உடைந்த பூட்டும் காணாமல் போன தாள்களும்

வேலுவின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. நாற்பது ஆண்டுகளாக அந்த அச்சகத்தின் எந்திரங்களின் இரைச்சலிலும் மையின் வாசனையிலும் வாழ்ந்த அந்த முதியவரின் தோள்கள் சோகத்தில் குனிந்திருந்தன. கதிரவன் அவரை மென்மையாகத் தோளில் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு, வாசலில் மாட்டப்பட்டிருந்த அந்தப் புதிய பிரம்மாண்டமான இரும்புப் பூட்டை உற்றுப் பார்த்தான். அது சாதாரணமான பூட்டு அல்ல; கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் தங்களது சட்டவிரோத ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டப் பயன்படுத்தும் குறியீடு.

"தம்பி, சூர்யபிரகாஷோட ஆளுங்க நேத்து மத்தியானமே வந்துட்டாங்க. காகிதத்தில என்னவோ நீதிமன்ற முடக்கல் நோட்டீஸ் (வழக்கு எண் 412/2024) அப்படின்னு போட்டு ஒட்டிட்டு, பலவந்தமா என்ன வெளியே தள்ளிட்டாங்க. அச்சகத்துக்குள்ள இருந்த முக்கியமான சொத்துப் பத்திரங்களும், ஐயா கைப்பட எழுதிய இறுதி உயிலும் இருக்கிற லாக்கரைத் திறக்க முயன்றிருக்காங்க. ஆனா அது திறக்கல போலிருக்கு…" என்று வேலு தழுதழுத்த குரலில் கூறினார்.

கதிரவனின் முகத்தில் கோபம் மின்னியது. ஆனால் அவனது குரல் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் வெளிப்பட்டது. "வேலு அண்ணா, கவலைப்பட வேண்டாம். நம்ம நியாயத்தை எந்தப் பூட்டாலும் அடைக்க முடியாது." என்று கூறியவன், சுற்றியிருந்த கடைகளின் உதவியுடன் ஒரு பெரிய இரும்பு அறுக்கும் தகட்டையும் சுத்தியலையும் வரவழைத்தான். சற்றும் தாமதிக்காமல், அந்தப் புதிய பூட்டை உடைக்கும் முயற்சியில் இறங்கினான். லண்டனின் குளிரூட்டப்பட்ட அலுவலகங்களில் காகிதங்களுடன் மட்டுமே போராடிய அவனது கைகள், இப்போது தன் குடும்பத்தின் வரலாற்றைக் காப்பதற்காக இரும்புச் சங்கிலியை உடைக்கப் போராடின. சில நிமிட உழைப்புக்குப் பிறகு, ‘டங்’ என்ற சத்தத்துடன் அந்தப் புதிய பூட்டு கீழே விழுந்தது.

துருப்பிடித்த இரும்புக் கதவுகள் மெலிதான கீச்சொலியுடன் திறந்தன. அச்சகத்தின் உள்ளே நுழைந்த கதிரவனின் நாசிக்குள் பழைய மையின் வாசனையும், மரத்தூளின் மணமும், கடந்த கால நினைவுகளும் ஒருசேர வந்து மோதின. அந்தப் பெரிய ஹெய்டல்பர்க் அச்சடிக்கும் இயந்திரம் அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதன் மீது மெல்லிய தூசி படிந்திருந்தது. சுவர்களில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த பாரதியாரின் புகைப்படம் மட்டும் கதிரவனை நேராகப் பார்ப்பது போல் இருந்தது.

அவன் நேராகத் தன் தந்தை சுந்தரராஜன் பயன்படுத்திய மேசையை நோக்கி நடந்தான். மேசையின் டிராயர்கள் அனைத்தும் வற்புறுத்துத் திறக்கப்பட்டு, காகிதங்கள் தரை முழுவதும் சிதறடிக்கப்பட்டிருந்தன. அச்சகத்தின் கணக்கு லெட்ஜர்கள் அங்கேயும் இங்கேயும் கிழிந்த நிலையில் கிடந்தன. கதிரவன் தன் தந்தையின் மேசையின் லாக்கரைச் சோதித்தான். அவன் எதிர்பார்த்தபடியே, அச்சகத்தின் மூலப் பத்திரங்களும், தந்தை சுந்தரராஜன் மறைவிற்கு முன் எழுதிய இறுதி உயில் ஆவணமும் அங்கே இல்லை. அவை மாயமாகியிருந்தன. சூர்யபிரகாஷின் ஆட்கள் அவற்றை ஏற்கனவே திட்டமிட்டுத் திருடிச் சென்றிருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

"அவர்கள் எல்லாவற்றையும் திட்டமிட்டுச் செய்திருக்கிறார்கள்…" என்று முணுமுணுத்த கதிரவன், தந்தையின் மேசையின் அடிப்பகுதியைத் தொட்டுப் பார்த்தான். அப்போதுதான் அந்த எதிர்பாராத வருகை நிகழ்ந்தது.

"கதிரவன்! என்ன இது பைத்தியக்காரத்தனம்?" என்ற கரகரப்பான கோபமான குரல் அச்சகத்தின் வாசலில் எதிரொலித்தது.

திரும்பிப் பார்த்தான் கதிரவன். அங்கே அவனது தங்கை ஆனந்தி நின்றுகொண்டிருந்தாள். வழக்கறிஞருக்கான கருப்பு கோட்டும், தோளில் தொங்கும் களுத்துப்பட்டையுமாக அவள் கோபமும் கலங்கிய கண்களுடன் அவனை முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கையில் சில சட்ட ஆவணங்கள் அடங்கிய கோப்பு இறுக்கமாகப் பற்றப்பட்டிருந்தது.

"நீ எப்போ சென்னைக்கு வந்த என்பது முக்கியமில்லை கதிர். ஆனா, இப்படி யாருக்கும் தெரியாமல் பூட்டை உடைத்து உள்ளே நுழைவது எந்த வகையான முட்டாள்தனம்? உனக்குச் சூர்யபிரகாஷின் பலம் தெரியாது. அவர் நினைத்தால் இந்த மொத்தத் திருவல்லிக்கேணியையும் ஒரே நாளில் விலைக்கு வாங்குவார். நீதிமன்றத்தில் அவர் போட்டிருக்கிற வழக்கு எண் 412/2024 சாதாரணமானது அல்ல. இந்த அச்சகத்தை முழுமையாக முடக்க அவர் உயர்நீதிமன்றத்திலிருந்து தடை உத்தரவு வாங்கியிருக்கிறார். இந்த நேரத்தில் நீ இப்படிச் சட்டத்தை மீறி உள்ளே நுழைந்தால், அவர்கள் நம் மீது கிரிமினல் வழக்கு தொடர்வார்கள்!"

ஆனந்தியின் குரலில் பாசம் இருந்ததை விட, பயமும் சட்டரீதியான எச்சரிக்கையும் அதிகமாக இருந்தன. தம்பியின் மீதுள்ள அக்கறை அவளைக் கோபத்தின் உச்சிக்குத் தள்ளியிருந்தது. கதிரவன் அவளை நெருங்கி வந்து, அவளது தோளில் கையை வைத்து மென்மையாகப் பேசினான்.

"ஆனந்தி, இது வெறும் சொத்துச் சண்டை இல்லை. அப்பா வாழ்நாள் முழுவதும் காப்பாற்றிய மானம். சூர்யபிரகாஷ் நம்மைச் சட்டத்தின் பெயரால் மிரட்டுகிறான் என்றால், அதே சட்டத்தின் ஓட்டைகளைக் கண்டறிந்து அவனை நாம் வீழ்த்த வேண்டும். காணாமல் போன உயிலும் பத்திரங்களும் எங்கே என்று எனக்குத் தெரியும். அதைத் தேடும் பயணம் தொடங்கிவிட்டது."

அண்ணனின் கண்களில் இருந்த அந்த உறுதியைக் கண்ட ஆனந்தி சிறிது அமைதியானாள். ஆனாலும் அவள் எச்சரிக்கும் தொனியில், "கதிர், நீ நினைப்பது போல எளிதல்ல. சூர்யபிரகாஷின் பின்னால் பெரிய அரசியல் பலமும் கார்ப்பரேட் பணமும் இருக்கிறது. அவரிடம் போராட நம்மிடம் என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது?" என்று கேட்டாள்.

அந்தக் கேள்விக்கு உடனடிப் பதிலாக, அச்சகத்தின் பழைய சுவரில் பொருத்தப்பட்டிருந்த மர அலமாரியின் பின்புறத்தை கதிரவன் தற்செயலாகத் தொட்டான். அது ஒரு இரகசிய மறைவிடம். சுந்தரராஜன் தன் வாழ்நாளின் இறுதி நாட்களில் மிக முக்கியமான ஆவணங்களை மட்டும் யாருக்கும் தெரியாமல் அங்கே பாதுகாப்பது வழக்கம். அந்த மறைவிடத்தின் சிறு கதவு தளர்ந்து திறந்தது. உள்ளே கதிரவனின் கைகளில் ஒரு விசித்திரமான, பழைய தணிக்கை குறிப்புப் புத்தகம் (Audit Notebook) சிக்கியது.

அந்தப் புத்தகம் முழுவதும் சூர்யபிரகாஷின் பினாமி நிறுவனங்களின் நிதி மோசடிகள், நில ஆவணங்களின் முறைகேடுகள் மற்றும் பல வருடங்களாக மறைக்கப்பட்ட கணக்கு விவரங்கள் தெளிவாக எழுதப்பட்டிருந்தன. மீரா போன்ற ஒரு திறமையான தணிக்கையாளரின் உதவிக்கு இந்த ஒரு குறிப்புப் புத்தகம் போதுமானது. கதிரவனின் கைகளில் அந்தப் புத்தகம் சிக்கிய அந்த நிமிடம், இந்தச் சட்டப் போரின் திசையையே மாற்றப் போகும் முதல் வெற்றியாக அமைந்தது.