புது விடியலின் கவிதை

புது விடியலின் கவிதை

புதுக்கோட்டையின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அந்த அரண்மனை வளாகம் இன்று புதுப்பொலிவுடன் காட்சியளித்தது. முப்பது ஆண்டுகளாகச் சீரமைக்கப்படாமல், புதர்மண்டிப் கிடந்த அந்தப் பழமையான கட்டடம், இப்போது தன் பழைய கம்பீரத்தை மீட்டுப் பெருமிதத்துடன் நிமிர்ந்து நின்றது. டெரகோட்டா ஓடுகள் பதித்த கூரைகளும், செப்பனிடப்பட்ட தூண்களும், பழைமை மாறாமல் நவீன தொழில்நுட்டப் பாதுகாப்போடு இணைக்கப்பட்ட அந்த அரண்மனையைக் காணக் கிராம மக்களும், தொல்லியல் துறை அதிகாரிகளும் திரண்டு வந்திருந்தனர். இது வெறும் ஒரு கட்டடத்தின் திறப்பு விழா மட்டுமல்ல; காலத்தால் மறைக்கப்பட்ட ஒரு பாரம்பரியத்தின் மறுபிறப்பு.

அரண்மனையின் பிரதான முற்றத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த மேடையில், கையில் வரைபடத்துடனும், கண்களில் பெருமிதக் நீருடனும் நின்றிருந்தாள் யாளினி. அவளது நீண்ட காலக் கனவு இன்று நனவாகியிருந்தது. அவளுக்கு அருகில், அமைதியான புன்னகையுடன் நின்றிருந்தார் வெற்றிவேல். கடந்த ஒரு மாதமாக அவர்கள் எதிர்கொண்ட சவால்களும், மோதல்களும், அந்த மழை இரவில் வெளிப்பட்ட இரகசியங்களும் இப்போது அழகான நினைவுகளாக மனதில் நிழலாடின. தொடக்கத்தில் இரு துருவங்களாக இருந்த அவர்களின் மனங்கள், இப்போது அந்த அரண்மனையின் சுவர்களைப் போல உறுதியாகவும் ஆழமாகவும் பிணைந்திருந்தன.

விழாத் தொடங்கியதும், மாவட்ட ஆட்சியாளர் வெற்றிவேலையும் யாளினியையும் மேடைக்கு அழைத்துச் சிறப்பித்தார். தொல்லியல் துறை சார்பில் அவர்களது உழைப்புப் பாராட்டிப் பொன்னாடை போர்த்தப்பட்டது. மைக் முன்பு வந்த யாளினி, சிறிது நேரம் பேசத் திகைத்தாள். பின் தன் இயல்பான கலை நயமிக்க குரலில் பேசத் தொடங்கினாள். “இந்த அரண்மனையை நாங்கள் மீட்டெடுக்கவில்லை; இது எங்களை மீட்டுள்ளது. பழைமையின் வேர்களையும், நவீனத்தின் பலத்தையும் எப்படி இணைக்க வேண்டும் என்பதை இந்தச் சுவர்கள் எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்துள்ளன,” என்றவள், வெற்றியின் பக்கம் திரும்பி ஒரு மெல்லிய புன்னகையைப் பரிமாறினாள். அவளது அந்தப் பார்வையில் இருந்த காதலும் மரியாதையும் கூட்டத்திலிருந்த அனைவருக்கும் புரிந்தது.

விழா நிறைவடைந்து, விருந்தினர்கள் அனைவரும் விடைபெற்றுச் சென்ற பிறகு, அரண்மனை அமைதிக்குத் திரும்பியது. மாலைச் சூரியனின் பொன்னிறக் கதிர்கள் அரண்மனையின் டெரகோட்டா ஓடுகளின் மீது பட்டு ஒரு தங்க நிறக் காவியத்தைப் போலப் பரவியிருந்தன. கீதா தன் வேலைகளை முடித்துவிட்டுப் புன்னகையுடன் விடைபெற்றுக் கொள்ள, முதிய காவலாளி முத்துசாமி தூரத்தே நின்று அவர்களைப் பார்த்துத் தன் நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துவிட்டுச் சென்றார்.

இப்போது அந்தப் பிரதான முற்றத்தில் யாளினியும் வெற்றியும் மட்டுமே தனியாக நின்றிருந்தனர். காற்றில் தேக்கு மரக் காடுகளின் நறுமணம் பரவியிருந்தது. யாளினி அரண்மனையின் புதிய கல்வெட்டைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது விரல்கள் லேசாக நடுங்கின. அவளது தோள்களில் ஒரு அரவணைப்பு உணர்வு படர்ந்தது. வெற்றிவேல் மெல்ல அவளது அருகில் வந்து நின்றான்.

“என்ன யாளினி, உங்களுடைய கனவு அரண்மனை இப்போது உங்கள் கண் முன்னால் நிற்கிறது. அடுத்த திட்டம் என்ன?” என்று கேட்டான் வெற்றிவேல், தன் குரலில் ஒரு மென்மையான குதூகலத்துடன்.

யாளினி அவனது முகத்தைப் பார்த்துப் புன்னகரித்தாள். “திட்டங்கள் பல இருக்கின்றன வெற்றி. ஆனால், அதைவிட முக்கியமாக, இந்த அரண்மனையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் நம்மிருவரின் உழைப்பும், நம் முன்னோர்களின் கதையும் கலந்திருப்பதுதான் எனக்குப் பெரிய நிம்மதியைத் தருகிறது.”

வெற்றி அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். அவனது கரங்களின் அரவணைப்பு அவளுக்குப் பாதுகாப்பான உணர்வைக் கொடுத்தது. கடந்த காலக் கசடுகளும், தந்தையின் தோல்வியும், தன் சொந்தக் காயங்களும் இப்போது அவளுக்கு எங்குமே தெரியவில்லை. எதிர்காலம் நம்பிக்கையையும் ஒளியையும் நோக்கி நீண்டு செல்வது போல் அவளுக்குத் தோன்றியது.

நிலவின் வெள்ளி ஒளியில் அரண்மனையின் புதிய ஓடுகள் மின்னத் தொடங்கின. அந்த அமைதியான இரவில், எதிர்காலத்தின் புதிய அத்தியாயத்தை நோக்கி இருவரும் கைகோர்த்து மெல்ல நடக்கத் தொடங்கினர். அவர்களின் காதல் அந்தப் பழமையான அரண்மனையின் சுவர்களில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் ஒரு காவியமாக மலர்ந்தது.