இரத்தக் குறிப்புகள்

மறுநாள் காலை மேலூர் குவாரி பகுதியின் வெயிலும் கிரானைட் தூசியும் வழக்கத்தை விடச் சுட்டெரித்தன. இரவு நடந்த அந்தப் பயங்கரமான தொலைபேசி அழைப்பிற்குப் பிறகு அறிவழகனால் கண்ணை மூட முடியவில்லை. அவனது மூளை முழுவதும் மீனாட்சியின் அலறல் சத்தமும், அவள் சுட்டிக்காட்டிய வெளிநாட்டுப் பணப்பரிமாற்றக் குறிப்புகளுமே சுழன்று கொண்டிருந்தன. அவசரமாகக் கிளம்பி பூமி கிரானைட்ஸ் நிறுவனத்தின் கிளை அலுவலகத்திற்கு அருகில் உள்ள ஒரு சிறிய குடியிருப்புப் பகுதிக்கு அவன் சென்றபோது, அங்கே ஒரு போலீஸ் ஜீப் நிற்பதைக் கண்டான்.

அந்தக் சிறிய அறையின் வெளியே சிறு கூட்டமும் காவல்துறையின் அடையாள நாடாக்களும் கட்டப்பட்டிருந்தன. அறிவழகன் தனது இதயத் துடிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கூட்டத்தைக் கடந்து உள்ளே செல்ல முயன்றான். ஆனால் இரண்டு காவல்துறை கான்ஸ்டபிள்கள் அவனைக் தடுத்தனர். ‘யார் நீங்க? உள்ளே செல்ல அனுமதி இல்லை’ என்றார் ஒரு கான்ஸ்டபிள் முரட்டுத்தனமாக.

‘நான்… நான் தணிக்கையாளர். இங்க வேலை பார்க்கிற மீனாட்சியைப் பார்க்கணும்’ என்று அறிவழகன் குரல் நடுங்கக் கூறினான். அப்போது உள்ளிருந்து வெளியே வந்த ஒரு பெண் காவல் அதிகாரியின் பார்வை அவன் மீது விழுந்தது. அவளது கண்கள் மிகவும் கூர்மையாகவும் எதையும் துப்பறியும் தன்மையுடனும் இருந்தன. அவள்தான் இன்ஸ்பெக்டர் தாமரை. அவளுக்கு வயது முப்பத்திரண்டு. துறைக்குள் நிலவும் ஊழலையும் அழுத்தங்களையும் மீறி நேர்மையாகச் செயல்பட முயலும் ஒரு சில அதிகாரிகளில் அவளும் ஒருவர்.

தாமரை அறிவழகனின் தோற்றத்தையும், அவனது கைகளில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த கோப்பையும் கூர்ந்து கவனித்தாள். ‘இவனை இதற்கு முன்பு எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேனே…’ என்று மனதில் நினைத்தபடி அவனிடம் நெருங்கினாள். ‘உங்க பெயர் அறிவழகன்தானே? பூமி கிரானைட்ஸ் நிறுவனத்தின் ஃபைனான்சியல் ஆடிட்டர்?’ என்று கேட்டாள்.

‘ஆமாம் மேடம்… மீனாட்சி எங்ககிட்ட சீனியர் அக்கவுண்டன்ட்டா இருக்காங்க. அவங்க நேற்று இரவு எனக்கு போன் பண்ணினாங்க. அதுக்கப்புறம்…’ என்று அறிவழகன் முடிக்காமல் திக்கினான்.

தாமரை சற்றே தன் குரலைக் தாழ்த்தி, ‘உள்ளே வாருங்கள்’ என்று சைகை செய்தாள். அறைக்குள் நுழைந்த அறிவழகனின் கண்கள் அந்தத் காட்சியைக் கண்டதும் உறைந்து போயின. மீனாட்சி தூக்கில் தொங்குவது போலக் காட்சியளித்தாள். ஆனால் ஒரு உண்மையான தணிக்கையாளரின் நுண்ணிய பார்வைக்கு அங்கே பல வெளிப்படையான முரண்பாடுகள் உடனே புலப்பட்டன. தரையில் இருந்த கால்தடங்கள், மேசையின் கோணங்கள் மற்றும் அவளது கழுத்தில் பதிந்திருந்த அடையாளங்கள் தற்கொலைக்கானவை அல்ல, மாறாக ஒரு திட்டமிடப்பட்ட படுகொலை என்பதைக் காட்டித் தந்தன.

‘இது தற்கொலை இல்லை மேடம்’ என்று அறிவழகன் மெல்லிய குரலில் சொன்னான், அவனது குரலில் ஒரு உறுதியான கோபம் எழும்பியது. ‘அவள் தனது குடும்பத்திற்காகவும் எதிர்காலத்திற்காகவும் வாழ நினைத்தவள். நேற்று இரவு அவள் எனக்கு அனுப்பிய ஆவணங்களில் சில பெரிய முறைகேடுகள் இருந்தன. அதனால்தான் அவள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறாள்.’

‘நான் இதைத்தான் ஆரம்பத்திலிருந்தே யோசிக்கிறேன்’ என்ற தாமரை, தனது சிகரெட் பாக்கெட்டைத் தடவிவிட்டு பின்னர் கையைத் திருப்பிக் கொண்டாள். அவள் அறிவழகனை கூர்ந்து பார்த்தாள். ‘இந்த ஊர்ல எல்லாமே வேலுச்சாமியோட விரல் அசைவுக்கு ஏற்பதான் நடக்கும். ஆனால் நீங்க கொண்டு வந்திருக்கிற இந்த டாக்குமென்ட்… இது சாதாரண விஷயமில்லை.’

அறிவழகன் தான் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த ஆரம்பக் கணக்கு விபரங்கள் அடங்கிய காகித உறையை தாமரையிடம் நீட்டினான். தாமரை அதை வாங்கும் போது அவளது விரல்கள் அறிவழகனின் விரல்களில் லேசாக உராய்ந்தன. அந்த ஆபத்தான சூழ்நிலையிலும் இருவருக்குள்ளும் ஒரு மௌனமான புரிந்துணர்வு உருவாகத் தொடங்கியது. ஆபத்து நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை இருவரும் உணர்ந்திருந்தனர்.

தாமரை அந்த உறையை தனது கோட்டுக்குள் பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொண்டு, சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு எச்சரிக்கும் குரலில் கூறினாள்: ‘அறிவ்… நீங்க மிகப்பெரிய விபத்துல சிக்கியிருக்கீங்க. ஏசிபி துரைபாண்டியன் ஏற்கனவே இந்த கேஸை ஒரு சாதாரண தற்கொலைன்னு முத்திரைக் குத்தி க்ளோஸ் பண்ணச் சொல்லிட்டார். என்னைக்கூட இந்த இடத்திற்கு வர வேண்டாம்னு தனிப்படையா எச்சரிச்சார். நீங்க பத்திரமா இருக்கணும்.’

அந்த வார்த்தைகள் அறிவழகனின் முதுகில் ஒரு குளிர்ந்த சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தின. ஊழல் காவல்துறையின் அதிகாரத்தின் எல்லை எவ்வளவு தூரம் பரவியிருக்கிறது என்பதை அவன் அப்போதுதான் முழுமையாக உணர்ந்தான். ஆனாலும், மீனாட்சியின் மரணத்திற்கு நீதி வழங்காமல் பின்வாங்குவதில்லை என்ற உறுதியை அவனது மனம் எடுத்தது.