மன்னரின் வாளும் உண்மையும்
அத்தியாயம் 7: மன்னரின் வாளும் உண்மையும்
கருவறை சிலைக்கு அடியில் திறந்திருந்த அந்தப் பாதாளப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கும் போது, காற்றில் ஒருவித இரும்புத் துகள்களின் வாடையும், பல வருடங்களாக மூடிக்கிடந்த நைந்த ஏடுகளின் புழுதி மணமும் கலந்திருந்தது. கதிரவனின் கையில் இருந்த சிறிய தீப்பந்தம் மங்கிய வெளிச்சத்தைப் பரப்பியது. அவனது இடது கையில் இருந்த பழைய தீக்காயத் தழும்பு, நிலவறையின் குளிர்ந்த காற்றில் சற்றே விறைத்து வலித்தது. இளவரசி யாழினி தன் ஒரு கையில் கூர்மையான குறுவாளைத் தயாராகப் பிடித்தபடி, மிக மெதுவாகவும் உறுதியாகவும் அவனுக்குப் பின்னால் இறங்கி வந்தாள். இருவரின் மூச்சுக் காற்று மட்டுமே அந்தப் பாறைச் சுவர்களில் மெல்லிய எதிரொலியை எழுப்பியது.
படிக்கட்டுகள் முடிவடைந்த இடத்தில் ஒரு நீண்ட நிலவறை மண்டபம் விரிந்தது. சுவர்களில் சூரியனின் பன்னிரண்டு வடிவங்கள் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், அந்தச் சிற்பங்களின் மீது மனிதக் கைகளால் செய்யப்பட்ட கீறல்களும், ஏதோ ஒருவித கரும்பூச்சும் படிந்திருந்தன. மண்டபத்தின் மையத்தில், ஒரு கருங்கற் பீடம் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பீடத்தின் மேல், வெண்பட்டுத் துணியால் சுற்றப்பட்டு, அரக்கு முத்திரையிடப்பட்ட ஒரு நீண்ட ஆயுதம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் அருகில் சென்ற யாழினியின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. அவளது உடலெங்கும் ஒரு நடுக்கம் பரவியது.
“இது… இது என் பாட்டனார், மறைந்த மாமன்னர் வீரமார்த்தாண்டரின் திருவாள்!” என்று யாழினி கிசுகிசுத்தாள். அவளது குரலில் ஆச்சரியமும் திகைப்பும் கலந்திருந்தது. “பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவர் திடீரென மர்மமான முறையில் உயிரிழந்தபோது, இந்த வாள் போர்க்களத்தில் தொலைந்துவிட்டதாகவே அரண்மனைப் பதிவேடுகள் கூறின. தலைமைப் பூசாரி நாகேந்திரன் இதனைத் தெய்வச் சாபத்தின் அடையாளம் என்று கூறி விசாரணையை முடித்துவைத்தான். ஆனால், அந்த புனித வாள் எப்படி இந்த நிலவறைப் பீடத்திற்கு வந்தது?”
கதிரவன் தீப்பந்தத்தை யாழினியிடம் கொடுத்துவிட்டு, தன் கைகளால் அந்த வாளைத் தொட்டுப் பார்த்தான். உறை நீக்கப்பட்டிருந்த அந்த நீண்ட வாளின் எஃகு பரப்பில், தீப்பந்தத்தின் வெளிச்சம் பட்டதும் ஒரு விசித்திரமான நீல நிற ஒளி சுடர்விட்டது. சாதாரண இரும்பு அல்லது எஃகில் இத்தகைய ஒளி வீசாது. கதிரவனின் உலோகவியல் அறிவு உடனடியாக விழித்துக்கொண்டது. வாளின் கைப்பிடிக்கு அருகில், செம்புத்துரை அரச வம்சத்தின் தனித்துவமான சூரிய முத்திரை பொறிக்கப்பட்டிருந்தது; ஆனால், அந்த முத்திரைக்கு மிக அருகில், மிக நுண்ணிய நாகத்தின் வடிவம் ஒன்று ரகசியமாகப் பதிக்கப்பட்டிருந்தது.
“இளவரசி, சற்று உற்றுப் பாருங்கள்,” என்று வாளின் மேற்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டினான் கதிரவன். “இந்த வாள் போர்க்களத்தில் தொலைந்து போகவில்லை; திட்டமிட்டு மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, இந்த வாளின் கைப்பிடிப் பகுதியில் சாதாரண வெண்கலத்திற்குப் பதிலாக, பாதரசமும் ஒருவித அரிதான நச்சுக் கனிமமும் பூசப்பட்டிருக்கிறது. இந்த வாளைத் தொடர்ந்து தன் கைகளில் ஏந்தியவருக்கு, தோலின் வழியே அந்த நஞ்சு மெல்ல மெல்ல உட்சென்று, உடலை முடக்கி, இறுதியில் மூளையைச் செயலிழக்கச் செய்யும்.”
யாழினி அந்த வாளைப் பார்த்தவாறே முகம் வெளிறி நின்றாள். “அப்படியானால்… என் பாட்டனார் போரில் மடியவில்லை! அவர் நோயுற்று இறந்ததாகக் கூறப்பட்டதும் ஒரு திட்டமிட்ட கொலையா?”
“ஆம் இளவரசி,” என்று கதிரவனின் குரல் இறுகியது. அவனது கண்களில் கடந்த கால வேதனையின் கனல் மூண்டது. “அன்று என் தந்தை அரண்மனையின் தலைமை உலோகவியலாளராக இருந்தபோது, மாமன்னரின் வாளில் ஏதோ நச்சுப் பொருள் கலந்திருப்பதாகச் சந்தேகித்து மன்னரிடம் எச்சரித்தார். ஆனால், நாகேந்திரன் என் தந்தையின் மீது அவதூறு சுமத்தி, அரண்மனை ஆயுதக் களஞ்சியத்தில் முறைகேடு செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டி அவரைச் சிறையில் தள்ளினான். என் தந்தையின் நேர்மையும் அறிவும் அநியாயமாக அழிக்கப்பட்டது இதற்காகத்தான். இப்போது எல்லாம் தெளிவாகிறது. உங்கள் பாட்டனாரைக் கொன்று, உங்கள் தந்தையை அரியணையில் அமர்த்தி, அவரைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்க நாகேந்திரன் நிகழ்த்திய அதே நயவஞ்சகம் தான் இது. இப்போது உங்கள் தந்தையையும் இதே முறையில் நீக்கிவிட்டு, புதிய கிரீடத்தின் மூலம் அடுத்த வாரிசையும் அழித்து, கோயிலின் பெயரால் இந்த ராஜ்ஜியத்தை முழுமையாகத் தன் வசப்படுத்தத் திட்டமிட்டுள்ளான்.”
பீடத்தின் கீழ் அமைந்திருந்த சிறிய மரப் பேழை ஒன்றை யாழினி திறந்தாள். அதற்குள் காய்ந்துபோன பனை ஓலைகளும், சில செப்புப் பட்டயங்களும் இருந்தன. அந்த ஓலைகளில், செம்புத்துரையின் அண்டை நாட்டு எதிரிகளுடன் நாகேந்திரன் நடத்திய ரகசியப் பேச்சுவார்த்தைகள், நச்சுப் பொடிகளை வரவழைத்ததற்கான குறிப்புகள் மற்றும் சில குறுநிலத் தலைவர்களுக்கு அவன் வழங்கிய வாக்குறுதிகள் ஆகியவை விரிவாக எழுதப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு ஆவணத்திலும் தலைமைப் பூசாரியின் தனிப்பட்ட நச்சு நாக முத்திரை பதிக்கப்பட்டிருந்தது.
“இந்த ஆவணங்கள் போதும் கதிரவா,” என்று யாழினி ஆவேசத்துடன் கூறினாள். “நாகேந்திரனின் பல ஆண்டுகால துரோகத்தை என் தந்தையிடமும் அரசவையிடமும் நிரூபிக்க இந்த வாளும் ஓலைகளுமே அசைக்க முடியாத சாட்சியங்கள். இப்போதே நாம் அரண்மனைக்குத் திரும்பி, தந்தையிடம் இந்த உண்மைகளை உரைக்க வேண்டும்.”
“பொறுங்கள் இளவரசி,” என்று அவளைத் தடுத்தான் கதிரவன். “நாகேந்திரன் தனியாக இயங்கவில்லை. அவனுக்கு அரண்மனைக்குள்ளேயே ஒரு பெரிய நிழல் படை இருக்கிறது. பிரதான பாதை வழியாக நாம் இப்போது வெளியேறினால், நாம் உயிருடன் திரும்புவது இயலாது. நாம் வந்த வழியே செல்லாமல், இந்த நிலவறையின் மேற்குப் பக்கமாக உள்ள பழைய மதிலின் சுரங்கப்பாதை வழியாக வெளியேறி கோட்டையின் வெளிச் சுற்றை அடைவதே பாதுகாப்பானது.”
அவர்கள் அந்தச் சான்றுகளை ஒரு தோல் பைக்குள் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டு, நிலவறையின் மேற்குப் பக்கக் கதவைத் திறந்து விரைந்தனர். அந்தக் குறுகிய பாதை, கோயிலின் உயரமான வெளிப் பிரகாரத்திற்கும், கோட்டைச் சுவரின் ஒரு பகுதிக்கும் இடையில் அமைந்திருந்த ஒரு பாழடைந்த மண்டபத்திற்கு அவர்களைக் கொண்டு சென்றது. நள்ளிரவுக் காற்று சில்லிட்டு வீசியது; வானில் மேகங்களுக்கு நடுவே நிலவு மறைந்து மறைந்து வெளிவந்தது.
அவர்கள் அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்தைக் கடந்து நிழலோடு நிழலாகக் கோட்டை வாயிலை நோக்கி நகர முயன்ற கணத்தில், சுற்றிலும் அமைதி குலைந்தது. சற்றும் எதிர்பாராத விதமாக, மண்டபத்தின் தூண்களுக்குப் பின்னாலிருந்தும், பாறைப் பிளவுகளிலிருந்தும் டஜன் கணக்கான தீப்பந்தங்கள் ஒரே நேரத்தில் பற்றவைக்கப்பட்டன.
தீப்பந்தங்களின் பிரகாசமான வெளிச்சத்தில், கோட்டைக் காவலர்களும் கவசமணிந்த உளவாளிகளும் அவர்களை முழுவதுமாகச் சுற்றி வளைத்து நின்றிருப்பது தெரிந்தது. கூட்டத்தின் முன்னணியில், தனது இடுப்பில் இருந்த வாளை உருவியபடி, முகத்தில் நயவஞ்சகப் புன்னகையுடன் நின்றிருந்தான் அரண்மனை உளவுத் தலைவன் செழியன்.
“இரவு நேரத்தில் இளவரசியும், ஒரு சாதாரண உலோகவியலாளரும் சூரியக் கோயிலின் புனித நிலவறையில் என்ன செய்கிறார்கள்?” என்று செழியனின் குரல் கம்பீரமாகவும் ஏளனமாகவும் ஒலித்தது. “மன்னரின் ஆணைப்படி, கோயிலின் புனிதத்தை அவமதித்த குற்றத்திற்காகவும், அரசுக்கு எதிரான சதித்திட்டம் தீட்டியதற்காகவும் நீங்கள் இருவரும் கைது செய்யப்படுகிறீர்கள்!”
யாழினி தன் வாளை உறுதியாக உருவி முன்னால் நின்றாள். கதிரவனின் கைகள் தானாகவே தனது இடுப்பில் இருந்த இரும்புச் சுத்தியலையும் சிறிய உளியையும் நோக்கி நகர்ந்தன. பொறியில் சிக்கிய வேங்கைகளாக அவர்கள் இருவரும் நின்றிருக்க, செழியனின் வீரர்கள் தங்கள் ஈட்டிகளை நீட்டியவாறு அவர்களை நோக்கி முன்னேறினர்.
Leave a comment