சூரியக் கோயிலின் இரகசியம்

சூரியக் கோயிலின் இரகசியம்

செம்புத்துரை மலைக்கோட்டையின் நிழல் முழுவதுமாக இருளுக்குள் மூழ்கியிருந்த அந்த இரவில், காற்று கூட வெண்கல மணி ஓசையுடன் கலந்து பயமுறுத்தும் வகையில் வீசிக் கொண்டிருந்தது. கோட்டையின் மையப்பகுதியில் அமைந்திருக்கும் பழமையான சூரியக் கோயில், அதன் பிரம்மாண்டமான கல் சுவர்களாலும், உயரமான கோபுரங்களாலும் தனித்து நின்றது. வெளி உலகிற்கு இது வழிபாட்டுத் தலம் மட்டுமே; ஆனால் இதன் ஆழத்தில் பொதிந்திருக்கும் உண்மைகள் செம்புத்துரை ராஜ்யத்தின் விதியையே மாற்றக்கூடியவை என்பதை கதிரவனும் இளவரசி யாழினியும் மட்டுமே அறிவர்.

சுரங்கப்பாதையின் குளிரும் ஈரமும் நிறைந்த வழியைக் கடந்து, இருவரும் கோயிலின் நிலவறைப் பகுதியை அடைந்தனர். சுவர்களில் பொருத்தப்பட்டிருந்த சிறிய தீப்பந்தங்களின் மஞ்சள் வெளிச்சம், நீண்ட தாழ்வாரங்களில் அவர்களின் நிழல்களை நீளமாக நீட்டியது. கதிரவன் தன் இடது கையின் தீக்காய வடுவைச் சற்றே அழுந்தப் பிடித்துக் கொண்டு, தன் பார்வையைக் கூர்மையாக்கினான். அவனது மூளையில் நாகேந்திரனின் கடுமையான எச்சரிக்கைகளும், உலைக்கூடத்தின் நச்சுப் புகையும் இன்னும் சுழன்றுகொண்டிருந்தன.

“கதிரவா, நாம் நுழைந்திருக்கும் இந்த இடம் சாதாரணக் கருவறை அல்ல,” என்று யாழினி தனது குறுவாளின் பிடியை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டே மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தார். “நாகேந்திரனின் பிரதான சீடர்கள் நள்ளிரவுச் சடங்கிற்காகக் கூடும் நேரம் இது. நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.”

அவர்கள் இருவரும் கோயிலின் பிரதான மண்டபத்தைக் கடந்து, கருவறைக்கு அருகில் உள்ள இரகசியக் கல் தூண்களின் மறைவிற்குச் சென்றனர். அங்கே, தலைமைப் பூசாரி நாகேந்திரனும் அவனது நம்பிக்கைக்குரிய இரண்டு பூசாரிகளும் விசித்திரமான சடங்கு ஒன்றைச் செய்து கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் எரித்த புனிதத் தீயில் இருந்து எழுந்த புகை நீல நிறத்தில் எரிந்து, அந்த அறையையே ஒருவித மயக்க நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது. அந்தச் சடங்கு வெறும் வழிபாட்டிற்கானதல்ல; மாறாக, ஏதோ ஒரு கொடிய சக்தியை அல்லது அரச வம்சத்திற்கு எதிரான சூழ்ச்சியை உறுதிப்படுத்தும் மந்திர உச்சாடனம் என்பது கதிரவனின் கூர்மையான பார்வைக்குப் புலப்பட்டது.

“மதத்தின் பெயரால் இவர்கள் நடத்தும் நாடகம் இத்தோடு முடிகிறது,” என்று தனக்குள் நினைத்துக் கொண்ட கதிரவன், நாகேந்திரனின் சதிகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் பலத்தைக் கணக்கிட்டான். சூரிய-இரும்பில் நஞ்சைக் கலந்து புதிய கிரீடத்தை உருவாக்குவதன் மூலம், மன்னரை மிரட்டி முழு அதிகாரத்தையும் தன் கையில் எடுப்பதே நாகேந்திரனின் திட்டம் என்பது இப்போது அவர்களுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

பூசாரிகள் சடங்கை முடித்துவிட்டு கருவறைச் சிலைக்குப் பின்னால் இருந்த ஒரு பெரிய கல் பலகையை நகர்த்திவிட்டு உள் அறைக்குள் சென்றனர். அவர்கள் மறைந்த சிறிது நேரத்தில், கதிரவனும் யாழினியும் சத்தமின்றி அந்த இடத்திற்கு நகர்ந்தனர். அந்தப் பெரிய சிலைக்கு அடியில் நிலத்தை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு படிக்கட்டு இருப்பதைக் கண்டறிந்தனர். அந்தப் பாதையிலிருந்து ஒருவித விசித்திரமான உலோக வாசனையும், பழைய வரலாற்றின் தூசுப் படலமும் வெளிப்பட்டன.

“இந்தப்பாதை சூரிய-இரும்புச் சுரங்கத்தின் பழைய கிளைக்குச் செல்கிறது யாழினி,” கதிரவன் மெதுவாகக் கூறினார். “நாகேந்திரன் தனது ரகசியக் கருவூலத்தை இங்கேதான் மறைத்து வைத்திருக்கிறான்.”

இருவரும் தயங்காமல் அந்தப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கினர். கீழே இறங்க இறங்க, சுற்றியிருந்த சூழல் மேலும் குளிராக மாறியது. மெல்லிய தீப்பந்த வெளிச்சத்தில் அவர்கள் ஒரு பெரிய இரும்புக்கதவை அடைந்தனர். கதவின் பூட்டு திறந்திருந்தது. மெதுவாகக் கதவைத் தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்த கதிரவனின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

அறையின் நடுவே வைக்கப்பட்டிருந்த மேடையில், செம்புத்துரையின் முந்தைய மன்னரின் காணாமல் போன அரச வாள் பளபளவென்று மின்னிக் கொண்டிருந்தது. பல வருடங்களுக்கு முன்பு மர்மமான முறையில் இறந்துபோனதாகக் கூறப்பட்ட மன்னரின் வாள், எப்படி நாகேந்திரனின் இந்த இரகசிய அறைக்கு வந்தது? அதைக் கண்ட யாழினியின் முகத்தில் ஆச்சிரமமும் கோபமும் ஒருசேர நிழலாடியது.