மறைக்கப்பட்ட பிரதிகளும் மறுமலர்ச்சியும்

மீராவின் குரல் அந்தப் பாழடைந்த அச்சகத்தின் சுவர்களில் எதிரொலித்து ஓய்ந்தது. "இது சாதாரணத் திருட்டு வழக்குப் போலத் தெரியவில்லை கதிர். இது முழுக்க முழுக்கத் திட்டமிடப்பட்ட ஒரு தொழில்முறை வேட்டை. அவர்களுக்கு அச்சகத்தின் சொத்துக்கள் மீதோ, இங்குள்ள பழமையான இயந்திரங்கள் மீதோ எந்த ஆர்வமும் இல்லை. உன் தந்தை மறைத்து வைத்திருந்த உண்மைகள் மட்டுமே அவர்களின் இலக்கு" என்று அவள் கூறியபடி உடைந்த மர அலமாரியின் சிதறல்களைக் கூர்ந்து கவனித்தாள்.

கதிரவன் தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, உடைந்த பூட்டின் பாகங்களை ஒவ்வொன்றாகத் தன் கைகளில் எடுத்தான். அந்தப் பூட்டு வெறும் இரும்புத்துண்டு அல்ல; தந்தை சுந்தரராஜன் தன் வாழ்நாளின் உழைப்பையும், பாரதி அச்சகத்தின் கௌரவத்தையும் பூட்டி வைத்திருந்த நம்பிக்கையின் அடையாளம். அதன் வளைந்த இரும்பு வளையத்தில் படிந்திருந்த புதிய துருவல் தடங்கள், நவீன ரகக் கருவிகளைக் கொண்டு நொடிப்பொழுதில் அது துண்டிக்கப்பட்டதை உணர்த்தின. சூர்யபிரகாஷின் ஆட்கள் சாதாரணக் கூலிப்படையினர் அல்லர்; கார்ப்பரேட் குற்றங்களை மிக நேர்த்தியாக அரங்கேற்றும் தேர்ந்த நிபுணர்கள் என்பதை இந்தத் தடம் அப்பட்டமாக நிரூபித்தது.

"வேலு அண்ணா, தந்தை இந்த மரப்பெட்டியைத் தவிர வேறு ஏதேனும் ஆவணங்களை இங்கு விட்டுச் சென்றாரா? அல்லது அந்தப் பெட்டியில் இருந்த டைரிகளைப் பற்றி உங்களிடம் எப்போதாவது பேசியிருக்கிறாரா?" என்று கதிரவன் நிமிர்ந்து பார்த்துக் கேட்டான்.

வேலு தன் நரைத்த தலையைக் குனிந்தபடி, கண்களில் தேங்கிய கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டார். "தம்பி, ஐயா எப்போதும் எதையும் வெளிப்படையாகப் பேச மாட்டார். ஆனால், கடந்த சில மாதங்களாக அவர் மிகவும் அச்சத்துடனேயே இருந்தார். சூர்யபிரகாஷ் இந்த இடத்தை விற்கும்படி மிரட்டிய போதெல்லாம், ‘பாரதி அச்சகம் என்பது வெறும் செங்கற்களும் மை வாசனையும் மட்டுமல்ல வேலு… இந்த மண்ணின் அடியில் ஒரு பெரும் அநீதி புதைந்து கிடக்கிறது. அதை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவராமல் நான் ஓயமாட்டேன்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். அந்தப் பெட்டியில் இருந்த டைரியில், திருவல்லிக்கேணி நிலப் பதிவகத்தில் நடந்த பழைய மோசடிகளின் எண்கள் குறிக்கப்பட்டிருந்ததாக ஒருமுறை கூறினார். ஆனால்… இப்போது அதுவும் போய்விட்டதே தம்பி!" என்று அவர் விம்மினார்.

அப்போது அச்சகத்தின் வாயிலில் ஒரு கார் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டது. கதிரவனின் தங்கை வழக்கறிஞர் ஆனந்தி கையில் சில சட்ட ஆவணங்களுடன் பதற்றமாக உள்ளே நுழைந்தாள். வாசலில் உடைந்த கதவையும், உள்ளே சிதறிக்கிடந்த காகிதங்களையும் பார்த்ததும் அவளது முகம் வெளிறிப்போனது. "அண்ணா! உயர்நீதிமன்றத்தில் சூர்யபிரகாஷின் வழக்கறிஞர்கள் இடைக்காலத் தடையை நீக்கக் கோரி அவசர முறையீடு செய்திருக்கிறார்கள் என்று தகவல் வந்ததும் உன்னைத் தேடி வந்தேன்… ஆனால் இங்கே என்ன நடந்தது?" என்று அதிர்ச்சியுடன் கேட்டாள்.

"நமது எதிரி நீதிமன்றத்தை மட்டும் நம்பி இல்லை ஆனந்தி. அவன் சட்டத்தின் கண்களில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு, திரைக்குப் பின்னால் தன் வேட்டையைத் தொடங்கிவிட்டான்" என்றான் கதிரவன் மெல்லிய, ஆனால் ஆழமான கோபத்துடன். அவன் குரலில் இருந்த உறுதி ஆனந்தியின் பதற்றத்தைச் சற்றுத் தணித்தது.

மீரா அச்சகத்தின் மேஜை மேலிருந்த பழைய மைக்குடுவைகளையும், சிதறிய கோப்புகளையும் மெதுவாக விலக்கினாள். "அவர்கள் ஒரு விஷயத்தைக் கவனிக்கத் தவறிவிட்டார்கள். ஒரு மனிதன் பல தசாப்தங்களாக அச்சகத்தை நடத்தியவன் என்றால், அவனுக்கு நகல் எடுக்கும் நுட்பம் மிக இயல்பாகவே கைவந்த கலையாக இருக்கும். சுந்தரராஜன் ஐயா போன்ற ஒரு கூர்மையான மனிதர், சூர்யபிரகாஷின் அச்சுறுத்தலை உணர்ந்த பிறகும் அந்த மூல ஆவணங்களுக்கு எந்தப் பிரதியும் எடுக்காமல் விட்டிருப்பாரா என்ன?" என்றாள் யோசனையுடன்.

மீராவின் அந்த வார்த்தைகள் கதிரவனின் மூளையில் ஒரு மின்னலைத் தாக்கின. அவன் சட்டென எழுந்து நின்றான். "ஆமாம்! தந்தை லண்டனில் இருந்த எனக்குக் கடைசியாக அனுப்பிய கடிதத்தில் ஒரு வரிக் குறிப்பு இருந்தது. ‘அச்சகத்தின் உண்மைகள் மை தடவிய காகிதங்களில் மட்டுமல்ல, அதன் அடித்தளத்திலும் உறங்குகின்றன’ என்று எழுதியிருந்தார். அப்போது எனக்கு அதன் ஆழம் புரியவில்லை."

கதிரவன் உடனே அச்சகத்தின் உள்பகுதிக்கு விரைந்தான். அங்கு பழமையான ‘ஹைடல்பர்க்’ சிலிண்டர் அச்சு இயந்திரம் கம்பீரமாக நின்றுகொண்டிருந்தது. அந்த இயந்திரத்தின் அடியில் எண்ணெய் கசிந்த கருப்புத் தரைப்பகுதி இருந்தது. வேலுவின் உதவியுடன் அந்த கனமான இயந்திரத்தின் பக்கவாட்டுப் பலகையை அவன் விலக்கினான். இயந்திரத்தின் எண்ணெய் தொட்டிக்கு அருகே, தூசியும் மசி வாசனையும் படிந்த ஒரு சிறிய உலோகப் பெட்டி மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

"இறைவா!" என்று வேலு ஆச்சரியத்தில் கைகூப்பினார். கதிரவன் நடுங்கும் கைகளுடன் அந்த உலோகப் பெட்டியை வெளியே எடுத்துத் திறந்தான். உள்ளே, சுந்தரராஜன் தன் கைப்பட நகலெடுத்து வைத்திருந்த சில பழைய ஆவணங்களின் புகைப்பட நகல்களும், 1990-களின் தொடக்கத்தில் ஆல்ஃபா எஸ்டேட்ஸ் நிறுவனத்தால் திருவல்லிக்கேணி மற்றும் ராயப்பேட்டைப் பகுதிகளில் போலி ஆவணங்கள் மூலம் அபகரிக்கப்பட்ட முப்பத்திரண்டு மனைகளின் பட்டா எண்களும் அடங்கிய ஒரு சிறிய நோட்டுப் புத்தகமும் இருந்தன.

மீரா உடனடியாகத் தன் கைக்கணினியைத் திறந்து, அந்த நோட்டுப் புத்தகத்தில் இருந்த பட்டா எண்களைத் தணிக்கைத் தரவுகளோடு ஒப்பிடத் தொடங்கினாள். சில நிமிட மௌனத்திற்குப் பிறகு அவளது கண்கள் விரிந்தன. "கதிர்! இது மிகப்பெரிய விஷயம். சூர்யபிரகாஷின் தந்தை காலத்தில் தொடங்கப்பட்ட அந்த போலி டிரஸ்ட் மூலமாகத்தான் இந்த நிலங்கள் அனைத்தும் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த அச்சகம் இருக்கும் மனையும் கூட, சட்டப்படி சென்னை மாநகராட்சியின் பொது உபயோக நிலமாகத்தான் ஆவணங்களில் இருக்கிறது. ஆனால் சூர்யபிரகாஷ் அரசாங்க அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்து இதைத் தன் சொந்த சொத்தாக மாற்ற முயன்றிருக்கிறான்!"

"அப்படியானால், அவனால் சட்டப்படி நம்மை இங்கிருந்து வெளியேற்றவே முடியாது!" என்றாள் ஆனந்தி உற்சாகத்துடன். "இந்த ஆவணங்களை நாம் நாளையே உயர்நீதிமன்றத்தின் சிறப்பு அமர்வில் தாக்கல் செய்தால், சூர்யபிரகாஷின் கார்ப்பரேட் நிறுவனத்திற்கு எதிராகக் குற்றவியல் விசாரணைக்கே உத்தரவிட முடியும்!"

ஆனால் கதிரவனின் முகத்தில் முழுமையான நிம்மதி வரவில்லை. அவன் அச்சகத்தின் உடைந்த வாசல் வழியே திருவல்லிக்கேணியின் அமைதியற்ற தெருவை நோக்கினான். தெருமுனையில் ஒரு கருப்பு நிற நவீன சொகுசு கார் நீண்ட நேரமாக நின்றுகொண்டிருப்பதை அவனது கண்கள் கண்டறிந்தன. அந்தக் காரின் கறுப்பு கண்ணாடியின் பின்னாலிருந்து யாரோ தங்களை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அவனால் உணர முடிந்தது.

"ஆனந்தி, ஆவணங்களை நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிப்பது மட்டும் போதாது. சூர்யபிரகாஷ் திருடிச் சென்ற டைரிகளில் இன்னும் ஏதோ ஒரு இரகசியம் இருக்கிறது. அவன் தன் முகமூடி கிழியும் வரை அமைதியாக இருக்க மாட்டான். அடுத்த அடி நம்மை நோக்கி வரும் முன், நாம் அவனைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்த வேண்டும்" என்றான் கதிரவன் உறுதியுடன். அன்றைய மாலை மங்கும் வேளையில், பாரதி அச்சகத்தின் மை வாசனை, வரவிருக்கும் ஒரு பெரும் போரின் தொடக்கத்தை அறிவிப்பதாக இருந்தது.