மழை இரவும் பழைய நினைவுகளும்

பகுதி 3: மழை இரவும் பழைய நினைவுகளும்

புதுக்கோட்டை வானம் திடீரென கருமேகங்களால் சூழப்பட்டது. பகல் பொழுதே நள்ளிரவு போல இருண்டு, சில கணங்களில் அடர்ந்த காடுகளின் வழியே சில்லென்ற காற்றும் பெருமழையும் அரண்மனை வளாகத்தை முழுமையாக ஆட்கொண்டது. வெளியே கொட்டத் தொடங்கிய மழையின் சத்தம், பல நூற்றாண்டுகளாக அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பாழடைந்த அரண்மனையின் சுவர்களுடன் மோதி ஒரு வித பயங்கரமான ஒலியை எழுப்பியது.

யாளினி தன் கையில் இருந்த வரைபடங்களையும் ஆவணங்களையும் அவசரமாக மேசை மீது அடுக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். மழையின் வேகம் அதிகரித்ததால், அவர்களால் உடனடியாக ஊருக்குள் திரும்ப முடியாது என்பது தெளிவாகிவிட்டது. அவளது உதவியாளர் கீதா ஏற்கனவே வேறு ஒரு வேலையாக கிராமத்திற்குச் சென்றுவிட்டதால், இந்த மாபெரும் அரண்மனை வளாகத்திற்குள் யாளினியும் வெற்றிவேலும் மட்டுமே தனித்து மாட்டிக் கொண்டனர்.

பெரிய பிரதான மண்டபத்தின் மேற்கூரையில் சில இடங்களில் மழைநீர் கசிந்து சொட்டத் தொடங்கியது. அந்தப் பழமையான கட்டிடத்தின் பலவீனமான பகுதிகளைப் பாதுகாப்பதற்காக வெற்றிவேல் தன் நவீன கருவிகளுடன் சுறுசுறுப்பாக இயங்கினான். அவனது முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்த இறுக்கமான தொழில்முறை வெளிப்பாடு, இந்தச் சூழலில் இன்னும் ஆழமாகத் தெரிந்தது. மின்சாரம் முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டதால், அரண்மனையின் பெரிய தூண்களின் நிழல்கள் இருட்டில் பயமுறுத்துவது போல நீண்டன.

“இங்குள்ள மண்பாண்ட விளக்குகளைப் பயன்படுத்தினால் சற்று வெளிச்சம் கிடைக்கும்,” என்று அமைதியான குரலில் கூறியபடி, வெற்றிவேல் ஒரு மூலையில் கிடந்த டெரகோட்டா விளக்குகளை எடுத்து அவற்றில் எண்ணெய் ஊற்றித் திரி கொளுத்தினான். அந்தத் தங்க நிற மண்பாண்ட விளக்குகளின் மஞ்சள் வெளிச்சம், அந்தப் பெரிய மண்டபத்தின் பிரம்மாண்டத்தை மென்மையாக வெளிப்படுத்தியது. வெளிச்சத்தின் அரவணைப்பில் இருவரின் நிழல்களும் சுவர்களில் நீண்டு விழுந்தன.

யாளினி மௌனமாக ஒரு தூணின் அருகே அமர்ந்திருந்தாள். அவளது கண்களில் அந்த மழையின் குளிர்ச்சியைத் தாண்டிய ஒரு தனிமை இருந்தது. அவளது தந்தையின் தோல்வியடைந்த கட்டிடத் திட்டத்தால் ஏற்பட்ட நிதி நெருக்கடியும், அவளைப் பற்றி ஊரில் நிலவும் விமர்சனங்களும் அவளது மனதை பாரமாக்கிக் கொண்டிருந்தன. இதைப் பார்த்த வெற்றிவேல், கையில் சூடான தேநீருடன் அவளது அருகில் வந்தான். மழையின் குளிரில் அந்தத் தேநீரின் ஆவி பறந்தது.

“இந்த மழையைப் பார்த்தால், உன் முகத்தில் உள்ள கவலை இன்னும் கூடுகிறது போல் இருக்கிறதே, யாளினி?” என்றான் வெற்றிவேல், தன் வழக்கமான கடினமான குரலைத் சற்றுத் தாழ்த்தி.

யாளினி நிமிர்ந்து அவனைக் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் லேசான கோபமும் ஏமாற்றமும் கலந்திருந்தன. “உங்களுக்கு என்ன புரியும், வெற்றி? நவீன பொறியியலாளரான உங்களுக்கு இந்தச் சுவர்களின் பின்னால் இருக்கும் வலியோ, அல்லது என் தந்தையின் உழைப்போ வெறும் எண்களும் அளவுகளுமாகத்தான் தெரியும். ஆனால் எனக்கு இது என் வாழ்வு.”

வெற்றிவேல் அந்த விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் அவளை உற்று நோக்கினான். அவனது முகம் சற்று இறுகியது. அவனது கடந்த காலத்தின் ஏதோ ஒரு வலி அவனது இதயத்தை அழுத்துவது அவன் முகபாவனைகளில் வெளிப்பட்டது. சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. மழையின் சத்தம் மட்டுமே அந்தப் பேரமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டிருந்தது.

“உன்னைப் போலவே நானும் ஒரு காலத்தில் எண்களையும் நவீன முறைகளையும் மட்டுமே நம்பினேன், யாளினி,” என்று வெற்றிவேல் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினான். அவனது குரல் முன்பு எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு நடுங்கியது. “வெளிநாட்டில் பெரிய பாலங்களும் கட்டிடங்களும் கட்டிய பெருமை எனக்கு இருந்தது. ஆனால், ஒரே ஒரு கணத்தின் பிழையால், ஒரு கட்டுமானப் பணியின் போது பலத்த விபத்து ஏற்பட்டது. என் தவறான கணிப்பால் மனிதர்களின் உயிர்கள் பாதிக்கப்பட்டன. அந்தத் தழும்பு என் மனதை விட்டு இன்னும் அகலவில்லை. அதனால்தான் நான் எதையும் மிகத் துல்லியமாகவும் நவீன பாதுகாப்போடும் செய்யத் துடிக்கிறேன். உன்னைத் தவிர்ப்பதற்காக அல்ல, இந்தச் சுவர்கள் மீதான என் சொந்தப் பயத்தை மறைப்பதற்காகவே நான் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறேன்.”

வெற்றியின் இந்தக் வாக்குமூலம் யாளினியைப் பேரதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. எப்போதும் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் ஒரு கடினமான பொறியியலாளர் இப்படிப்பட்டதொரு ரகசியத் காயத்தைத் தன் நெஞ்சில் சுமக்கிறான் என்பதை அவளால் நம்ப முடியவில்லை. அவளது பார்வையில் இருந்த கோபமும் பிடிவாதமும் நொடியில் மறைந்து, ஒரு மெல்லிய பரிவும் புரிதலும் அங்கு இடம்பிடித்தன. அவளது மனம் அவனுக்காக லேசாக இரங்கியது.

“மன்னிக்கவும், வெற்றி… உங்கள் கடந்த காலம் பற்றி எனக்குத் தெரியாது,” என்றாள் யாளினி, தன் குரலில் இருந்த முரட்டுத்தனத்தை முற்றிலும் மாற்றி.

“பரவாயில்லை, யாளினி. இந்த அரண்மனை நம் இருவரின் காயங்களையும் குணப்படுத்தத்தான் நம்மை இங்கே கொண்டு சேர்த்திருக்கிறது போல,” என்று வெற்றி லேசாகப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையில் அவனது முகமூடி முழுமையாக விலகியிருந்தது.

அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த அமைதியான கணத்தில், மண்டபத்தின் வடக்குப் பக்கச் சுவரில் இருந்து ஒரு விசித்திரமான சத்தம் கேட்டது. இடைவிடாத மழைநீர் கசிந்து கொண்டிருந்த அந்தப் பழைய சுவரின் பின்பகுதியிலிருந்து, ஏதோ ஒரு கனமான பொருள் நகரும் உரசும் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. அது காற்று வீசும் சத்தம் அல்ல; மாறாக, பல ஆண்டுகளாகப் பூட்டப்பட்டிருந்த ஒரு பழைய மரக்கதவு மெல்லத் திறக்கப்படுவது போன்ற ஒரு தெளிவான ஒலி.

இருவரும் உடனடியாக மௌனமாகி, அந்தச் சுவரை நோக்கித் தங்கள் பார்வையைத் திருப்பினர்.