டிஜிட்டல் வலை

எண்ணூர் துறைமுகத்தின் பிரம்மாண்டமான கன்டெய்னர் கிரேன்களின் நிழலில் இருந்து தப்பித்து வெளியேறிய நிலாவும் கார்த்தியும், அந்த இரவின் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில் தீவிரமான திட்டமிடலுடன் செயல்பட்டனர். வரதன் அனுப்பிய ஆட்கள் துறைமுகம் முழுவதும் வலை விரித்துத் தேடிக்கொண்டிருந்த வேளையில், பாதுகாப்பான ஒரு இடத்தை அடைவது அவசியமாக இருந்தது. கார்த்திக் தனது பழக்கமான தொடர்புகளைப் பயன்படுத்தி, துறைமுகத்திற்கு அருகில் உள்ள ஒரு பழைய மீன்பிடி கிராமத்தில் இயங்கி வந்த ரேகாவின் மறைவிடத்திற்கு அவர்களை அழைத்துச் சென்றார். அந்த இடம் வெளியே இருந்து பார்த்தால் ஒரு சாதாரண வலை பழுதுபார்க்கும் பட்டறை போல் இருந்தது; ஆனால் உள்ளே நுழைந்தால் அதிநவீன சைபர் செக்யூரிட்டி லேப் ஒன்று ரகசியமாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

ரேகா தனது மடிக்கணினியின் திரைகளுக்கு முன்னால் அமர்ந்து, விரல்களை விசைப்பலகையில் வேகமாக ஓட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அறையின் குளிர்ந்த வெளிச்சத்தில் அவளது கண்கள் மின்னின. "நீ கொண்டு வந்த அந்த டிஜிட்டல் லெட்ஜர் சாதாரணமானது இல்ல நிலா. இது என்டோர்ட் (Encrypted) செய்யப்பட்ட ஒரு பெரிய சுழல். இதை உடைக்க முயற்சிக்கிறது பெரிய ஆபத்து," என்றாள் ரேகா, சிறிதும் பதற்றமின்றி அதே சமயம் எச்சரிக்கையுடன்.

நிலா தனது கையில் இருந்த அந்தச் சிறிய தரவு இயக்ககத்தை (Data Drive) இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, ரேகாவின் மேசைக்கு அருகில் நின்றாள். "வரதனின் ஆட்கள் என்னை எப்படியும் தேடிப்பிடித்துவிடுவார்கள். இந்தச் சதியை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வர இதைத் திறந்தே தீர வேண்டும் ரேகா. வேறு வழியில்லை," என்றாள் அவளது குரலில் உறுதியுடன்.

கார்த்திக் அறையின் மூலைக்குச் சென்று, சிறிய ஜன்னல் வழியே வெளியே உள்ள தெருவைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டே அவர்களின் உரையாடலைக் கவனித்தான். அவன் கையில் இருந்த டேக்டிகல் கருவி இன்னும் சுற்றியுள்ள ஆபத்துகளை ஸ்கேன் செய்து கொண்டிருந்தது. "ரேகா, உன்னால் அந்த டிகிரிப்ஷன் கோடை எவ்வளவு வேகமாக முடிக்க முடியும்? வரதனின் தொழில்நுட்பப் பிரிவு நமது சிக்னலைக் கண்டுபிடிக்க அதிக நேரம் எடுக்காது," என்று குரலைக் தாழ்த்தி வினவினான் கார்த்திக்.

"முயன்று கொண்டிருக்கிறேன் கார்த்திக். ஆனால் இது பல அடுக்கு பயோமெட்ரிக் பாதுகாப்பைக் கொண்டுள்ளது. என் சர்வர் மூலமாக நான் ஒரு பக்கத்திலிருந்து ஊடுருவ முயன்றால், அவர்களின் எதிர்-சுவடு (Counter-trace) உடனடியாக நம்மை எங்கு இருக்கிறது என்று காட்டிவிடும்," என்று ரேகா பதில் அளித்தாள்.

கார்த்திக் மேஜைக்கு அருகில் வந்து நிலாவின் அருகில் நின்றான். கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு அவர்கள் இருவரும் இப்போது மிக நெருக்கமாக, ஒருவருக்கொருவர் முதுகெலும்பாக நின்று செயல்பட்டனர். நிலாவின் முகத்தில் படர்ந்திருந்த சோர்வையும், அதே சமயம் குறையாத தீரத்தையும் கார்த்திக் கவனித்தான். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவன் விலகியதற்கான உண்மையான காரணம் அவனுக்குள் பாரமாக அழுத்தினாலும், தற்போதைய சூழ்நிலை அவர்களை வேலை செய்வதில் மட்டுமே கவனமாக இருக்கச் சொன்னது.

"நிலா, உன் கைகள் நடுங்குகிறது," என்று மெல்லிய குரலில் கூறிய கார்த்திக், அவளது தோள்மீது தன் கையை வைத்து லேசாக அழுத்தத்தைக் கொடுத்தான். அந்தத் தொடுதல் அவளுக்குள் ஒரு பழைய நினைவை மீட்டெடுத்தாலும், இப்போது அது அவளுக்குப் பாதுகாப்பான உணர்வையே தந்தது.

"நான் பயப்படவில்லை கார்த்திக். இந்தத் துறைமுகத்தை நம்பி இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை ஆபத்தில் உள்ளது. அதை நினைத்துதான் கோபம் வருகிறது," என்று அமைதியாகக் கூறினாள் நிலா. அவளது அந்தப் pragmatical ஆன அணுகுமுறை கார்த்திக்கிற்கு அவளின் மீதான மரியாதையை மேலும் உயர்த்தியது.

ரேகா தனது திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த குறியீடுகளை உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டே, "கோட் ரன் ஆகிறது… எழுபது சதவீதம் முடிந்துவிட்டது… இன்னும் சிறிது நேரம்," என்று முணுமுணுத்தாள். அப்போது அறையின் மூலையில் இருந்த ரேடார் சாதனம் லேசாகச் சிணுங்கியது. வரதனின் சர்வர்களிலிருந்து ஒரு எதிர்-சுவடு முயற்சி தொடங்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை அது எச்சரித்தது.

"ஜாக்கிரதை! நம்மை ட்ரேஸ் செய்யப் பார்க்கிறார்கள்!" என்று ரேகா எச்சரித்தவுடன், கம்ப்யூட்டர் திரையில் ஒரு சிவப்பு எச்சரிக்கை ஒளி ஒளிரத் தொடங்கியது.

கார்த்திக் உடனடியாக தனது கைப்பேசியை எடுத்து சில பொத்தான்களை அழுத்தினார். "ரேகா, சிக்னலை வேறு திசை திருப்பு (Route redirection). அவர்கள் நமது ஐ.பி முகவரியை நெருங்குவதற்குள் அந்த டிகிரிப்ஷனை முடிக்க வேண்டும்," என்று உத்தரவிட்டார்.

திரையில் முன்னேற்றம் தொண்ணூறு சதவீதத்தை எட்டியது. அந்த அறையில் இருந்த மூன்று பேரின் மூச்சும் ஒரு கணத்திற்கு அடங்கியது போல் இருந்தது. கோடிக்கணக்கான ஊழல் ஆவணங்கள் திறக்கப்படுவதற்கான கடைசி கட்டம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அனைவரும் ஆவலுடன் திரையை நோக்கினர்.

திடீரென கணினித் திரை முழுவதுமாக நீல நிறமாக மாறி நின்றது. ஒரு சிறிய உரையாடல் பெட்டி (Dialogue box) திரையின் நடுவில் தோன்றியது. ‘Additional Physical Biometric Key Required’ என்ற வரி அதில் ஒளிரத் தொடங்கியது.

ரேகா பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே பின்னால் சாய்ந்தாள். "இல்லை… இது ஆன்லைன் கோடு மட்டும் போதாது. இதனுடைய இறுதிப் பகுதியைத் திறக்க ஒரு பிரத்யேக பிசிக்கல் பயோமெட்ரிக் சவி தேவைப்படுகிறது. அது நம்மிடம் இல்லை."

நிலா அதிர்ச்சியுடன் கார்த்திக்கைப் பார்த்தாள். "பயோமெட்ரிக் சவியா? அது எங்கே கிடைக்கும்?"

கார்த்திக் தனது முகத்தில் தீவிரமான பார்வையைப் பதித்து, மெல்லக் கூறினார், "அது துறைமுகத்தின் நிர்வாகக் கட்டடத்தின் உச்சியில் உள்ள வரதனின் தனிப்பட்ட அலுவலக அறையில், அவனது பாதுகாக்கப்பட்ட பெட்டகத்தில் மட்டுமே இருக்க முடியும்."

வெளியே தூறல் நின்று காற்று பலமாக வீசத் தொடங்கியது. அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதை அவர்கள் மூவரும் அறிந்திருந்தனர்.