அத்தியாயம் 8: துரோகத்தின் வலை

அத்தியாயம் 8: துரோகத்தின் வலை

சூரியக் கோயிலின் பாதாள அறையில் செழியனின் படைகள் சூழ, அந்த இக்கட்டான சூழலில் கதிரவனும் இளவரசி யாழினியும் ஒரு கணம்கூடத் தாமதிக்கவில்லை. செழியனின் குரல் தீப்பந்த வெளிச்சத்தில் எதிரொலித்தது, “இளவரசியாரே, அரச துரோகிகளுடன் இணைந்து இரகசியமாக இந்த நிலவறைக்குள் நுழைந்ததற்கான விலையை நீங்கள் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். வாட்டையும் ஆவணங்களையும் கீழே போட்டுவிட்டு சரணடையுங்கள்!” கதிரவனின் கண்கள் வேகமாகச் சுற்றியுள்ள சுவர்களை ஆராய்ந்தன. அவனது மூளை ஒரு நொடியில் சாத்தியமான அனைத்து வழிகளையும் கணக்கிட்டது. செழியனின் வீரர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருந்தது; நேருக்கு நேர் மோதினால் வெல்வது கடினம்.

ஆனால், யாழினி சற்றும் பதறவில்லை. அவளது ரத்தத்தில் ஊறியிருந்த அரச பரம்பரையின் போர்க்கலை வீரம் அவளிடம் விழித்துக்கொண்டது. அவள் தன் கையில் இருந்த குறுவாளை உறுதியாகப் பற்றியபடி கதிரவனிடம் கூறினாள், “கதிரவா, இவர்கள் நினைப்பது போல் நாம் எளிதில் பிடிபட மாட்டோம். என் பாட்டனார் காலத்துச் சுரங்கப் பாறைகளில் ஒரு குறுக்கு வழி உண்டு. அதைக் கடந்தால் மேற்குச் சுவரின் பாறை இடுக்குக்குச் செல்லலாம்.” செழியனின் வீரர்கள் நெருங்கி வருவதைக் கண்ட கதிரவன், தன் இடது கை தீக்காய வடுவின் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல், நிலவறைச் சுவரில் இருந்த ஒரு பெரிய சூரியச் சிற்பத்தின் வட்டமான கண்ணைப் பலமாக அழுத்தினான். அடுத்த கணத்தில், ஒரு கனமான கல் கதவு மெதுவான சத்தத்துடன் திறந்தது.

“அவர்கள் தப்புகிறார்கள்! பிடிக்கльங்கள்!” என்று செழியன் கத்தினான். ஈட்டிகளுடன் வீரர்கள் முன்னே பாய்ந்தனர். யாழினி சிறிதும் தாமதிக்காமல் தன் கையில் இருந்த வாளின் வீச்சால் முன்னோக்கி வந்த வீரர்களின் ஆயுதங்களை விலக்கினாள். அவளது தற்காப்பு மற்றும் தாக்குதல் முறைகள் செழியனின் வீரர்களைச் சற்றே திணறடித்தன. அந்தச் சந்ததியைப் பயன்படுத்தி, கதிரவன் மறைந்த மாமன்னர் வீரமார்த்தாண்டரின் திருவாளையும், நாக முத்திரையிடப்பட்ட பனை ஓலை ஆவணங்களையும் பத்திரமாக ஒரு தோல் பைக்குள் மாற்றிக் கொண்டு யாழினியைப் பின்தொடர்ந்து அந்தப் பாறை இடுக்குக்குள் பாய்ந்தான்.

கோட்டைச் சுவரின் அந்தப் பாறை இடுக்கு மிகவும் குறுகலானது; மனிதர்கள் ஒரு நேரத்தில் ஒருவராகத்தான் நுழைய முடியும். வெளியிலிருந்து வரும் குளிர்ந்த காற்று அவர்களின் முகத்தில் அடித்தது. செழியனின் வீரர்கள் பாறை இடுக்கின் வாயிலை அடைவதற்குள், கதிரவனும் யாழினியும் சுவரின் மறுபுறம் இருந்த அடர்ந்த முட்செடிகள் நிறைந்த பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தனர். இரவின் இருள் அவர்களைத் தற்காலிகமாகப் பாதுகாத்தது. செழியன் தனது வீரர்களைத் தேடிக்கண்டுபிடிக்க உத்தரவிட்டாலும், கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான அமைப்பில் அந்த இரகசிய வழியை அவனால் உடனடியாகக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

பாதுகாப்பான தொலைவிற்கு வந்ததும், மூச்சு வாங்க நின்ற கதிரவன் யாழினியை நோக்கினான். “இளவரசி, நாம் கைப்பற்றிய இந்த ஆவணங்களும் மாமன்னரின் வாளும்தான் தலைமைப் பூசாரி நாகேந்திரனின் முகமூடியைக் கிழிக்கும் ஒரே ஆயுதம். செழியன் இந்தத் துரோகத்தின் ஒரு சிறிய களுதை மட்டுமே; இதன் பின்னணியில் இருப்பது கோயிலின் ஒட்டுமொத்த அதிகாரப் பீடமும் தான்.” யாழினி தன் வாளை உறுதியுடன் உறையில் செருகியவாறு கூறினாள், “செழியன் நம்மைத் தேடி அலைவான். நாம் உடனடியாக மன்னரின் அந்தரங்க அவைக்குச் செல்ல வேண்டும். என் தந்தைக்கே இந்த உண்மையை நேரடியாக உணர்த்தினால் ஒழிய இந்தச் சதியை நாம் முறியடிக்க முடியாது.”

இருவரும் இரவின் நிசப்தத்தில் கோட்டை வளாகத்தின் உட்பகுதியை நோக்கி ரகசியமாக நகர்ந்தனர். அரச மாளிகையின் பிரதான கூரைக் கோபுரங்கள் நிலவொளியில் கம்பீரமாகத் தெரிந்தன. ஆனால், மாளிகையை நெருங்கியபோது அங்கு நிலவிய விசித்திரமான சலசலப்பு அவர்களைத் திகைக்க வைத்தது. சாதாரண நேரத்தைக் காட்டிலும் அரச காவலர்கள் கூடுதலாக நிறுத்தப்பட்டிருந்தனர். மருத்துவர்களும் சேவகர்களும் பதற்றத்துடன் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். அங்கு நின்றிருந்த ஒரு மூத்த அமைச்சரின் முணுமுணுப்பைத் தற்செயலாகக் கேட்ட கதிரவனின் இரத்தமும் உறைந்துபோனது.

மன்னர் வீரேந்திர சோழனின் உடல்நிலை திடீரென மோசமடைந்து, அவர் அவசரச் சிகிச்சை நிலைக்குச் சென்றிருப்பதாகச் செய்திகள் பரவிக் கொண்டிருந்தன. இந்தத் திடீர் திருப்பம் கதிரவனையும் யாழினியையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. நாகேந்திரனும் அவனது கூட்டாளிகளும் முடிசூட்டு விழாவிற்கு முன்பே ராஜ்யத்தின் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற நச்சு விஷத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதை அது தெளிவாக உணர்த்தியது. கதிரவனின் கைகள் கோபத்தால் நடுங்கின. சதிகாரர்கள் மன்னரையே குறிவைத்துள்ளார்கள் என்பதை உணர்ந்த யாழினி, தன் தந்தையைக் காப்பாற்றவும், அந்தத் துரோகத்தை வெளிப்படுத்தவும் ஒரு நொடி தாமதிக்காமல் அரண்மனைக்குள் நுழைய முடிவு செய்தாள்.