நினைவுகளின் சோதனை மற்றும் கோட்டையின் இரகசியம்

மதிவதனி தன் கையைச் சுவடியின் மேல் வைத்தாள். அங்கே அவளது பிறவி மச்சம் வெளிச்சம் உமிழ்ந்து, சுவடியின் முதல் ஏட்டுடன் தொடர்பை ஏற்படுத்தியது. அவள் கண்களை மூடி, கடந்த காலத்தின் நினைவுகளை ஒருமுகப்படுத்த முயன்றாள். அப்போது அவளது மனதில் அவளுடைய சிறுவயது நினைவுகளும், கடல்நகரத்தின் பழமையான வீதிகளும் அலைகளின் ஓசையுடன் எதிரொலித்தன. சுவடியின் சமநிலை விதிப்படி, அவளது ஆற்றலின் ஒரு பகுதி அந்த ஏட்டிற்குள் ஈர்க்கப்படுவதை அவள் உணரத் தொடங்கினாள். ஒரு கணத்தில் அவளது மூச்சுத் திணறியது; எனினும் கவிந்தன் தன் கரங்களால் அவளது கரத்தை இறுக்கிப் பிடித்து அந்த ஆற்றல் மாற்றத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள உதவினான்.

“மதிவதனி, உன்னை இழக்க நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். இந்த நினைவுகள் உனக்கானவை, உன்னுடைய ஆன்மாவின் பலம்” என்று கவிந்தன் தனது காதலோடும் உறுதியோடும் அவளது காதுகளில் முணுமுணுத்தான். அவனது அந்தச் சொற்கள் அவளுக்குத் தேவையான அரிய சக்தியை வழங்கின. சுவடியின் இரண்டாவது ஏடு மெதுவாகத் திறக்கப்பட்டு, அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட நீல ஒளி அறையெங்கும் பரவியது. அந்த ஒளியின் பிரகாசத்தில், சுவடியில் உள்ள குறியீடுகள் கடந்த காலத்தின் கதைகளை எழுப்பத் தொடங்கின.

அதே நேரத்தில், பேராசிரியர் சோமசுந்தரம் தனது பழைய நூல்களை விரைவாகப் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டு, மிகவும் தீவிரமான குரலில் பேசத் தொடங்கினார். “மதிவதனி, கவிந்தன், கவனமாகக் கேளுங்கள். மு 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த மணிக்கூண்டு கோட்டையைக் கட்டியவர்கள் সাধারণ மனிதர்கள் அல்ல. அவர்கள் கடலின் ஆற்றலைக் கட்டுப்படுத்தும் பண்டைய காவலாளிகள். அவர்கள் இந்தச் சுவடியை மனித குலத்தின் பேராசையிலிருந்து பாதுகாக்கவே ஆழ்கடலில் மறைத்தனர். இப்போது நாகதேவன் அந்த வரலாற்றைத் தன் வசப்படுத்த முயல்கிறான்” என்று விளக்கினார்.

இதற்கிடையில், ஆழ்கடல் பகுதியில் அமைந்திருக்கும் மணிக்கூண்டு கோட்டையின் பிரதான நுழைவாயிலில் நின்றுகொண்டிருந்த நாகதேவன், தான் கைப்பற்றியிருந்த சுவடியின் சிறிய துண்டைக் கொண்டு கோட்டையின் பெரிய கதவைத் திறக்க முயன்றான். அவனது கைகளில் இருந்த அந்தச் சுவட்டுத் துண்டு கடலடி கல் குறியீடுகளுடன் வினைபுரியத் தொடங்கியது. கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான கல் கதவுகள் மெதுவாக அசையத் தொடங்கின. ஆனால், அடுத்த கணமே ஒரு விசித்திரமான மாற்றம் நிகழ்ந்தது.

கோட்டை முழுவதும் இதுவரை ஒளிர்த்துக்கொண்டிருந்த அமைதியான நீல ஒளி திடீரென ஆபத்தான சிவப்பு ஒளியாக மாறியது. அந்தச் சிவப்பு நிற அதிர்வுகள் கடல் நீரின் ஆழத்தில் இருந்து கரையை நோக்கிப் பரவின. நாகதேவனின் முகத்தில் மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக அதிர்ச்சியும் பயமும் நிழலாடியது. கோட்டையின் பாதுகாப்பு அமைப்பு அவனது முறையற்ற அணுகுமுறையை எதிர்த்து, அதன் உண்மையான காவலாளிகளுக்கான சோதனையைத் தொடங்கியிருந்தது.

கடல்நகரத்தின் பாதுகாப்பான ரகசிய அறையில் இருந்த கவிந்தனின் மானிட்டர் திரையில் இந்த திடீர் நிற மாற்றம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. “மதிவதனி, பார்! நாகதேவன் கோட்டையின் கதவைத் திறக்க முயன்றபோது, கோட்டை தனது பாதுகாப்புச் சுழற்சியை மாற்றியுள்ளது. இது அவனுக்கான தோல்வி மட்டுமல்ல, நமக்கான ஒரு பெரிய எச்சரிக்கையுமாகும்” என்றான் கவிந்தன், தனது பகுத்தறிவுத் திறனால் நிலைமையை மதிப்பிட்டு.

மதிவதனி நிமிர்ந்து அமர்ந்து, தன் மனதை ஒருமுகப்படுத்தியவாறு கூறினாள், “கவிந்தன், இந்தச் சிவப்பு ஒளி நாகதேவனுக்கான தடை மட்டுமல்ல; அது நம்மை ஆழ்கடல் கோட்டைக்கு அழைக்கும் மற்றொரு சைகை. நாம் உடனடியாக அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையை எடுக்க வேண்டும்.” அவர்களின் ஆன்மப் பிணைப்பும் காதலும் எந்தக் காலச் சோதனையையும் தாங்கும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்கு இப்போது முழுமையாகக் கிடைத்தது.