நெருப்பு வளையம்

எண்ணூர் கடற்கரைக் கிராமத்தின் ஒதுக்குப்புறமான பகுதியில் அமைந்திருந்த ரேகாவின் கணினிப் பட்டறைக்குள் (cyber workshop) பதற்றம் அதன் உச்சத்தைத் தொட்டிருந்தது. வெளியே கொட்டித் தீர்க்கும் பெருமழை, தகரக் கூரையின் மீது ஒரு போர்க்களத்தின் முரசொலியைப் போல இடைவிடாது மோதி சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. கடல் அலையின் இரைச்சலும், காற்றின் சீற்றமும் அந்தப் பழைய மீன்பிடிப் பகுதியின் இருண்ட சூழலை மேலும் பயமுறுத்துவதாக மாற்றியிருந்தன. உள்ளே, கணினித் திரைகளின் மங்கலான நீல நிற வெளிச்சத்தில், கார்த்தி, நிலா மற்றும் ரேகா ஆகிய மூவரும் ஒரு மரணப் போராட்டத்தின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த முதன்மைத் திரையில், தரவு மறைகுறியாக்கத்தின் (decryption) முன்னேற்றம் தொண்ணூற்றொன்பது சதவீதத்தை எட்டியிருந்தது. அந்த இறுதி ஒரு சதவீதம் முடிவடைவதற்காக அவர்கள் ஒவ்வொரு நொடியையும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், ரேகாவின் பாதுகாப்பு கேமராக்களின் திரைகள், ஆபத்து மிக அருகில் வந்துவிட்டதை எச்சரித்தன. வரதனின் ஆயுதம் ஏந்திய ஆட்கள் அந்தப் பழைய பட்டறையைச் சுற்றி வளைப்பதை கேமராக்கள் காட்டின. அவர்களின் கைகளில் இருந்த தேடுவிளக்குகளின் மஞ்சள் நிற ஒளிக்கற்றைகள் மழையையும் மீறி ஜன்னல் கண்ணாடிகளின் வழியே உள்ளே பாய்ந்தன.

நெருக்கடியான தருணமும் தந்திரோபாயத் திட்டமும்

“கார்த்தி! அவர்கள் எல்லையைத் தாண்டிவிட்டார்கள். இன்னும் இரண்டு நிமிடங்களில் கதவை உடைத்துவிடுவார்கள்!” என்று ரேகா கத்தினாள். அவளது விரல்கள் விசைப்பலகையில் மின்னல் வேகத்தில் பறந்து, தரவுப் பரிமாற்றத்தைப் பாதுகாக்கும் பணிகளைச் செய்தன.

“ரேகா, பதற்றப்படாதே. தரவு ஒளிபரப்புப் பூட்டை (automated data broadcast lock) உடனே செயல்படுத்து. இந்தத் தரவு முழுமையாகப் பதிவிறக்கம் ஆகும் வரை நெட்வொர்க் இணைப்பு எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் துண்டிக்கப்படக் கூடாது,” என்று கார்த்தி கட்டளையிட்டான். அவனது குரலில் இருந்த நிதானமும் உறுதியும் அந்தச் சிறிய அறையில் ஒரு தற்காலிக அமைதியை ஏற்படுத்தியது.

அவன் நிலாவைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவளது கண்களில் பயத்தின் நிழல் கூட இல்லை; மாறாக, ஒரு சங்கிலித்தொடர் திட்டமிடுபவருக்கே உரிய கூர்மையும், ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலும் மட்டுமே பிரகாசித்தன. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவளது இதயத்தை உடைத்துவிட்டுச் சென்ற கார்த்தி, இன்று அவளது உயிரைக் காக்கத் தன் வாழ்க்கையையே பணையம் வைத்து நிற்பதை அவள் உணர்ந்தாள். கடந்த காலத்தின் தீர்க்கப்படாத காயங்கள் ஒருபுறம் இருந்தாலும், இந்த மரணப் போராட்டத்தில் அவனது தந்திரோபாயத் திறமையையும், தன் மீதான அவனது அக்கறையையும் அவளால் சந்தேகிக்க முடியவில்லை.

அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே வார்த்தைகள் தேவையாக இருக்கவில்லை. ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்ட அந்த ஒரு நொடிப் பார்வையில், அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர். அவர்கள் இருவரின் உடல்களும் மனங்களும் ஒரு தடையற்ற ஒத்திசைவுடன் செயல்படத் தொடங்கின.

ஒத்திசைந்த பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள்

நிலா உடனடியாகப் பட்டறையின் மூலையில் இருந்த கனமான இரும்பு அலமாரிகளையும், பழுதடைந்த பழைய சர்வர் ரேக்குகளையும் நோக்கி நகர்ந்தாள். கார்த்தி அவளுக்கு உதவ ஓடினான். இருவரும் இணைந்து அந்த கனமான பொருட்களை இழுத்து வந்து பிரதான கதவின் குறுக்கே தடையாக அடுக்கினர். அவர்களின் கைகள் ஒன்றோடொன்று தொட்டபோது, ஒரு பழைய நினைவின் வெப்பம் இருவருக்குள்ளும் கடந்து சென்றது, ஆனால் அதை உணர்வதற்குக் கால அவகாசம் இல்லை.

நிலா பட்டறையின் கூரையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த கனமான இரும்புச் சங்கிலியையும், பளுதூக்கும் கொக்கியையும் (hoist hook) கவனித்தாள். அவளது பகுப்பாய்வு மூளை உடனடியாகச் செயல்பட்டது. அந்தச் சங்கிலியை இழுத்து வந்து, பக்கவாட்டுக் கதவின் கைப்பிடியோடு பிணைத்து, ஒரு நெம்புகோல் போலப் பூட்டினாள். அவளது இந்த விரைவான தந்திரோபாயச் செயல் கார்த்தியை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. “அற்புதம் நிலா!” என்று அவன் முணுமுணுத்தான். அவளது புத்திசாலித்தனம் எப்போதும் அவனுக்குப் பிடித்தமான ஒன்று, அது இப்போதும் மாறாமல் அப்படியே இருந்தது.

திடீரென, பக்கவாட்டு ஜன்னல் கண்ணாடி பயங்கர சத்தத்துடன் உடைந்து சிதறியது. வரதனின் ஆட்கள் உள்ளே நுழைய முயன்றனர். கார்த்தி தன்னிடம் இருந்த மின்சார வெல்டிங் கருவியின் (welding rig) கேபிள்களை எடுத்து, ஜன்னலின் இரும்புச் சட்டத்தில் இணைத்தான். அதே நேரத்தில், நிலா அங்கிருந்த அழுத்தப்பட்ட காற்று உருளையின் (pressurized pneumatic cylinder) வால்வைத் திறந்து, ஜன்னலை நோக்கித் திருப்பினாள். கடுமையான காற்று அழுத்தமும், வெல்டிங் கருவியிலிருந்து வெளிப்பட்ட மின்சாரப் பொறிகளும் சேர்ந்து முதல் அலை ஊடுருவல்காரர்களை நிலைகுலையச் செய்து பின்வாங்க வைத்தன. துப்பாக்கிகள் ஏதுமின்றி, அங்கிருந்த தொழில்துறை உபகரணங்களை வைத்தே அவர்கள் தங்களைத் தற்காத்துக் கொண்டனர்.

இருளும் இறுதி மோதலும்

அப்போது, கணினித் திரையில் ‘100% Decryption Complete’ என்ற பச்சை நிற எழுத்துக்கள் மின்னின. “முடிந்துவிட்டது! தரவு முழுமையாக மீட்கப்பட்டுவிட்டது!” என்று ரேகா மகிழ்ச்சியுடன் கத்தினாள்.

நிலா ஒரு நொடியும் வீணாக்காமல் ஓடிச் சென்று, அந்த இறுதித் தரவு சேமிப்புச் சாதனத்தை (decrypted data drive) பாதுகாப்பாகக் கழற்றித் தன் ஜாக்கெட்டின் உள் பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டாள். இப்போது அந்த ரகசிய ஆவணம் அவளது கைகளில் இருந்தது. வரதனின் முழு சாம்ராஜ்யத்தையும் அழிக்கக்கூடிய சக்தி அந்தச் சிறிய சாதனத்திற்குள் அடங்கியிருந்தது.

ஆனால், அவர்களின் மகிழ்ச்சி அடுத்த வினாடியே பறிபோனது. ஒரு பயங்கரமான வெடிப்புச் சத்தத்துடன் பட்டறையின் பிரதான மின்சார இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. கணினிகள் அணைந்தன. குளிரூட்டும் விசிறிகளின் சத்தம் நின்று, பட்டறை முழுமையாக இருளில் மூழ்கியது. வெளியே பெய்யும் மழையின் சத்தமும், கடல் அலையின் சீற்றமும் இப்போது இன்னும் பயங்கரமாகக் கேட்டன.

அவசரக்கால சிவப்பு விளக்குகள் மட்டும் மெதுவாகச் சுழன்று எரியத் தொடங்கின. அந்த ரத்த நிற வெளிச்சத்தில், பிரதான இரும்பு ஷட்டர் கதவு ஒரு பெரும் பலத்துடன் மோதப்பட்டு வளைந்தது. ஏதோ ஒரு கனரக வாகனம் அதை முட்டித் தள்ளியது தெளிவாகத் தெரிந்தது. கதவின் இடுக்குகள் வழியாக மழையின் சாரலும், தேடுவிளக்குகளின் வெளிச்சமும் உள்ளே பாய்ந்தன.

கதவு மெதுவாகப் பிளந்து திறக்க, அந்த வெளிச்சத்தில், குடையைப் பிடித்தபடி, முகத்தில் ஒரு குரூரமான புன்னகையுடன் வரதன் நேரில் நின்று அந்த இறுதித் தாக்குதலை வழிநடத்துவது தெரிந்தது. அவனது கண்கள் நிலாவையும் கார்த்தியையும் நோக்கிப் பாய்ந்தன. தப்பிப்பதற்கான வழிகள் அடைக்கப்பட்ட நிலையில், அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு அந்த இறுதி ஆபத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராகினர்.