திசை மாறிய வேர்கள் — பகுதி 13: Recovered Continuation 13

ரகசிய நிலவறையின் தப்பித்தல்

நிலவறையின் நுழைவுப் படிக்கட்டுகளில் கனமான காலணிகளின் சத்தமும், கிசுகிசுப்பான மனிதக் குரல்களும் நெருங்கி வருவதைக் கேட்ட அறிவு, தான் சற்றுமுன்னர் அணைத்த வெடிகுண்டைப் போல மீண்டும் பதற்றமானான். “சார்! வரதன் ஆளுங்க நம்ம இருக்கும் இடத்தை எப்படியோ கண்டுபிடிச்சுட்டாங்க போல இருக்கு! இனிமே நாம இங்கேயே மாட்டிக்கிட்டா பொசுங்கிடுவோம்!” என்று முணுமுணுத்தான். அவனது கைகள் மீண்டும் நடுங்கத் தொடங்கின. ஆனால், கதிர் உடனடியாகச் செயல்பட்டான். தன் இடுப்பில் செருகியிருந்த வாக்கி-டாக்கியை எடுத்து, காட்டின் பாதுகாப்பான பகுதிக்குத் தன் அணியை எச்சரிக்க முயன்றான். ஆனால், அந்த நிலவறையின் தடிமனான கல் சுவர்கள் சிக்னலைத் தடுத்தன.

நிலா சிறிதும் கலங்காமல், தன் கையில் இருந்த தங்க முலாம் பூசப்பட்ட பழைய வரைபடத்தையும் டைரியையும் பத்திரமாகத் தன் தோள் பைக்குள் வைத்துக் கொண்டாள். “அறிவு, பயப்படாதே. இந்த நிலவறையில்தான் பிரிட்டிஷ் காலத்து ரகசிய சுரங்கப் பாதை இருக்கணும்னு இந்த வரைபடம் சொல்லுது. என் தாத்தா காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட அந்த வழி இன்னும் அடைபடலன்னு நம்புவோம்” என்றவள், கதிரைப் பார்த்தாள். கதிரின் கண்களில் ஒரு தீர்மானம் மின்னியது. “சரியான பேச்சு நிலா. அறிவு, எந்திரிச்சு ஓடத் தயாராகு. அவங்க கதவை உடைக்கிறதுக்குள்ள நாம இந்தச் சுவருக்குப் பின்னாடி இருக்கிற பாதையைத் திறக்கணும்” என்று உத்தரவிட்டான்.

கதிர் தன் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி, நிலவறையின் மூலையில் இருந்த ஒரு பெரிய மர அலமாரியைத் தள்ளினான். அது மிகவும் கனமாக இருந்தது. அவனது தோள்களில் வியர்வை வழிந்தாலும், விடாமுயற்சியால் அந்த அலமாரியைப் நகர்த்தினான். அதன் பின்னால் ஒரு பெரிய இரும்புப் பாதியால் மூடப்பட்ட ரகசியக் கதவு இருந்தது. நிலா உடனே தன் தாத்தாவின் விண்டேஜ் திசைகாட்டியில் இருந்த குறிப்புகளை வைத்து, அந்தப் பூட்டின் ரகசியக் கலவையைச் சோதித்தாள். இரண்டு நிமிடப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, ‘க்ளிக்’ என்ற சத்தத்துடன் அந்த ரகசியக் கதவு மெல்லத் திறந்தது. அதிலிருந்து குளிர்ச்சியான காற்று வெளியேறியது.

அவர்கள் உள்ளே நுழைந்த மறுநடியே, முன்பக்கக் கதவு பலத்த சத்தத்துடன் உடைந்து நொறுங்கியது. வரதனின் அடியாளான முத்தையாவும் அவனது கூட்டாளிகளும் துப்பாக்கிகளுடன் உள்ளே நுழைந்தனர். “ஹேய்! நில்லுங்கடா! எங்க போறீங்க?” என்று முத்தையா கத்தினான். ஆனால் அதற்குள் கதிர் கடைசி ஆளாக உள்ளே நுழைந்து, அந்த ரகசியக் கதவை உள் பக்கமாகப் பூட்டிவிட்டான். எதிரிகளின் துப்பாக்கிச் சூடு அந்த இரும்புக் கதவில் பட்டுத் தெறித்தது. அவர்கள் இப்போது ஒரு குறுகலான, பாதுகாப்பான சுரங்கப் பாதைக்குள் பாதுகாப்பாக இருந்தனர்.

சுரங்கப் பாதையின் ரகசியங்கள்

அந்தச் சுரங்கப் பாதை மிகவும் நீண்டதாகவும், இருள் சூழ்ந்ததாகவும் இருந்தது. அறிவின் கையில் இருந்த சிறிய டார்ச் லைட்டின் வெளிச்சம் மட்டுமே அவர்களுக்கு வழிகாட்டிக் கொண்டிருந்தது. “சார், இந்த இடம் ரொம்பப் பயமுறுத்துது சார். ஹாரி பாட்டர் படம் மாதிரி இருக்கு! ஒருவேளை பேய் எதாவது இங்க இருந்தா…” என்று அறிவு நடுங்கிய குரலில் புலம்பினான். உடனே நிலா லேசாகச் சிரித்துவிட்டு, “அறிவு, பேய்களைப் பற்றி கவலைப்படுறதை விட, இந்தச் சுரங்கம் நம்மைக் காட்டின் மறுபக்கம் இருக்கிற வனத்துறை அலுவலகத்திற்கு நேரா கொண்டு போய் சேர்க்கும்னு நம்பு” என்றாள்.

നടக்கும்போது, கதிர் நிலாவின் கையைப் பிடித்து அவளுக்கு ஆதரவளித்தான். அந்த இருண்ட சூழலிலும் அவர்களின் விரல்கள் பிணைந்திருப்பது அவர்களுக்கு ஒருவித மன தைரியத்தைக் கொடுத்தது. “நிலா, நீ நினைச்சதை விட ரொம்ப தைரியமானவளா இருக்க. டாப்ஸ்லப் காடுகளைக் காப்பாத்த நீ போராடுற விதம் என்னைக் ரொம்ப ஈர்க்குது” என்று கதிர் மெதுவாகக் கூறினான். நிலாவின் கன்னங்கள் அந்த மங்கிய வெளிச்சத்திலும் லேசாகச் சிவந்தன. “கதிர், உன்னைப் போன்ற ஒரு நேர்மையான வன அதிகாரியோட ஆதரவு எனக்கு இருக்கிற வரைக்கும், எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை” என்று பதிலளித்தாள்.

சுரங்கப் பாதையின் முடிவை அவர்கள் நெருங்கியபோது, அங்கே ஒரு சிறிய அறை போன்ற அமைப்பு இருந்தது. அதன் சுவர்களில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த ஆவணங்களும், சில பழைய புகைப்படங்களும் இருந்தன. அறிவு ஆச்சரியத்துடன் அந்தப் புகைப்படங்களைப் பார்த்தான். “சார், இங்க பாருங்க! பிரிட்டிஷ் காலத்து ஆவணங்கள் மட்டும் இல்ல, நம்ம ஊரு பெரிய அதிகாரி விக்டர் வசந்த்தோட போட்டோவும் இங்க இருக்கு!” என்று கத்தினான். கதிரும் நிலாவும் உடனடியாக அந்த இடத்திற்கு ஓடினார்கள்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் விக்டர் வசந்த், சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு டாப்ஸ்லப் காடுகளில் மரக்கடத்தல் செய்த ஒரு பிரிட்டிஷ் நிலப்பிரபுவுடன் நிற்பது போல இருந்தது. அதுமட்டுமின்றி, சில சமீபத்திய ஒப்பந்தப் பத்திரங்களில் விக்டர் வசந்த்தின் கையெழுத்தும், வரதனின் நிறுவனத்தின் முத்திரையும் தெளிவாக இருந்தன. கதிரின் முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. “இப்ப புரியுது… டாப்ஸ்லப் காடுகளை அழிக்கவும், இந்த நிலங்களை அபகரிக்கவும் பின்னணியில் முழுமையாக இயங்குவது அந்த உயர் அதிகாரி விக்டர் வசந்த்தான்! சாதாரண மரக்கடத்தல் காரங்க மட்டும் இதுக்குக் காரணமில்ல” என்று ஆவேசமாகக் கூறினார்.

புதிய திருப்பமும் அதிர்ச்சியும்

நிலா அந்தப் பழைய ஆவணங்களை விரித்துப் பார்த்தாள். அதில், விக்டர் வசந்த் குடும்பத்திற்கும் இந்த வனப் பங்களாவின் பூர்வீக நிலங்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. “கதிர், விக்டர் வசந்த் சாதாரண அதிகாரி கிடையாது. அவங்களோட பல தலைமுறைகளாக இந்த வனப் பகுதியின் மீது ஒரு கண் இருக்கு. என் தாத்தா இவங்களுடைய சட்டவிரோதத் திட்டங்களை அம்பலப்படுத்த முயன்றதால்தான், அன்னைக்கு இங்க ஒரு பெரிய சதி நடந்திருக்கு” என்று விளக்கினாள்.

அறிவு தன் லேப்டாப்பைத் திறந்து, அந்தச் சுரங்கப் பாதையில் கிடைத்த வைஃபை சிக்னலைப் பயன்படுத்தி சில கோப்புகளை ஆய்வு செய்தான். “சார்! விக்டர் வசந்த் அலுவலகத்திலிருந்து அடுத்த 24 மணி நேரத்திற்குள் இந்த டாப்ஸ்லப் பங்களாவை இடிக்கவும், அந்த முழுப் பகுதியையும் தனியார் ரிசார்ட்டுக்காக மாற்றவும் அவசர உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கு!” என்று திடுக்கிடும் தகவலை வெளியிட்டான்.

கதிர் தன் பற்களைக் கடித்தபடி, “இனிமே சட்டப்படி போராடி நேரத்தை வீணடிக்க முடியாது. விக்டர் வசந்த்தும் வரதனும் பவுண்டரி தாண்டி விளையாடப் பார்க்குறாங்க. நாம உடனே அந்த வனத்துறை அலுவலகத்திற்குப் போய், அவங்களோட உண்மையான முகத்தை மாவட்ட கலெக்டர் முன்னாடி வெளிச்சம் போட்டு காட்டணும்” என்றான்.

நிலா தன் தாத்தாவின் விண்டேஜ் திசைகாட்டியை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி, கதிரின் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். “போகலாம் கதிர். காட்டை அழிக்க நினைக்கிற எவனுக்கும் இந்த நிலாவிடமும் கதிரிடமும் தப்பிக்க முடியாது” என்று உறுதியுடன் கூறினாள். அவர்களின் கூட்டு முயற்சியும், காட்டின் மீதான காதலும் அடுத்த கட்டப் போருக்கு அவர்களை முழுமையாகத் தயார்படுத்தியது.