நீல ஒளியின் இரகசியம்

கானல் காட்டின் குளிர்காற்று கல் மண்டபத்தின் உடைந்த சுவர்களை உரசிச் சென்றபோது, ஏதோ ஒரு பழைய இரகசியத்தின் வாசம் அங்கே பரவியது. அத்பன் தன் கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரைப் பார்த்தான். அதன் முட்கள் முன்பைவிட வேகமாகத் துடித்தன, ஆனால் அதன் இயக்கம் தாளக்கதியை இழக்கவில்லை. நிலா மெதுவாக அவனது அருகில் வந்து, மண்டபத்தின் பிரதான நுழைவாயிலை உற்று நோக்கினாள். அந்த வாயிலின் இருபுறமும் செதுக்கப்பட்டிருந்த குறியீடுகள் நீல நிற ஒளியில் மெலிதாகப் பிரகாசித்தன. இது இயற்கையின் ஒளி அல்ல; ஏதோ ஒரு மனிதத் தொழில்நுட்பமும் காட்டின் மாயமும் இணைந்து உருவாக்கிய விசித்திரமான ஆற்றல் கதிர்வீச்சு அது.

"அத்பன், இந்த ஒளி வழக்கமானதாக இல்லை," என்று நிலா தன் குரலில் எச்சரிக்கை உணர்வுடன் கூறினாள். "இது நமது மூளையின் நினைவகப் பகுதியைத் தூண்டும் ஒருவித அதிர்வலையை வெளிப்படுத்துகிறது. உள்ளே செல்வதற்கு முன் உன் மனதை ஒருநிலைப்படுத்திக் கொள். காடு நம்மைச் சோதிக்கப் பார்க்கிறது."

அத்பன் தலையசைத்தான். அவனது தந்தையான செழியனின் தடங்களைப் பின்பற்றி வந்த இந்த நீண்ட பயணத்தில், இப்போது அவன் மிக முக்கியமான எல்லையை அடைந்திருக்கிறான் என்பதை அவன் மனம் உணர்ந்தது. அவர்கள் இருவரும் அந்த நீல ஒளி வீசும் கல் மண்டபத்திற்குள் கால்வைத்தனர். உள்ளே நுழைந்ததும், வெளிப்புறக் காட்டின் சத்தங்கள் முற்றிலும் மறைந்து, ஒருவித காதுகளை அடைக்கும் அமைதி அவர்களைச் சூழ்ந்தது. மண்டபத்தின் மையப்பகுதியில் கல் மேடை ஒன்று இருந்தது. அதன் மீது பழைய நினைவுக் கருவி ஒன்றும், செழியனின் கையெழுத்துக் குறிப்பேடும் சிதறிக்கிடந்தன.

அத்பன் நடுங்கும் விரல்களால் அந்த நினைவுக் கருவியைத் தொட்டான். தொட்ட மறுகணத்தில், அந்தக் கருவி தானாக இயங்கத் தொடங்கியது. அதிலிருந்து செழியனின் குரல் மிகத் தெளிவாக வெளிப்பட்டது. "அத்பன்… நீ இதைப் படித்துக் கொண்டிருந்தால், நான் இந்த உலகின் எல்லைகளைக் கடந்துவிட்டேன் என்று அர்த்தம். கானல் காடு என்பது வெறும் மாயக் காடு அல்ல; அது மனித நினைவுகளின் காப்பகம். இங்கு பொய்களுக்கு இடமில்லை. உண்மையை எதிர்கொள்ளும் தைரியம் மட்டுமே உன்னை வெளியே கொண்டு செல்லும்…" செழியனின் குரல் மண்டபம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. அந்த வார்த்தைகள் அத்பனின் ஆழ்மனதில் இருந்த பழைய காயங்களை மென்மையாகத் தடவிக்கொடுத்தன.

அதே நேரத்தில், காட்டின் மாய சக்தி அத்பனின் பயத்தைச் சோதிக்கத் தொடங்கியது. மண்டபத்தின் சுவர்கள் மெதுவாக அசைவது போலவும், மரங்களின் வேர்கள் தரையைத் துளைத்து உள்ளே வருவது போலவும் ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது. அத்பனின் சிறு வயது அச்சங்கள், தந்தையைப் பிரிந்த துயரம், தன் திறமை மீதான அவநம்பிக்கை ஆகிய அனைத்தும் ஒரு உருவமாக மாறத் தொடங்கின. காட்டின் விதிகளின்படி, மனிதனின் குற்ற உணர்வுகளும் மறைக்கப்பட்ட ரகசியங்களும் உடனடியாக பௌதீக வடிவமாக மாறும். நிலா தன் காலமானியைப் பார்த்தபடி, "அத்பன், அதைக் கவனிக்காதே! அது உன் மனதின் மாயை மட்டுமே!&quot என்று கத்தினாள்.

ஆனால், அத்பனால் தன் பார்வையை விலக்க முடியவில்லை. மண்டபத்தின் பிரதான கல் சுவரில், அவனது சொந்த முகத்தின் வடிவம் மெதுவாகச் செதுக்கப்படுவது போல் உருவானது. அந்த முகத்தின் கண்கள் திறக்கப்பட்டு, ஒரு புதிய மரம் சுவரிலிருந்து முளைக்கத் தொடங்கியது. அந்த மரத்தின் இலைகள் முழுவதுமாக நீல நிற ஒளியைப் பிரதிபலித்தன. அத்பன் தன் தந்தையின் குரலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில், அவனது சொந்த அடையாளமும் அந்த நினைவுக் காட்டின் ஒரு பகுதியாக மாறிவருவதை உணர்ந்து அதிர்ச்சியடைந்தான்.

அந்த மரத்தின் நுண்ணிய வேர்கள் கல் சுவரின் பிளவுகளிலிருந்து சிலந்தி வலைகளைப் போல விரிவடைந்து, அத்பனின் நிழலை நோக்கித் தரைவழியாக ஊர்ந்து வரத் தொடங்கின. அவனது நெஞ்சில் குருதி ஓட்டம் உறைந்துபோவது போன்ற ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்பட்டது. பித்தளை க்ரோனோமீட்டரின் முட்கள் தாளமில்லாமல் சுழன்றன; அதே நேரத்தில், கல் மேடையில் இருந்த நினைவுக் கருவியிலிருந்து செழியனின் குரல் மீண்டும் மண்டபத்தின் வளைவுகளில் மோதி எதிரொலித்தது. இம்முறை அந்தக் குரலில் வழக்கமான ஆய்வாளரின் அமைதி இல்லை; மாறாக, ஒரு தந்தையின் தீராத தவிப்பும், தவிர்க்க முடியாத குற்ற உணர்வும் கலந்திருந்தது.

“அத்பன், நான் உன்னை விட்டுப் பிரிந்தது வெறும் இயற்கையின் விசித்திரங்களை ஆராய்வதற்காக மட்டுமல்ல. இந்தக் காட்டின் மையத்தில் புதைந்திருக்கும் பழைய விதியை மாற்றியமைக்கவே நான் இந்த எல்லைக்குள் நுழைந்தேன். காலம் இங்கே நேர்கோட்டில் நகர்வதில்லை; அது ஒரு சுருள் போல தன்னைத்தானே சுற்றிக்கொண்டு கடந்த காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் ஒரே புள்ளியில் சந்திக்க வைக்கிறது. நான் கண்டறிந்த அந்த இறுதி இரகசியம்… அது மனித மனங்களின் இருண்ட பக்கங்களை உயிர்ப்பிக்கும் வல்லமை கொண்டது. நீ உன் மனதின் பயங்களை வெல்லாவிட்டால், இந்தக் கல் மண்டபம் உன்னையும் தன் நிரந்தரப் பலிபீடமாக மாற்றிக்கொள்ளும்… என்னைப்போலவே!” என்று செழியனின் குரல் உடைந்து தேய்ந்தது.

நிலா தன் தோள்பையிலிருந்து ஒரு சிறிய அதிர்வுமானியையும் நீலக் கதிர்வீச்சுத் தடுப்புக் கண்ணாடியையும் அவசரமாக வெளியே எடுத்தாள். அவளது முகம் வியர்வையாலும் பதற்றத்தாலும் மின்னியது. மண்டபத்தின் கூரையின் இடுக்குகளிலிருந்து நீல நிறப் பனித்துளிகள் போன்ற ஒளிக்கதிர்கள் உதிர்ந்து, அத்பனைச் சுற்றி ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத காந்த வளையத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தன. “அத்பன்! என் குரலைக் கேள்!” என்று அவள் உரக்கக் கத்தினாள். “உன் நரம்பு மண்டலம் அந்தக் கருவியின் அலைவரிசையோடு ஆபத்தான முறையில் இணைந்துவிட்டது. சுவரில் தெரிவது உன் எதிர்காலம் அல்ல; அது உன்னுள் புதைந்து கிடக்கும் சுயபச்சாதாபத்தின் நிழல்! நீ சிறு வயதில் உன் தந்தையைத் தேடிப் புறப்படாமல் பயந்து நடுங்கிய அந்தத் தருணத்தை இந்தக் காட்டின் மாய சக்தி பிடித்துக்கொண்டு ஆட்டுகிறது. பார்வையை உடனே திருப்பு!”

ஆனால் அத்பனின் கால்கள் மண்டபத்தின் கருங்கல் தரையோடு வேரூன்றியது போல மரத்துப் போயின. அவனது கைகள் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து கீழே தொங்கின. அவனது பார்வை சுவரில் வளர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த விசித்திரமான மர முகத்தை மட்டுமே வெறித்தது. அந்த மரத்தின் செம்பழுப்புப் பட்டைகளும் நீல நரம்புகளும் அவனது சொந்த முகத்தின் அமைப்பிலேயே புடைத்து எழுந்தன. அதன் கண்கள் திறக்கப்பட்டு, அத்பனின் கண்களை நேருக்கு நேராக ஊடுருவிப் பார்த்தன. அந்த மரத்தின் மெல்லிய இலைகள் காற்றில் அசைந்தபோது, அதிலிருந்து அவனது சொந்தக் குரலிலேயே கிசுகிசுப்புகள் கேட்டன: ‘நீ எப்போதும் தாமதமாகவே வருகிறாய், அத்பன்… உன் தந்தையைக் காப்பாற்ற முடியாத கோழை நீ…’

அந்தக் கொடூரமான குற்றச்சாட்டு அவனது ஆன்மாவைத் துளைத்தது. உளவியல் ரீதியாக அவன் முற்றிலும் முடக்கப்படுவதை உணர்ந்த நிலா, தன் கையில் இருந்த பித்தளைத் தண்டால் நினைவுக் கருவியின் மின்னிணைப்பைத் துண்டிக்க முயன்றாள். ஆனால், கருவியிலிருந்து கிளம்பிய ஒரு நீல நிற அதிர்வலை அவளைப் பின்னோக்கித் தள்ளி, மண்டபத்தின் தூணில் மோதச் செய்தது. அதே கணத்தில், சுவரில் இருந்த மர முகத்தின் வாய்ப் பகுதி பிளந்து, அதிலிருந்து செழியனின் இறுதிக் குறிப்பேட்டின் விடுபட்ட பக்கங்கள் போன்ற பிரமைகள் காற்றில் சுழன்றன. தன் தந்தையின் மறைவு ஒரு விபத்து அல்ல, அது இந்தக் காட்டின் நினைவுக் கட்டமைப்பைப் பாதுகாக்க அவர் செய்த தியாகம் என்ற உண்மை அத்பனின் சிந்தனையில் மின்னல் போலத் தாக்கியது.

ஆனால் அந்த உண்மையை முழுமையாக உள்வாங்கும் முன்னரே, சுவரில் உருவான அத்பனின் மர முகத்திலிருந்து தடித்த கொடிகள் சீறிப் பாய்ந்து அவனது கால்களைச் சுற்றத் தொடங்கின. அவனது சொந்த விரல்கள் மரப்பட்டையின் கரடுமுரடான தன்மையைப் பெறத் தொடங்கின. மண்டபத்தின் நீல ஒளி இப்போது குருதி கலந்த ஊதா நிறமாக மாற, சுவரில் பதிந்திருந்த மர முகம் அத்பனின் தற்போதைய முகத்தை அப்படியே முழுங்கித் தன்னுள் இழுக்கத் தொடங்கியது.

உடலின் தோல் மரப்பட்டையாக மாறத் தொடங்கிய அதிர்ச்சியில் அத்பனின் மூச்சு திணறியது. சுவரில் இருந்த அந்த மர முகம் அவனது நினைவுகளை ஒவ்வொன்றாக உறிஞ்சி எடுத்துத் தன் நீல நரம்புகளுக்குள் பாய்ச்சியது. தன் தந்தையின் இழப்புக்கு தான் காரணமல்ல, அது காட்டின் விதியை மாற்ற செழியன் எடுத்த துணிச்சலான முடிவு என்பதை அத்பன் தன் ஆழ்மனதில் உணர்ந்த கணம், அவனுள் இருந்த குற்ற உணர்ச்சி மெல்ல மறையத் தொடங்கியது. ஆனால், இந்தக் கல் மண்டபத்தின் மாய சக்தி அவனது உடலைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருவதை நிறுத்துவதாக இல்லை.

கீழே விழுந்த நிலா, தன் கையில் இருந்த நீலக் கதிர்வீச்சுத் தடுப்புக் கண்ணாடியின் மூலமாக சுவரில் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கூர்ந்து கவனித்தாள். “அத்பன்! பயப்படாதே! உன் மனதின் அதிர்வெண் மாறும்போது அந்த மரத்தின் வளர்ச்சி மெதுவாகிறது. உன் தந்தையின் தியாகத்தை நீ ஏற்றுக்கொண்டாய், ஆனால் இந்தக் காட்டின் நினைவுக் கட்டமைப்பு உன்னைத் தன் புதிய காவலாளியாக மாற்ற முயல்கிறது! உன் சிந்தனையை முழுமையாக ஒருமுகப்படுத்து!” என்று உரக்கக் கூவினாள். அவள் மெதுவாகத் தவழ்ந்து வந்து, தன் பையிலிருந்த எஞ்சிய அதிர்வு அலைகளைத் தூண்டும் சிறிய மின்னணுச் சாதனத்தை எடுத்து மரக் கொடிகளின் மீது வீசினாள்.

அந்தச் சாதனத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட அதிர்வுகள் நீல நிறக் கொடிகளை ஒரு கணம் நிலைதடுமாறச் செய்தன. எனினும், மண்டபத்தின் கூரையிலிருந்த ஒளிரும் பனித்துளிகள் மேலும் தீவிரமடைந்து குருதி நிற ஊதா ஒளியை வீசின. சுவரிலிருந்த மர முகம் இப்போது அத்பனின் அசல் முக அமைப்பை அச்சு அசலாகப் பிரதிபலித்து, கண்ணிமைக்கும் நேரத்திற்குள் அவனது மார்புப் பகுதியையும் சுவரோடு சேர்த்து இறுக்கிப் பிணைத்தது. அத்பனின் கைகள் மரக் கிளைகளாக மாறத் தொடங்கின.

தன் தந்தையின் குரல் மண்டபத்தின் அலைவரிசையில் மீண்டும் ஒருமுறை மெலிதாக ஒலித்தது: ‘மகனே, இந்த மாய வளையத்திலிருந்து தப்புவது அவ்வளவு எளிதல்ல…’ அத்பன் தன் முழு ஆளுமையையும் இழந்து, சுவரில் ஒரு புதிய மர உருவமாக முற்றிலும் உறைந்துபோகும் ஆபத்தான தருணத்தில், அவனது கண்கள் மட்டும் நீல ஒளியில் விசித்திரமாக மின்னத் தொடங்கின.