நள்ளிரவு ரகசியம்

செம்புத்துரை மலைக்கோட்டையின் நிழல் பிரதான கோபுரத்தின் மீது நீண்டுக் கொண்டிருந்தது. இரவுப் பொழுதின் குளிர்காற்று மலை இடுக்குகளில் ஊடுருவி, அரண்மனைப் பெருவழிச் சுவர்களை நடுக்கச் செய்தது. கதிரவன் தனது உலைக்கூடத்திலிருந்து வெளியேறி, நீண்ட கல் நடைபாதைகளைக் கடந்தான். அவனது கையில் ஒரு சிறிய பட்டுத் துணியில் பத்திரமாகப் பொட்டலம் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த நீல நிற நச்சுக் கசடு இருந்தது. இது சாதாரணக் கசடல்ல; சூரிய-இரும்பைக் கறைபடுத்துவதற்காக யாரோ திட்டமிட்டுச் செய்த சதியின் சாட்சி. அரச குரு நாகேந்திரனின் மிரட்டல் அவன் காதுகளில் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது. ஆனாலும், அவனுக்குப் பின்னால் எரியும் தீயின் அனலை விட, ராஜ்யத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற கோபம் அவனுக்குள் அதிகமாகவே சுடர்விட்டு எரிந்தது.

அரண்மனை உளவுத் தலைவர் செழியனின் கண்கள் எங்கும் சுழன்று கொண்டிருந்தன. இரவின் மௌனத்தைக் கலைக்காமல் கோட்டையின் ஒவ்வொரு தூணையும் உளவுப் படையினர் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தனர். செழியன் தன் முகத்தில் எப்போதுமிருக்கும் அந்த வஞ்சகப் புன்னகையுடன், கதிரவனின் உலைக்கூடத்தைச் சுற்றியே தன் ஆட்களை நிறுத்தியிருந்தான். ஆனால், கதிரவனுக்கு அந்த மலைக்கோட்டையின் செங்கல் செங்கலாக அத்துப்படி. அவனது தந்தை இளவயதில் அவனுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த ரகசியப் பாதைகள் அவனுக்குக் கை கொடுத்தன. பிரதான வாயில்களைத் தவிர்த்து, பழைய சூரியக் கோயிலின் நிலவறையை ஒட்டியிருந்த ஒரு சிறிய கல் சுரங்கப்பாதையை நோக்கி கதிரவன் விரைந்தான்.

இந்த ரகசிய சுரங்கப்பாதை விதி மிகவும் பழமையானது; செம்புத்துரை அரச குடும்பத்தினரும், அவர்களின் மிக நம்பகமான மெய்க்காப்பாளர்களும் மட்டுமே ஆபத்துக் காலத்தில் இதைப் பயன்படுத்துவார்கள். பாறைகளைக் குடைந்து அமைக்கப்பட்ட அந்தச் சுரங்கத்தில் வெளிச்சம் இல்லை. கதிரவன் தனது உள்ளங்கைக் காயத்தின் வழி சொட்டும் வியர்வையைத் துடைத்துக்கொண்டே, தடவித் தடவி முன்னேறினான். சில நிமிடப் பயணத்திற்குப் பிறகு, அவன் இளவரசி யாழினியின் தனிப்பட்ட மாளிகையின் பின்சமவளிப் பகுதியை அடைந்தான். அந்த மாளிகை முழுவதும் வெண்பாறைச் சிற்பங்களால் ஆனது. இரவின் மௌனத்தில், மாளிகையின் மாடியில் ஒரு சிறிய விளக்கு மட்டும் சிமிட்டிக்கொண்டிருந்தது.

கதிரவன் மாளிகையின் பின்பக்க மரக்கதவைத் மெதுவாகத் தட்டினான். ஒருமுறை, பிறகு இரண்டு முறை இடைவெளிவிட்டுத் தட்டியதும், கதவு ஒரு அங்குலம் திறந்தது. வாள் ஏந்திய கரங்களுடன் விழிப்புணர்வுடன் நின்றிருந்த இளவரசி யாழினி, எதிரே நின்றது கதிரவன் என்பதைக் கண்டதும் தனது பார்வையைத் தளர்த்தினாள். அவளது முகத்தில் ஆச்சரியமும் பதட்டமும் ஒருசேர நிழலாடியது. "கதிரவா? இந்த நள்ளிரவில் நீ எப்படி… பிரதான காவலர்களைத் தாண்டி உன்னால் எப்படி இங்கு வர முடிந்தது?" என்று அவள் குரல் தாழ்த்தி வினவினாள்.

"இளவரசி, பிரதான வழிகளில் செழியனின் ஆட்கள் என்னைக் கண்காணிக்கிறார்கள். நான் நமது மரபுவழிச் சுரங்கப்பாதை வழியே வந்தேன்," என்ற கதிரவன், தன் கையில் இருந்த பட்டுப் பொட்டலத்தைப் பிரித்து அவளது பளிங்கு மேசையின் மீது வைத்தான். அந்த நீல நிற நச்சுக் கசடும், தீய்ந்துபோன உலோகத் துகள்களும் அந்த விளக்கொளியில் மினுமினுத்தன.

யாழினி வியப்புடன் அதைக் குனிந்து பார்த்தாள். "இது என்ன? சூரிய-இரும்பின் நிறம் இப்படி நீலமாக மாறக் காரணமென்ன? நீங்கள் இன்னும் கிரீடத்தை வார்ப்பித்து முடிக்கவில்லையா?" என்று வினவினாள்.

கதிரவன் தன் முகத்தில் தேங்கியிருந்த தீவிரத்தை மாற்றாமல் அமைதியாகப் பேசினான். "வார்ப்பிக்க முயன்றபோதுதான் உண்மை வெளிப்பட்டது, இளவரசி. இது தூய்மையான சூரிய-இரும்பு அல்ல. இதனுள் யாரோ திட்டமிட்டு நஞ்சைக் கலந்திருக்கிறார்கள். இந்த உலோகத்தைக் கொண்டு கிரீடம் வார்ப்பிக்கப்பட்டால், முடிசூட்டு விழாவில் அதைத் தலையில் சூடும் மன்னரோ அல்லது வாரிசாகிய நீங்களோ… சில கணங்களில் உயிரிழப்பீர்கள்."

யாழினி அந்த மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த நீல நிறக் கசதைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். அவளது விரல்கள் லேசாக நடுங்கின. அரண்மனைக்குள் தனக்கு எதிரிகள் பலர் உண்டு என்பதை அவள் அறிவாள்; ஆனால், தலைமுறை தலைமுறையாகக் காப்பாற்றப்பட்டு வரும் புனித உலோகம் மற்றும் பாரம்பரியச் சடங்கிலேயே கைவைக்கப்படும் என்று அவள் ஒருபோதும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவளது கண்கள் கோபத்தால் விரிந்தன. "யார் இதைச் செய்தது? தலைமைப் பூசாரி நாகேந்திரனுக்கு இதைப் பற்றித் தெரியுமா? அவர்தானே அந்தப் பெட்டகத்தை உலைக்கூடத்திற்குக் கொண்டுவர ஆணையிட்டார்!"

"அவருக்குத் தெரியாது என்பதை விட, அவர்தான் இதன் மூளையாக இருக்க வேண்டும்," என்று கதிரவன் உறுதியுடன் கூறினான். "என் தந்தை பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே உலைக்களத்தில் மர்மமான முறையில் உயிரிழந்தார். அப்போது அவர் எதையோ கண்டுபிடிக்க முயன்றார் என்று அரண்மனைப் பேசிக்கொண்டது. இன்று நான் கண்டறிந்த இந்தக் கசடு, என் தந்தையின் மரணத்திற்கும் இதற்கும் நேரடியான தொடர்பு இருப்பதை எனக்கு உணர்த்துகிறது. நாகேந்திரன் என்னை மிரட்டினார். மரண தண்டனை பயத்தைக் காட்டி வாயை மூடச் சொல்கிறார்."

யாழினி அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். அவளது தந்தையான மன்னர் வீரேந்திர சோழனின் உடல்நிலை ஏற்கனவே பலவீனமாக இருக்கும் இந்தச் சமயத்தில், உச்சி மாளிகையில் நடக்கும் இந்தச் சதி ராஜ்யத்தின் அடித்தளத்தையே அசைக்கும் என்பதை அவள் புரிந்து கொண்டாள். அவள் தன் இடுப்பில் செருகப்பட்டிருந்த வாளின் கைப்பிடியை இறுக்கமாகப் பற்றினாள். "செம்புத்துரை வம்சத்தின் பாரம்பரியத்தை இந்தச் சதிகாரர்களின் காலடியில் விட மாட்டேன், கதிரவன். உனது தந்தை இழந்த நீதிக்கும், நமது ராஜ்யத்தின் எதிர்காலத்திற்கும் நாம் சேர்த்துப் போராட வேண்டும்.&

அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தருணம், திடீரென மாளிகையின் வெளிப்புறத்திலிருந்து கேட்ட ஒரு சத்தத்தால் தடைப்பட்டது. தரையில் யாரோ ஒருவன் கனத்த காலடிகளுடன் நடப்பது போன்ற ஓசை மரத்தடிகளின் வழியே எதிரொலித்தது. யாழினியின் கண்கள் சுருங்கின. "யாரது?" என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.

ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்ற கதிரவன் வெளியே எட்டிப்பார்த்தான். நிலவொளியில் மாளிகையின் படிக்கட்டுகளில் ஒரு நிழல் வேகமாக நகர்வது தெரிந்தது. அது உளவுத் தலைவர் செழியனின் நீள் அங்கியும், அவனது கைத்தடியின் ஓசையும் என்பது கதிரவனுக்கு உடனே புரிந்தது. செழியனின் ஆட்கள் இவர்களது சந்திப்பை மோப்பம் பிடித்துவிட்டார்கள்.