நிழல் யுத்தம்

ரேகாவின் மறைவிடமான அந்த மீன்பிடி கிராமத்து பட்டறையின் வெளிச்சம் மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. டிஜிட்டல் லெட்ஜரின் டிகிரிப்ஷன் தொண்ணூறு சதவீதத்தை எட்டியவுடன் கணினியின் திரை சிவப்புக் எச்சரிக்கை ஒளியால் அமிழ்கியது. “இதோ… அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்றால், துறைமுகத்தின் நிர்வாகக் கட்டடத்திலுள்ள வரதனின் தலைமை அலுவலகத்தில் இருக்கும் பிரத்யேக பயோமெட்ரிக் சாவியைப் பயன்படுத்தியே ஆக வேண்டும். டிஜிட்டல் முறையில் இதை உடைக்க முயன்றால், வரதனின் பாதுகாப்புச் சுவடு நமது லேப்பை முற்றிலுமாக முடக்கிவிடும்” என்று ரேகா உறுதியான குரலில் கூறினாள். நிலாவும் கார்த்தியும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின் மீண்டும் இணைந்திருந்தாலும், இந்த ஆபத்தான தருணம் அவர்களின் பழைய உணர்வுகளை விட உயிர்ப் பிழைப்பு மற்றும் நீதிக்கான போராட்டமாக மாறியிருந்தது.

கார்த்திக் தனது இடுப்பில் செருகப்பட்டிருந்த டேக்டிகல் கம்யூனிகேட்டர் கருவியைச் சரிசெய்துகொண்டார். அவரது முகம் தீவிரமான சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தது. “வரதனின் அலுவலகம் என்பது சாதாரணமான இடமல்ல. அந்த நிர்வாகக் கட்டடம் முழுக்க அதிநவீன கண்காணிப்பு கேமராக்களும், ஆயுதம் ஏந்திய தனியார் பாதுகாப்பு வீரர்களின் ரோந்துப் பணியும் இருக்கும். அங்கே நுழைவது என்பது மரணப் பொறிக்குள் நடப்பதற்குச் சமம்” என்றார் கார்த்திக், தனது குரலில் எந்தவித தயக்கமும் இன்றி. ஆனால் நிலா சற்றும் பின்வாங்கவில்லை. அவளது கண்களில் இருந்த பயம் மறைந்து, ஒரு உறுதியான பிரகாசம் வெளிப்பட்டது. “கார்த்திக், நான் அந்தத் துறைமுகத்தின் சங்கிலித்தொடர் திட்டமிடலாளராகப் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றியவள். அந்த நிர்வாகக் கட்டடத்தின் ஒவ்வொரு மூலையும், வெண்டிலேஷன் டக்ட் அமைப்புகளும், செக்யூரிட்டி ஷிப்ட் நேரங்களும் எனக்கு அத்துபடி. உங்களால் தனியாக அங்கே உள்ளே நுழைந்து அந்தச் சாவியை எடுக்க முடியாது. நான் உங்களுடன் வருகிறேன்,” என்று அவள் உறுதியாகக் கூறினாள்.

கார்த்திக் அவளது பார்வையில் இருந்த உறுதியைக் கண்டு சிறிது நேரம் அமைதியாக நின்றார். அவளைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு தனக்கு இருப்பதாக அவர் நினைத்தாலும், தற்போதைய சூழ்நிலையில் நிலாவின் துறைமுக அறிவு மிகவும் அவசியமானது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். “சரி, நிலா. ஆனால் நாம் திட்டமிட்டபடி மட்டுமே செயல்பட வேண்டும். ஒரு சிறிய தவறு கூட நம்மை வரதனின் கைகளில் சிக்கவைத்துவிடும்” என்று அவர் சம்மதித்தார். ரேகா தனது கணினியில் இருந்து துறைமுக நிர்வாகக் கட்டடத்தின் ப்ளூபிரிண்ட் வரைபடத்தை இருவருக்கும் மாற்றி அனுப்பினாள். “கவனமாக இருங்கள். நான் என் சர்வரில் இருந்து வரதனின் சிஸ்டத்தைத் திசைதிருப்புகிறேன்; அந்த இடைவெளியில் நீங்கள் உள்ளே நுழைந்து சாவியை எடுக்க வேண்டும்” என்று அறிவுரை வழங்கினாள்.

சிறிது நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, நள்ளிரவு வேளையில் எண்ணூர் துறைமுகப் பகுதியின் பின்புறச் சுவர் அருகே அவர்களின் வாகனம் வந்து நின்றது. வானம் மேகமூட்டத்துடன் மழை பெய்யும் அறிகுறிகளுடன் குளிர்ச்சியாக இருந்தது. ராட்சத கன்டெய்னர் கிரேன்களின் நிழல்கள் துறைமுகத்தை ஒரு பேய் நகரத்தைப் போல மாற்றியிருந்தன. கார்த்திக் முன்னால் சென்று பெருகிவரும் செக்யூரிட்டி ரோந்துப் பணியாளர்களின் நடமாட்டத்தை உற்று நோக்கினார். சைகை மூலம் நிலாவை அழைத்துக் கொண்டு, அவர்கள் இருவரும் நிழலோடு நிழலாக நகர்ந்து நிர்வாகக் கட்டடத்தின் பின்பக்க சேவை நுழைவாயிலை அடைந்தனர். அவசர கால ஃபயர் எக்ஸிட்டின் மின்னணு பூட்டை கார்த்திக் தனது சிறிய ஹேக்கிங் கருவியால் மிக அமைதியாகத் திறந்தார். எந்தவித அலாரமும் ஒலிக்காமல் கதவு திறந்ததும், இருவரும் உள்ளே நுழைந்தனர்.

உள்ளே ஏசியின் குளிர்ந்த காற்றுடன், அலுவலகத்தின் அமைதியான சூழல் அவர்களை வரவேற்றது. தாழ்வாரங்களில் பாதுகாப்பு கேமராக்கள் சுழன்று கொண்டிருந்தன. அவற்றின் பார்வைக்குப் படாமல் கார்த்திக்கும் நிலாவும் சுவரோரமாக ஊர்ந்து சென்றனர். நிலா தன் கைப்பேசியில் பதிவேற்றப்பட்டிருந்த வரைபடத்தைப் பார்த்து, வரதனின் பிரதான அலுவலகம் இருக்கும் நான்காவது மாடிக்குச் செல்லும் சர்வீஸ் லிஃப்ட் பகுதியை நோக்கி கார்த்தியை வழிநடத்தினாள். பிரதான மின் இணைப்புகள் எழும்பாமல் இருக்க, அவர்கள் படிக்கட்டுகளையே பயன்படுத்தினர். ஒவ்வொரு படியாக அவர்கள் மேலே ஏறுகையில், கீழே பாதுகாவலர்களின் பூட்ஸ் காலடி சத்தங்கள் எதிரொலித்தன. இருதயத் துடிப்பு அதிகரித்தாலும், அவர்களின் கவனமும் தந்திரமும் பிசகவில்லை.

நான்காவது மாடியை அடைந்ததும், வரதனின் அலுவலகத்தின் பிரம்மாண்டமான மஹோகனி மரக் கதவு அவர்களின் கண்முன்னே நின்றது. அந்த அறையின் பாதுகாப்புக் கதவு டிஜிட்டல் பாஸ்வேர்ட் மற்றும் பயோமெட்ரிக் ஸ்கேனர் இரண்டையும் கொண்டிருந்தது. “ரேகா, உன்னால் அந்த டிஜிட்டல் பூட்டை இப்போதைக்கு முடக்க முடியுமா?” என்று கார்த்திக் தனது கம்யூனிகேட்டர் வழியே இரகசியமாக வினவினார். “முயல்கிறேன் கார்த்திக், இரண்டு நிமிடங்கள் தாருங்கள்” என்று ரேகா மறுமுனையில் தீவிரமாக வேலை செய்தாள். அந்தச் சில நிமிடங்கள் ஒரு யுகம் போல் நகர்ந்தது. அப்போது, தாழ்வாரத்தின் மறுமுனையிலிருந்து யாரோ நடக்கும் சத்தம் கேட்டது. வரதனின் தனிப்பட்ட என்ஃபோர்சர் (Enforcer) அல்லது இரவு நேரப் பாதுகாப்புத் தலைவர் அந்தப் பக்கமாக வந்து கொண்டிருப்பது அவர்களின் காதில் விழுந்தது.

நிலா தனது சாமர்த்தியத்தால் சுவரின் அருகே இருந்த ஒரு பெரிய அலங்காரத் தூணின் பின்னால் கார்த்தியுடன் ஒண்டிக்கொண்டாள். பாதுகாவலரின் காலடி சத்தங்கள் நெருங்கி வந்தன. அதே நேரத்தில், ரேகா தன் லேப்பில் இருந்து ஒரு சிறிய சிக்னலை அனுப்ப, வரதனின் அலுவலகக் கதவின் பூட்டு மெல்லிய கிளிக்கில் திறந்தது. கார்த்திக்கும் நிலாவும் உடனடியாக அந்த அறைக்குள் நுழைந்து கதவை அமைதியாக மூடிக்கொண்டனர். அறைக்குள் நுழைந்தவுடன், சுவரில் இருந்த ரகசியப் பெட்டகத்தை (Safe) நிலா அடையாளம் கண்டாள். “இதற்குள் தான் அந்த பயோமெட்ரிக் சாவி இருக்க வேண்டும்” என்று முணுமுணுத்தவாறு நிலா அந்தப் பெட்டகத்தின் அருகே சென்று அதன் இலக்கப் பலகையை இயக்க முயன்றாள்.

அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக, அந்த அலுவலகத்தின் பிரதான விளக்குகள் தானாக எரிந்தன. நிலா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். கதவைத் திறந்துகொண்டு வரதனின் பிரைவேட் என்ஃபோர்சர் ஒருவன் கையில் துப்பாக்கியுடன் உள்ளே நுழைந்தான். அவனது முகத்தில் குரூரமான புன்னகை நெளிந்தது. நிலாவும் கார்த்தியும் சிக்கிக் கொண்டனர்.