புகை மூட்டம்

வெடிவிபத்தின் அதிர்வு மெல்ல அடங்கியபோது, காதுகளில் ஒருவித ரீங்காரச் சத்தம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. கருகிய வெடிமருந்தின் வாசனையும், பல தசாப்தங்களாகப் படிந்திருந்த ஆலைத் தூசியும் காற்றில் கலந்து மூச்சடைக்கச் செய்தன. அறிவழகன் மெல்லக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தான். சுற்றிலும் அடர்ந்த இருளும், இடிபாடுகளின் இடுக்கில் இருந்து கசிந்த மங்கிய நிலவொளியும் மட்டுமே தெரிந்தன. அவனது முப்பத்தைந்து வயது உடல், பல நாட்களாகத் தூக்கமில்லாமல் தவித்ததன் விளைவாகக் கடுமையாக வலித்தது. ஆனால், இப்போது மரணத்தின் விளிம்பைத் தொட்டு மீண்ட அதிர்ச்சி, அவனது நரம்புகளில் ஒரு புதிய வீரியத்தைப் பாய்ச்சியிருந்தது. அவன் ஒரு சாதாரண தணிக்கையாளன் தான், ஆனால் இந்தச் சதி அவனைக் கொலைகாரர்களுக்கு எதிரான ஒரு போராளியாக மாற்றியிருந்தது.

“தாமரை…” அவனது குரல் தொண்டைக்குள் கரகரப்பாக ஒலித்தது. அவன் தன் கைகளால் தரையைத் தடவி அவளைத் தேடினான். அவனது விரல்கள் சிமெண்ட் துகள்களையும், உடைந்த செங்கற்களையும் கடந்தபோது, சற்றுத் தள்ளி ஒரு மெல்லிய முனகல் சத்தம் கேட்டது.

“அறிவா… நான் இங்கே இருக்கிறேன்,” என்றாள் தாமரை. அவளது குரலில் வலி கலந்திருந்தது. அவளது இடது தோள்பட்டையின் மீது ஒரு கனமான மர உத்திரம் விழுந்து கிடந்தது. அவளால் நகர முடியவில்லை. அவளது முகம் முழுக்கக் கரியும் தூசியும் படிந்திருந்தாலும், அவளது கண்களில் இருந்த தீவிரம் குறையவில்லை.

அறிவழகன் பதற்றமடையாமல் தன் மூளையைச் செலுத்தத் தொடங்கினான். எண்களைக் கூட்டிப் பெருக்கும் அவனது கணக்கீட்டுத் திறன், இப்போது இயற்பியல் விதிகளுக்குப் பயன்பட்டது. சுற்றிலும் தேடிய அவனுக்கு, ஒரு உடைந்த இரும்பு நெம்புகோல் (crowbar) கிடைத்தது. அதை அந்த மர உத்திரத்தின் அடியில் செலுத்தி, தன் முழு உடலின் எடையையும் கொடுத்து அழுத்தினான். அவனது கைகளில் இருந்த சிராய்ப்புகளிலிருந்து இரத்தம் கசிந்தது. பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, தன் வாழ்நாளின் முழு வலிமையையும் திரட்டி அவன் நெம்புகோலை உயர்த்தியபோது, உத்திரம் சற்று நகர்ந்தது. தாமரை சாமர்த்தியமாகத் தன் உடலை இழுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

அவள் மூச்சிரைக்கத் தரையில் அமர்ந்தாள். அவளது காலில் லேசான காயம் ஏற்பட்டிருந்தது. அறிவழகன் அவளது கையைப் பிடித்துத் தூக்கினான். அந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும், இருவரின் கைகளும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்தபோது, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஒரு ஆழமான பிணைப்பு அவர்களுக்குள் உருவாவதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். அது காதலின் தொடக்கமாக இருக்கலாம், ஆனால் அதை வெளிப்படுத்த இது நேரமல்ல என்பதை இருவரும் அறிந்திருந்தனர்.

வெளியே, ஆலை வளாகத்திற்குள் கனரக வாகனங்கள் வந்து நிற்கும் சத்தமும், கதவுகள் அடைக்கப்படும் ஓசையும் கேட்டன. ஏசிபி துரைபாண்டியனின் ஆட்கள் வந்துவிட்டனர் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர். “அவர்களை உயிரோடு பிடிக்க வேண்டும், இல்லையென்றால் பிணமாகவாவது கொண்டு வாருங்கள்!” என்ற துரைபாண்டியனின் அதிகாரக் குரல் இடிபாடுகளுக்கு இடையே புகுந்து கேட்டது.

“அறிவா, நாம் இங்கிருந்து உடனே வெளியேற வேண்டும். அவர்கள் தேடுதல் வளையத்தை அமைப்பதற்குள் நாம் இந்த ஆலையின் பின்புறச் சுவர் வழியாகத் தப்பிக்க வேண்டும்,” என்றாள் தாமரை, தன் காயமடைந்த காலைப் பொருட்படுத்தாமல் எழுந்து நின்றபடி.

தாமரை தன் காவல் துறை அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தி, அவர்களின் தேடுதல் முறையைக் கணித்தாள். “துரைபாண்டியனின் ஆட்கள் எப்போதும் மூன்று பேர் கொண்ட குழுக்களாகத்தான் தேடுவார்கள். அவர்கள் பிரதான நுழைவாயிலில் இருந்து வலதுபுறமாகச் சுற்றுக்காவல் செய்வார்கள். நாம் இடதுபுறத்தில் உள்ள பழைய கழிவுநீர் வெளியேறும் பாதையைப் பயன்படுத்த வேண்டும்,” என்று ரகசியமாகக் கூறினாள்.

அவர்கள் இருவரும் இருளுக்குள் தங்களை மறைத்துக் கொண்டு, பூனைப் போல மெதுவாக நகர்ந்தனர். ஆலைக்கு வெளியே மழை தீவிரமாகப் பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது. அந்த மழை அவர்களுக்கு ஒரு தற்காப்பாக அமைந்தது; அது அவர்களின் காலடிச் சுவடுகளையும், அவர்கள் நகரும் சத்தத்தையும் மறைத்தது. சேறும் சகதியுமான அந்தப் பாதையில், அறிவழகன் தாமரைக்குத் தோள் கொடுத்து உதவினான். அவளது உடல் சோர்வை அவனது பிடி தாங்கியது.

ஒருவழியாக அவர்கள் ஆலையின் எல்லையைக் கடந்து, மதுரையின் குறுகலான, மழையில் நனைந்த ஒரு சந்துக்குள் நுழைந்தனர். அங்கே ஒரு கைவிடப்பட்ட பழைய தொலைபேசிப் பெட்டி மற்றும் மின்மாற்றி (transformer) இருந்த பகுதிக்கு பின்னால் அவர்கள் மறைந்துகொண்டனர். தாமரை தன் உடையில் மறைத்து வைத்திருந்த, என்கிரிப்ட் செய்யப்பட்ட தற்காலிக மொபைல் சாதனத்தை எடுத்தாள். சர்வதேச ஊடகச் சர்வருக்கு அவர்கள் அனுப்பிய தரவுகள் முழுமையாகப் பதிவேற்றப்பட்டுவிட்டதை அந்தத் திரை காட்டியது. ஆனால், அவர்களின் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை என்ன?

தாமரை, தங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரு நேர்மையான, உயர் மட்ட மத்திய புலனாய்வு அதிகாரியான ராகவனைத் தொடர்பு கொள்ள முயன்றாள். அவர்தான் வேலுச்சாமியின் சர்வதேசப் பணமோசடி வழக்கை ரகசியமாகக் கண்காணித்து வருபவர். அழைப்பு இணைக்கப்பட்டது.

“ராகவன் சார்… நான் தாமரை பேசுகிறேன். பூமி கிரானைட்ஸின் முழுமையான கணக்கு விவரங்களையும், வெளிநாட்டுப் பணப் பரிமாற்ற ஆதாரங்களையும் நாங்கள் பாதுகாப்பான சர்வரில் ஏற்றிவிட்டோம். அதன் அணுகல் குறியீடு (access key) இதோ,” என்று அவசரமாகக் கூறினாள்.

மறுமுனையில் ராகவனின் குரல் பதற்றமாக ஒலித்தது. “மிக நன்று தாமரை. நீங்கள் செய்திருப்பது ஒரு வரலாற்றுச் சாதனை. ஆனால்…” அவர் சற்றுத் தயங்கினார். அந்தத் தயக்கம் தாமரையின் நெஞ்சில் ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்தியது.

“என்ன சார் விஷயம்? ஏன் பதற்றமாக இருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள் தாமரை.

“தாமரை, நீங்கள் உடனடியாக அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும். எங்கள் மத்திய புலனாய்வுத் துறையின் மிக உயர்ந்த மட்டத்திலேயே ஒரு துரோகி இருக்கிறான். நீங்கள் தரவுகளைப் பதிவேற்றிய ஐபி முகவரியையும், உங்களின் தற்போதைய ஜிபிஎஸ் குறியீடுகளையும் யாரோ வேலுச்சாமியின் ஆட்களுக்குக் கசியவிட்டுள்ளனர். உங்கள் இருப்பிடம் இப்போது அவர்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டது!” என்று ராகவன் எச்சரித்தார்.

அறிவழகனும் தாமரையும் அதிர்ச்சியுடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். துரோகத்தின் வலை அவர்கள் நினைத்ததை விட மிக ஆழமாகவும், உயரமாகவும் பரவியிருந்தது. மழையின் சத்தத்திற்கு இடையே, தூரத்தில் பல கார்களின் டயர்கள் சேற்றில் வழுக்கி வரும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. ஆபத்து அவர்களை நோக்கி மீண்டும் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.