மூடுபனி விலகும் நேரம்

மூடுபனி விலகும் நேரம்

மௌன நதியைக் கடந்த பின், கானல் காட்டின் தன்மை மெதுவாக்கத் தொடங்கியது. மரங்களின் அடர்த்தி குறைந்து, காற்று சற்று இலகுவானது போல் அத்பனுக்குத் தோன்றியது. அவனது கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரின் முட்கள்これまで ஒழுங்கற்ற அதிர்வுகளில் சுழன்றுகொண்டிருந்தன, ஆனால் இப்போது அவை ஒரு சீரான தாளக்கதியில் இயங்கத் தொடங்கின. அந்தச் சீரான ஓசை அத்பனின் பதட்டமான மனதுக்கு ஒரு சிறிய அமைதியைக் கொடுத்தது.

“நிலா, உனக்கு அந்த ஒலிகள் கேட்கிறதா?” அத்பன் தன் குரலைத் தாழ்த்தி, அருகில் நடந்து வந்துகொண்டிருந்த நிலாவிடம் கேட்டான். அவளது முகத்தில் இருந்த சோர்வு சிறிதும் குறையவில்லை என்றாலும், கண்களில் ஒரு புது ஆர்வம் எழத் தொடங்கியிருந்தது.

நிலா தன் பார்மையைச் சுற்றியும் ஓட்டிவிட்டுப் பதிலளித்தாள். “ஆம் அத்பன். காட்டின் அந்த அடர்ந்த பனித்திரை இப்போது விலகிவருகிறது. நம்முடைய கடந்த கால நினைவுகளின் பாரம் இங்கு சற்று குறைவது போல் இருக்கிறது. இது எதைக் குறிக்கிறது என்று புரியவில்லை, ஆனால் நாம் சரியான திசையில் செல்கிறோம் என்பது மட்டும் உறுதியாகிறது.”

அவர்கள் இருவரும் தொடர்ந்து சில நிமிடங்கள் நடந்த பின், அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே ஒரு வித்தியாசமான தோற்றம் கண்ணில் பட்டது. அது இயற்கையாக வளர்ந்த மரங்களோ அல்லது செடிகளோ அல்ல. மனிதக் கரங்களால் செதுக்கப்பட்ட பிரம்மாண்டமான பண்டைய கல் மண்டபம் ஒன்று அங்கு அமைதியாகக் காட்சியளித்தது. அந்த மண்டபத்தின் சுவர்கள் பச்சைப் பாசிகளாலும், காலத்தின் தடங்களாலும் மூடப்பட்டிருந்தன. ஆனால், அதன் அமைப்பு கானல் காட்டின் மற்ற எந்தப் பகுதியையும் போல இல்லாமல் மிகத் துல்லியமான வடிவவியலைக் கொண்டிருந்தது.

அத்பனின் காலடிகள் தானாகவே நின்றுவிட்டன. அவனது மூச்சுக்காற்று சற்று வேகமானது. அந்த மண்டபத்தின் பிரதான கல் தூண்களை நெருங்கியபோது, அங்கு செதுக்கப்பட்டிருந்த எழுத்துக்களும் குறியீடுகளும் அவன் கண்களில் பட்டன. அவைகள் ஏதோ சாதாரண மொழியல்ல; அவனது தந்தை செழியன் தன் தனிப்பட்ட குறிப்பேடுகளில் பயன்படுத்தும் அதே குறியீட்டு எழுத்துக்கள் அவை.

“நிலா, இங்கே பார்… இது தப்பில்லை. இந்த எழுத்துருக்கள் என் தந்தையின் கையெழுத்தின் அச்சு,” என்று தழுதழுத்த குரலில் கூறிய அத்பன், தன் விரல்களால் அந்தச் கல் சுவர்களைத் தொட்டான். தொட்ட மறுகணமே, அவனது கைவிரல்களில் ஒரு சிறிய மின்சாரம் பாய்வது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. அவனது நினைவுகளில் செழியன் தனது ஆய்வகத்தில் இரவு பகலாக வேலை செய்யும் காட்சிகள் மின்னலென வெட்டி மறைந்தன.

அந்தக் கல் மண்டபத்தைச் சுற்றியுள்ள மண் பரப்பில் செழியனின் காலணி தடங்களும், அவர் பயன்படுத்திய பழைய ஆராய்ச்சி உபகரணங்களின் சில பாகங்களும் சிதறிக்கிடந்தன. இந்த இடம் வெறும் நினைவுகளின் மாயை அல்ல; செழியன் ஒரு காலத்தில் இங்கு நீண்ட நேரம் தங்கியிருந்துள்ளார் என்பதற்கான நேரடிச் சான்றுகள் அவை. அத்பனின் நெஞ்சில் இருந்த பாரம் இப்போது ஒருவித எதிர்பார்ப்பாக மாறியது. அவனது தந்தை எங்கோ தொலைவில் இல்லை, மாறாக இந்த மண்டபத்திற்கு மிக அருகில் இருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணம் அவன் மனதை ஆக்கிரமித்தது.

அவர்கள் இருவரும் மண்டபத்தின் பிரதான நுழைவாயிலை அடைந்தனர். அங்கே கதவுகள் எம்பிராய்டரி வேலைப்பாடுகள் செய்தது போல் இல்லாமல், பெரிய கருங்கற்களால் மூடப்பட்டிருந்தன. எந்தவிதமான இரும்புப் பூட்டுகளும் கைப்பிடிகளும் இல்லாத அந்தப் பாறைக் கதவுகள், யாரோ ஒருவரின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தது போல் விசித்திரமானதொரு அதிர்வை வெளிப்படுத்தின.

அப்போது, அத்பனின் கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டர் திடீரென ஒரு முறை பலத்த ஒலியுடன் சுழன்று நின்றது. அதன் சக்கரம் முழுமையாக ஒரு வட்டத்தை முடித்த மறுநிமிடத்தில், அந்தப் பாறைக் கதவுகளில் இருந்த வெடிப்புகளின் வழியே ஒரு விசித்திரமான நீல நிற ஒளி கசிந்து வெளியே வரத் தொடங்கியது. அந்த ஒளி எந்தப் பயத்தையும் தரவில்லை; மாறாக அது அழைப்பது போலவும், பல ஆண்டுகளாக மூடப்பட்டிருந்த ஒரு ரகசியம் வெளிப்படத் தயாராக இருப்பது போலவும் இருந்தது.

நிலா சற்று பின்வாங்கி, “அத்பன், இது ஆபத்தாக முடியலாம். இந்தக் கதவுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்று நமக்குத் தெரியாது” என்று எச்சரித்தாள். ஆனால் அத்பன் எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. தன் தந்தையின் தடங்களை நோக்கி இவ்வளவு தூரம் வந்தவன், இப்போது பின்வாங்கத் தயாராக இல்லை. அவன் தன் வலது கையை அந்த நீல ஒளி வீசும் பாறைக் கதவின் மீது வைத்தான்.

மறுநிமிடத்தில், அந்தப் பாறைக் கதவுகள் மெதுவாக நகர்ந்து தானாகவே திறக்கத் தொடங்கின. உள்ளிருந்து வெளிப்பட்ட நீல நிற ஒளி அவர்களின் முகங்களை முழுமையாக நனைத்தது. அந்த ஒளியின் பிரகாசத்திற்குள் ஒரு மனிதனின் உருவம் நிற்பது போலவும், தன் மகனை வரவேற்பது போலவும் ஒரு மெல்லிய நிழல் ஊசலாடியது.