இருளின் சந்திப்பு

எண்ணூர் துறைமுகத்தின் பிரதானக் கிடங்கின் அவசரகால பராமரிப்புக் குழாய்களிலிருந்து தப்பிய நிலா, தன் கையில் இருந்த அவசரகால இணைப்புக் கருவி மூலம் கார்த்திக்கைத் தொடர்பு கொண்ட சில நிமிடங்களில், அந்தப் பகுதி முழுவதும் கார்ப்பரேட் பாதுகாப்புப் படையினரின் சைரன்கள் அடங்கத் தொடங்கின. வெளியேயிருந்து பார்க்கும்போது அமைதியாகத் தெரியும் அந்த பிரம்மாண்டமான கன்டெய்னர் முனையம், தற்போது வரதனின் ஆட்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் ஒரு வேட்டைக் களமாக மாறியிருந்தது. நிலாவின் இதயத்துடிப்பு அவளது காதுகளையே செவிடாக்கும் அளவுக்கு வேகமாக அடித்தது. அவளது கையில் பத்திரமாகப் பிடித்துக் கொள்ளப்பட்டிருந்த அந்தச் சிறிய கருப்பு நிற டேட்டா டிரைவ், அவளது உயிரைப் பறிக்கத் துடிக்கும் பலருக்கு இலக்காகியிருப்பதை அவள் அறிவாள். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவளை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற கார்த்திக், இப்போது அவளது ஆபத்தான தருணத்தில் மீண்டும் அவளது நிழலாகத் துறைமுக எல்லைக்குள் நுழைந்திருக்கிறான் என்பதை நம்புவதா அல்லது அஞ்சப் போராடுவதா என்று தெரியாமல் அவளது மனம் குழம்பியது.

அதே நேரத்தில், கிடங்கின் வெளிச்சுற்றுப் பகுதியில் கார்த்திக் தனது அதிநவீன உளவு சாதனங்களைப் பயன்படுத்தி, துல்லியமான தந்திரோபாய நகர்வுகளுடன் உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தான். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு அவன் அணிந்திருந்த அதே பாதுகாப்புப் பணியாளர் சீருடை அல்ல என்றாலும், அவனது அசைவுகளில் இருந்த நிதானமும் கூர்மையும் கொஞ்சமும் குறையவில்லை. துறைமுகத்தின் பிரதான தானியங்கி கண்காணிப்பு கேமராக்களின் கோணங்களை முடக்கிய அவன், நிலா இருக்கும் அவசரகால சேமிப்பு அறையின் பின்புறக் கதவை நோக்கி அமைதியாக நகர்ந்தான். மழைநீர் அவன் முகத்தில் வழிய, அவனது கண்களில் எவ்விதச் சஞ்சலமும் இல்லாமல் கடுமையான கவனம் மட்டுமே இருந்தது. நிலாவைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே குறிக்கோள் மட்டுமே அவனது ஒவ்வொரு அடியையும் தீர்மானித்தது.

“நிலா… கதவைத் திற. நான் கார்த்திக்,” என்ற அவனது மெல்லிய குரல், அவசரகால அறையின் உலோகக் கதவைத் தட்டியது. நிலா திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். அந்த ஐந்து வருடங்களில் எத்தனையோ முறை இந்தக் குரலைக் கேட்பதற்காக அவள் ஏங்கியிருக்கிறாள்; ஆனால் இப்போது இந்த மரண பயத்தின் நடுவே இது ஒலிப்பது அவளுக்கு ஒரு கனவு போல இருந்தது. மெல்ல நடுங்கும் கைகளால் கதவைத் திறந்தவள், நனைந்த உடையும் கூர்மையான பார்வையுமாக நின்றுகொண்டிருந்த கார்த்திக்கைக் கண்டாள். இருவரின் பார்வையும் ஒரு கணத்திற்கு நேருக்கு நேர் சந்தித்தன. வார்த்தைகள் தேவையில்லாத அந்த அமைதியில், கடந்த காலத்தின் வலிகளும் நிகழ்காலத்தின் கொடூரமான ஆபத்துகளும் ஒரே புள்ளியில் சங்கமித்தன.

“நீ… நீ எதற்காக இங்கே வந்தாய்? வரதனின் ஆட்கள் உன்னையும் சேர்த்துத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்,” என்று நிலாவின் குரல் கோபமும் பதட்டமும் கலந்த அதிர்வில் நடுங்கியது. கார்த்திக் அவளது கையைப் பற்றி அவளைச் சுவரோரமாக இழுத்து, “உன்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டுப் போக நான் வரவில்லை, நிலா. அந்த டேட்டா டிரைவ் யாருடைய கைகளிலும் சிக்கக்கூடாது. அதற்கு முன்பாக நாம் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும்,” என்று உறுதியான குரலில் கூறினான். அவனது கைகளின் அரவணைப்பு அவளுக்கு பழைய நினைவுகளை மீட்டுக் கொடுத்தாலும், உடனடியாக ஆபத்து அவசரப்படுத்தியது.

திடீரென அறையின் முன் பகுதியில் இரும்புக்கதவு பலத்த சத்தத்துடன் நொறுங்கும் ஓசை கேட்டது. வரதனின் தலைசிறந்த கூலிப்படையினர் அந்த அவசரகால சேமிப்பு அறையைக் கண்டுபிடித்துவிட்டனர். “அவர்கள் நெருங்கிவிட்டார்கள். பின்பக்க கன்டெய்னர் யார்டு வழியாகத்தான் நாம் தப்பிக்க வேண்டும்,” என்ற கார்த்திக், தனது இடுப்பிலிருந்த சிறிய மின்னணுச் சாதனத்தை இயக்கி எதிரிகளின் சிக்னல்களைத் திசைதிருப்பினான். இருவரும் உடனடியாக அங்கிருந்து வெளியேறி, மழை நினையாத உயரமான கன்டெய்னர் பெட்டிகளுக்கு நடுவே இருக்கும் குறுகிய இடைவெளிகளில் ஓடினர். இருளின் அரவணைப்பில் அவர்கள் தப்பிக்க முயன்றபோது, ஆகாயத்தில் வட்டமடித்த ஒரு பெரிய ரோந்து ட்ரோன் (Patrol Drone) தனது சிவப்பு நிற வெப்பக் கண்டறிதல் ஒளியை (Thermal Signature) அவர்கள் மீது பாய்ச்சியது.