையின் அந்த நீண்ட இரவில், ‘இசை குடிில்’ பங்களாவின் வரவேற்பறையில் நிலவிய அமைதி மிகவும் கனமாக இருந்தது. மின் இணைப்புகள் முழுமையாகத் துண்டிக்கப்பட்ட பிறகும், அடிவ一层 நிலத்தடி அறையிலிருந்து அந்தத் தொடர்ச்சியான குறைந்த அதிர்வெண் ரீங்காரம் மட்டும் சுவர்கள் வழியே ஊடுருவி ஒலிக்கொண்டிருந்தது. அறிவு தன் கையில் இருந்த மாரனின் பழைய தோல் குறிப்பேட்டைப் பார்த்தான். அந்தப் பக்கங்கள் முழுவதும் இசைக் குறியீடுகளும், கணித சூத்திரங்களைப் போன்ற எண்களும், வித்தியாசமான அலைவரிசை வரைபடங்களும் நிறைந்திருந்தன. அவனது விரல்கள் அந்தப் பக்கங்களைத் தொடும்போது லேசாக நடுங்கின. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு அவன் கையில் ஏந்திய அதே குறிப்பேடுதான் இது; ஆனால் அன்று அதற்குள் இருந்த சூட்சுமங்கள் அவனுக்கு ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை. இன்று ஒரு பொறியாளராகவும், ஒலியியல் வல்லுநராகவும் அவனது பார்வையில் அந்த எண்களின் உண்மையான அபாயம் புரிந்தது.

‘அறிவு, இது சாதாரணமான இசைக்குறிப்புகள் அல்ல,’ என்றாள் மீரா. அவள் மேஜை மீது கிடந்த அந்தப் பழைய குறிப்பேட்டின் பக்கங்களை உற்று நோக்கினாள். அவளது குரலில் தாவரவியலாளருக்கே உரிய துல்லியமும், அதே சமயம் ஒரு பதற்றமும் கலந்திருந்தது. ‘உன் தந்தை மாரன் இசையை ஒரு கலையாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. அவர் அதை ஒரு ஆற்றலாக, ஒரு குறிப்பிட்ட அதிர்வெண்ணை உருவாக்கும் கருவியாகப் பயன்படுத்த முயன்றிருக்கிறார். அதனால்தான் பசுமைக்குடிலில் உள்ள செடிகள் கூட அந்த அறையின் ஒலியலைகளுக்கு ஏற்ப தங்கள் திசையை மாற்றுகின்றன. இந்த நிலத்தடி அறையைப் பூட்டுவதற்கான ஒரே வழி, இந்தக்குறிப்பேட்டில் உள்ள சரியான அதிர்வெண்ணை மீட்டவதுதான். அதை நாம் செய்யாவிட்டால், இந்த ஒலியலைகளின் தாக்கம் მთელი மேகமலை காட்டின் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பையே மாற்றிவிடும்.’

அறிவு தன் மூக்குக் கண்ணாடியைக் கழற்றிவிட்டு, கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான். அவனது முகத்தில் ஒரு பொறியாளரின் பிடிவாதமும், மகனாகத் தோற்றுவிட்டதற்கான குற்ற உணர்ச்சியும் போராடின. ‘மீரா, என் தந்தை எப்போதுமே ஒரு இலட்சியவாதியாகவே வாழ்ந்தார். ஆனால் அவரது அந்த இலட்சியவாதம் தான் எங்களை இரண்டாகப் பிரித்தது. அவர் இறுதி நாட்களில் என்னை அழைத்தபோது, நான் அவனது அழைப்பை நிராகரித்தேன். இப்போது அவர் விட்டுச் சென்ற இந்த இசைக் குறிப்புகளை வைத்துக்கொண்டு, இந்த அறையை எப்படி அமைதிப்படுத்துவது? இதை எந்தக் கருவியைக் கொண்டு வாசிப்பது?’ என்று கேட்டான்.

மீரா சிறிது நேரம் யோசித்தாள். அவளது கண்கள் பங்களாவின் மூலையில் இருந்த பழைய மர அலமாரியின் மீது பாய்ந்தன. அந்த அலமாரியில் மாரன் பயன்படுத்திய பல பாரம்பரிய இசைக்கருவிகள் தூசு படிந்த நிலையில் கிடந்தன. கடந்த பத்தாண்டுகளாக அவற்றை யாரும் தொடவில்லை. ‘நினைவு இருக்கிறதா அறிவு? உன் தந்தை எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட பழைய நாதசுரத்தையும், ஒரு சிறப்புக் கட்டைப் பெட்டியையும் இந்த அறையின் பிரதான பூட்டுடன் இணைத்துப் பரிசோதிப்பார். அவரிடம் ஒரு பாரம்பரிய மரபு சார்ந்த புல்லாங்குழலும் இருந்தது. உன்னால் அந்தக்குறிப்புகளை வைத்து சரியான சுருதியைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?’ என்று கேட்டபடி அவள் அந்த மர அலமாரியை நோக்கி நடந்தாள்.

அறிவு அவளைப் பின் தொடர்ந்தான். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து அந்தப் பழைய மரப் பெட்டியைத் திறந்தனர். அதற்குள் பல தசாப்தங்களாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்த ஒரு பழைய மூங்கில் புல்லாங்குழலும், செப்புத் தகடுகளால் ஆன ஒரு சிறிய யாழ் கருவியும் இருந்தன. காலத்தின் தூசு படிந்திருந்தாலும், அந்தக் கருவிகளின் மரக்கட்டைகள் இன்னும் அந்த மேகமலையின் ஈரப்பதத்தைத் தன்னுள் ধরে வைத்திருந்தன. அறிவு அந்தப் புல்லாங்குழலைத் தன் கையில் எடுத்தான். ஒரு இசைக் கலைஞனின் மகனாக அவனுக்கு அந்த இசைக் கருவிகளுடன் சிறுவயதுத் தொடர்பு இருந்தது. என்றாலும், கடந்த பத்தாண்டுகளில் அவனது கைகள் முழுக்க நவீன ஒலியியல் கணினிகளும், இரும்புச் சாதனங்களுமே பழக்கமாகியிருந்தன.

‘இந்தக் குறிப்பேட்டின்படி, இந்த அறையின் பூட்டு திறக்கப்படவும், அதே சமயம் நிரந்தரமாக நிலைப்படுத்தப்படவும் ஒரு குறிப்பிட்ட அதிர்வெண் தேவை. அதாவது, காற்றில் உள்ள இயற்கை ஒலியலைகளுடன் இந்த இசைக் கருவியின் நாதம் சரியாகப் பொருந்த வேண்டும்,’ என்று அறிவு குறிப்பேட்டின் ஒரு பக்கத்தைக் காட்டினான். அதில் உள்ள எண்கள் மூன்று வெவ்வேறு அதிர்வெண்களைக் குறிப்பிட்டன. ‘இதோ இந்த இடம்… மாரன் இங்கு ஒரு குறிப்பிட்ட குறிப்பைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இது ஒரு பாரம்பரிய ராகத்தின் அலைவரிசை அல்ல; இது மனிதக் குரலின் தொனியைக் குறிக்கும் அதிர்வெண்.’

மீரா அந்தப் புல்லாங்குழலை அவனிடமிருந்து வாங்கிப் பார்த்தாள். ‘அறிவு, உன் தந்தை உன்னிடம் பேச முயன்றதின் அர்த்தம் இப்போது புரிகிறது. அவர் தனது குரலின் அதிர்வெண்ணை இந்த இசைக் கருவிகள் மூலம் நிரந்தரமாகப் பதிவு செய்ய விரும்பினார். நீ அந்தச் சுருதியைச் சரியாக வாசித்தால், இந்த அறை தற்காலிகமாகவாவது அமைதியடையும்.’

அறிவு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துவிட்டான். அவன் அந்தப் புல்லாங்குழலைத் தன் உதடுகளில் வைத்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அந்தப் பழைய மூங்கில் குழலுக்குள் நுழைந்தபோது, பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு தன் தந்தையுடன் அவன் விவாதித்த அந்த நாளின் கசப்பான நினைவுகள் அவன் மனத்தில் நிழலாடின. ஆனாலும் மீராவின் ஆதரவான பார்வையும், அவனது சொந்தப் பொறியியல் அறிவும் அவனுக்கு ஒரு தெளிவைக் கொடுத்தன. அவன் விரல்கள் அந்தத் துளைகளின் மீது துல்லியமாக நகர்ந்தன.

ஒரு நீண்ட, மெல்லிய நாதம் அந்தப் பங்களாவின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு எழுந்தது. அந்த இசை வெறும் ஒலியாக இருக்கவில்லை; அது ஒரு காந்த அதிர்வைப் போல அந்த அறை முழுவதும் பரவியது. அறிவு அந்தச் சுருதியை மீட்டுகையில், நிலத்தடி அறையிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்த அந்தப் பயங்கரமான ரீங்காரத்தின் சத்தம் திடீரென மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. சுவர்களில் பதிந்திருந்த பழைய ஒலியலைகளின் கோடுகள் ஒரு கணத்திற்கு மங்கின. பங்களாவின் ஜன்னல் கண்ணாடிகள் லேசாக அதிர்வதை நிறுத்திக் கொண்டன.

‘அறிவு! பார்த்து வாசி… அந்த அதிர்வெண் சரியாகப் பொருந்துகிறதோ!’ என்று மீரா உற்சாகமும் எதிர்பார்ப்பும் கலந்த குரலில் கூறினாள். அவர்களின் கூட்டு முயற்சியும், அந்தத் துல்லியமான சுருதியும் அந்தத் தசாப்த காலக் கோட்டையை முதல்முறையாக அசைத்துப் பார்த்தன.

ஆனால், அந்தச் சுருதி முழுமையாக நிலைபெறும் முன்னரே, புல்லாங்குழலில் இருந்து வெளிப்பட்ட அந்த ஒரு துல்லியமான நாதம் திடீரென ஒரு சிறு எதிரொலியை உருவாக்கியது. அந்த எதிரொலி சாதாரணமான இசை அல்ல; அது மாரனின் இறுதிக் குரலின் ஒரு சிறிய பகுதி. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு அறிவு தன் தந்தையின் போன் அழைப்பைத் துண்டிப்பதற்குச் சில விநாடிகளுக்கு முன்பு அவர் பேசிய அந்த வார்த்தைகள் இப்போது அந்த அறையில் தெளிவாக ஒலித்தன.

‘-அறிவு… நீ என்னை நம்ப வேண்டும். இந்த அறை எதற்காக உருவாக்கப்பட்டது என்பதன் உண்மை உனக்குத் தாமதமாகத்தான் புரியும்… ஆனால் அதற்குள்…’-

அந்தக் குரலைக் கேட்டவுடன் அறிவு திடுக்கிட்டுக் கைதவறி புல்லாங்குழலைக் கீழே நழுவவிட்டான். அந்த மரத்தரையில் விழுந்த புல்லாங்குழலின் சத்தம் அந்த அமைதியான இரவில் பயங்கரமாக எதிரொலித்தது. அவனது முகம் வெறிச்சோடியது. அவன் கண்கள் கலங்கின. மீரா அதிர்ச்சியுடன் அறிவைப் பார்த்தாள். மாரனின் அந்த இறுதி வார்த்தைகள் மீண்டும் அறைக்குள் மிதந்து கொண்டிருந்தன, மேலும் நிலத்தடி அறையின் பழைய ரீங்காரம் இப்போது முன்பை விட வேகமாக மீண்டும் எழத் தொடங்கியது.