இருள் விலகும் பாதை

மழைக்கால இரவு எண்ணூர் துறைமுகத்தின் பிரம்மாண்டமான இரும்பு ஷட்டர்களை ஈரமாக நனைத்துக்கொண்டிருந்தது. வரதன் பிறப்பித்த அவசரக் கட்டுப்பாட்டு உத்தரவினால், துறைமுகத்தின் அனைத்து தானியங்கி நுழைவு வாயில்களும் கனமான எஃகு தகடுகளால் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. சிவப்பு நிற அவசர எச்சரிக்கை விளக்குகள் சுழன்று சுழன்று இருண்ட சுவர்களில் ரத்த நிற நிழல்களை வீசின. தூரத்திலிருந்து காவல் வாகனங்களின் சைரன் சத்தமும், பாதுகாப்புப் படையினரின் காலடிச் சத்தமும் எதிரொலித்தன. கார்த்திக் தனது கையில் இருந்த தந்திரோபாயத் தொடர்பு சாதனத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்தபடி, ஷட்டரின் பூட்டு அமைப்பை ஆராய்ந்தான். ஆனால், அந்த நவீன டிஜிட்டல் பூட்டு அமைப்பை வெளியே இருந்து உடனடியாக உடைப்பது சாத்தியமில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

அப்போது நிலா அவனது தோளைத் தொட்டு நிறுத்தினாள். அவளது கண்களில் பயமில்லை; மாறாக, ஒரு தொழில்முறைத் திட்டமிடுபவரின் கூர்மையும் தெளிவும் மட்டுமே பிரகாசித்தன. “கார்த்திக், இது டிஜிட்டல் முறையில் பூட்டப்பட்டிருந்தாலும், ஒவ்வொரு தானியங்கி அமைப்பிற்கும் ஒரு மெக்கானிக்கல் மேனுவல் ஓவர்ரைடு (Manual Override) இருக்கும். இந்த ‘பி-4’ கன்டெய்னர் முனையத்தின் சரக்கு வரிசையாக்கப் பாதையை நான் நன்கு அறிவேன். இந்த ஷட்டருக்கு இணையாக செல்லும் நிலத்தடி உதிரிபாகக் குழாய் பாதை வழியாக நாம் கன்டெய்னர் முற்றத்தை அடைய முடியும்,” என்று உறுதியான குரலில் கூறினாள். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தான் பார்த்த நிலாவை விட, இப்போது தன் முன்னே நிற்கும் நிலா ஆபத்தான தருணங்களை எதிர்கொள்வதில் எவ்வளவு முதிர்ச்சியும் தைரியமும் அடைந்திருக்கிறாள் என்பதை கார்த்திக் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான்.

நிலா முன்னே செல்ல, கார்த்திக் அவளைப் பின்தொடர்ந்து பாதுகாப்பாக நகர்ந்தான். கன்டெய்னர் முனையத்தின் பக்கவாட்டில் இருந்த பாரிய தொழில்துறை இயந்திரங்களின் நிழல்களுக்குள் அவர்கள் மறைந்து மறைந்து முன்னேறினர். நிலா அங்கிருந்த சரக்குக் கட்டுப்பாட்டு லீவரைச் சாதுரியமாகச் செயல்படுத்தி, அவசரக் கால காற்றழுத்தக் கதவைச் சத்தமின்றிச் சிறிதளவு திறக்கச் செய்தாள். அந்தச் சிறிய இடைவெளி வழியாக இருவரும் கன்டெய்னர் முற்றத்தின் திறந்த வெளிப் பகுதிக்குள் நழுவினர்.

வெளியே மழை கனமாகப் பெய்துகொண்டிருந்தது. இராட்சத கன்டெய்னர் கிரேன்கள் இருளில் பிரம்மாண்டமான அரக்கர்களைப் போல நிமிர்ந்து நின்றன. பல வண்ணங்களில் அடுக்கப்பட்டிருந்த நூற்றக்கணக்கான கப்பல் கன்டெய்னர்களுக்கு நடுவே, வரதனின் ஆயுதம் ஏந்திய என்ஃபோர்சர்கள் கைகளில் சக்திவாய்ந்த தேடுவிளக்குகளுடன் ரோந்து சுற்றிக்கொண்டிருந்தனர். தேடுவிளக்கின் மஞ்சள் ஒளிக்கற்றைகள் மழைத் துளிக ஊடே பாய்ந்து தரையைத் துழாவின. சிறிய தவறு நடந்தாலும் அவர்களின் இருப்பிடம் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டுவிடும் அபாயம் இருந்தது.

“இங்குள்ள கேமராக்களும் தேடுவிளக்குகளும் தானியங்கி அசைவு உணரிகளால் இயங்குபவை. ஒவ்வொரு முப்பது வினாடிக்கும் அந்த கிரேனின் நிழல் வலதுபுறம் சாயும். அப்போது நாம் அடுத்த கன்டெய்னர் சாந்திற்கு மாற வேண்டும்,” என்று நிலா கார்த்திக்கின் காதருகே ரகசியமாகக் கூறினாள். அவளது மூச்சுக்காற்று கார்த்திக்கின் கழுத்தில் பட்டபோது, அவனுக்குள் பழைய நினைவுகளின் வெப்பம் ஒரு கணம் பரவியது. ஆனால், தற்போதைய சூழ்நிலையின் தீவிரத்தை உணர்ந்து அவன் உடனடியாகத் தன் கவனத்தைக் குவித்தான்.

நிலாவின் துல்லியமான வழிகாட்டுதலின்படி, இருவரும் கன்டெய்னர் இடுக்குகளுக்கு இடையே சத்தமின்றி நகர்ந்தனர். ஒரு கட்டத்தில், இரண்டு என்ஃபோர்சர்கள் அவர்களுக்கு மிக அருகில் வந்து நிறுத்தினர். கார்த்திக் தன் கையில் இருந்த தற்காப்பு உலோகக் கம்பியை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு தாக்குதலுக்கு ஆயத்தமானான். ஆனால், நிலா அவனது கையைத் தடுத்து, தனது சைகையால் பொறுமையாக இருக்குமாறு உணர்த்தினாள். கன்டெய்னரில் இருந்து சொட்டும் மழைநீரின் சத்தத்தோடு சத்தமாகத் தங்கள் மூச்சைக்கூட அடக்கிக்கொண்டு அவர்கள் நின்றனர். என்ஃபோர்சர்கள் கடந்து சென்ற அடுத்த வினாடி, நிலா கார்த்திக்கைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.

கார்த்திக் அவளது கையைத் தன் கைகளில் ஏந்தி, “கடந்த காலத்தில் உன்னை ஆபத்துகளில் இருந்து காப்பாற்றுவது மட்டுமே என் கடமை என்று நினைத்தேன், நிலா. ஆனால் இன்று, நீ எனக்குச் சமமான ஒரு தந்திரோபாயக் கூட்டாளியாக நின்று நம் இருவரையும் காப்பாற்றுகிறாய். உன்னுடைய இந்த வலிமைதான் எனக்கு மிகப்பெரிய நம்பிக்கையைத் தருகிறது,” என்று மனதின் ஆழத்திலிருந்து கூறினான். நிலா அவனது கண்களைச் நேராகப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் பல வருடங்களாக உறைந்திருந்த கோபத்தின் பனிப்படை லேசாக உருகுவதை கார்த்திக் உணர்ந்தான். ஆனால், வார்த்தைகளால் எதையும் வெளிப்படுத்தாமல், லேசான தலையசைப்புடன் அவள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தாள்.

துறைமுகத்தின் வெளிப்புற வேலிப் பகுதியை அடைந்ததும், நிலா ஏற்கனவே திட்டமிட்டிருந்த அவசர வெளியேற்றப் பாதை வழியாகத் தப்பியோடி, மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தங்களின் தற்காலிக வாகனத்தை அடைந்தனர். கார் மழை நனைந்த இருண்ட நெடுஞ்சாலையில் அதிவேகமாகப் பாய்ந்தது. கார்த்திக் காரைச் செலுத்த, நிலா தனது கையில் இருந்த அந்தப் பிரத்யேக பயோமெட்ரிக் சாவியைப் பத்திரமாகத் தன் பைக்குள் வைத்தால்.

அரை மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் பழைய மீன்பிடி கிராமத்தின் ஒதுக்குப்புறமான பகுதியில் அமைந்திருந்த ரேகாவின் ரகசிய இணையப் பணிமனைக்கு (Cyber Workshop) வந்து சேர்ந்தனர். பழைய படகு கட்டும் கூடம் போல வெளியே காட்சி அளித்த அந்த இடம், உள்ளே அதிநவீன சர்வர்கள் மற்றும் பல கணினித் திரைகளுடன் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. நிலாவையும் கார்த்திக்கையும் கண்டதும் ரேகா பெரும் பெருமூச்சு விட்டாள்.

“நீங்கள் உயிரோடு திரும்பி வருவீர்கள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை! அந்த பயோமெட்ரிக் சாவி கிடைத்ததா?” என்று ரேகா பதற்றத்துடன் கேட்டாள். நிலா அந்தப் பளபளக்கும் பயோமெட்ரிக் சாவியை மேஜை மீது வைத்தாள். ரேகா எந்தவிதத் தாமதமும் இன்றி, தனது டிஜிட்டல் குறிவிலக்கிக் கருவியுடன் (Decryptor) அந்தச் சாவியையும், ஏற்கனவே கைப்பற்றப்பட்ட ரகசியத் தரவு நினைவகத்தையும் இணைத்தாள்.

கணினித் திரைகளில் ஆயிரக்கணக்கான குறிமுறை வரிகள் (Code lines) மின்னல் வேகத்தில் ஓடத் தொடங்கின. லெட்ஜரின் பூட்டு அவிழ்க்கப்படும் சதவிகிதம் திரையில் தோன்றியது: ‘80%… 85%… 90%…’. அறையில் இருந்த மூவரின் இதயத் துடிப்பும் அந்த எண்களின் வேகத்திற்கு ஏற்ப அதிகரித்தது. வரதனின் சர்வதேச கடத்தல் நெட்வொர்க், போலி ஆவணங்கள் மற்றும் உயர் துறைமுக அதிகாரிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட லஞ்சப் பணப் பரிவர்த்தனைகள் பற்றிய உண்மைகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிவரத் தொடங்கின.

“இன்னும் சில வினாடிகளில் முழு லெட்ஜரும்Public Server-க்கு அனுப்பத் தயாராகிவிடும்! வரதனின் சாம்ராஜ்யம் முடிவுக்கு வரப்போகிறது!” என்று ரேகா உற்சாகத்துடன் கூறினாள். குறிவிலக்கம் ‘99%’ ஐ அடைந்த அந்த முக்கியமான கணத்தில், பணிமனையின் அவசரக் கண்காணிப்புத் திரைகளில் சிவப்பு நிற எச்சரிக்கை விளக்குகள் திடீரெனப் பிளிறின. வெளிப்புறக் கேமராக்களின் காட்சிகளில், அதிநவீன ஆயுதங்களுடன் கூடிய வரதனின் பிரத்யேகத் தாக்குதல் படை (Tactical Strike Team) அந்தப் பழைய பணிமனையை நாலாபுறமும் சூழ்ந்துகொண்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.