இறுதிச் சோதனை

நீல நிற ஒளி உமிழ்ந்த அந்தப் பழங்கால கல் கதவைத் தாண்டி அத்பனும் நிலாவும் உள்ளே நுழைந்தபோது, அவர்கள் காலத்தின் ஒரு விசித்திரமான மௌன வளையத்திற்குள் இழுக்கப்பட்டதை உணர்ந்தார்கள். வெளிப்புறக் கானல் காட்டின் சலசலப்புகள் அனைத்தும் ஒரே நொடியில் மறைந்துவிட்டன. காற்றில் பழைய தாள், உலர்ந்த வேர்கள் மற்றும் இடி மின்னலுக்குப் பிந்தைய ஓசோன் போன்ற ஒரு கலவையான வாசனை நிரம்பியிருந்தது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான மண்டபத்தின் மேற்கூரை உடைந்து, மேலே வானத்தைத் தொடும் அளவிற்கு உயர்ந்திருந்தது; ஆனால் அங்கே விண்மீன்களுக்குப் பதிலாகச் சுழலும் சாம்பல் நிறப் பனிமூட்டமே அசைந்துகொண்டிருந்தது.

அத்பனின் கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டர் வழக்கத்தை விட வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. அதன் முட்கள் நிலையற்ற நடுக்கத்துடன் சுழன்றன. “அத்பன், இங்கே பார்…” நிலா கிசுகிசுத்தாள். அவளது குரலில் அச்சத்தை விட ஒரு உளவியல் கூர்மை மிளிர்ந்தது. அவளது விரல்கள் சுட்டிக் காட்டிய இடத்தில், மண்டபத்தின் மையத்தில் ஒரு பாசி படிந்த பீடம் இருந்தது. அதன் மீது, சுருட்டப்பட்ட நிலையில், பல நூற்றாண்டுகளின் மௌனத்தைச் சுமந்தபடி கிடந்தது அந்த ‘நினைவுச் சுவடி’.

ஆனால் அந்தச் சுவடியை அடைவது அவ்வளவு எளிய காரியமாக இருக்கவில்லை. அவர்கள் பீடத்தை நோக்கி ஓரடி எடுத்து வைத்த உடனேயே, மண்டபத்தின் சுவர்களில் இருந்து நீல நிற ஒளி மறைந்து, அடர்ந்த இருள் பரவியது. காட்டின் ஒட்டுமொத்த பனிமூட்டமும் மண்டபத்தின் விரிசல்கள் வழியாக உள்ளே பாய்ந்து வந்தது. மறக்கப்பட்ட நினைவுகளும், அடக்கப்பட்ட குற்ற உணர்வுகளும் திரவ வடிவம் கொண்டு தரையில் ஓடி, பின்னர் ஒன்றிணையத் தொடங்கின. அது ஒரு வெறும் அரக்கனோ அல்லது காட்டு விலங்கோ அல்ல; காடு இதுவரை விழுங்கிய அனைத்து மனிதர்களின், குறிப்பாக அத்பனின் தந்தை செழியன் விட்டுச்சென்ற துயரங்களின் திரட்சியான ஒரு பிரம்மாண்ட மாய உருவமாக அது வானுயர எழுந்தது.

அந்த உருவத்தின் முகமற்ற பரப்பில் எண்ணற்ற முகங்கள் தோன்றி மறைந்தன. செழியனின் கோபமான கண்கள், அத்பன் சிறுவயதில் தந்தையிடம் பேசாமல் தவிர்த்த தருணங்கள், நிலா தன் ஆய்வில் இழந்த நண்பர்களின் நினைவுகள் என அனைத்தும் அந்த உருவத்தின் நெஞ்சில் மின்னல்களாக வெடித்தன. காடு அதன் இறுதி உளவியல் ஆயுதத்தை ஏவிவிட்டது. “நீ அவனைத் தேடி வரவில்லை, அத்பன்… உன் குற்ற உணர்வை மறைக்கவே இங்கு வந்தாய்! நீ அவரை ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முயன்றதே இல்லை!” என்ற குரல் உருவத்தின் பிளவிலிருந்து எதிரொலித்தது. அது செழியனின் குரலா அல்லது அத்பனின் சொந்த மனசாட்சியின் வெளிப்பாடா என்று பிரித்தறிய முடியாத அளவுக்குக் குரூரமாக இருந்தது.

மண்டபத்தின் தரை அதிரத் தொடங்கியது. நிலா ஒரு கணம் நிலைதடுமாறினாள். அவளது கண்களில் பழைய இழப்புகளின் கண்ணீர் அரும்பியது. மாய உருவம் தனது நீளமான பனிமூட்டக் கரங்களை நீட்டி அவர்களின் விழிப்புணர்வைச் சிதைக்க முயன்றது. “அத்பன்! இது ஒரு மாயத்தோற்றம்! நம் பலவீனங்களை உண்டு இது வளர்கிறது!” என்று நிலா உரக்கக் கத்தினாள். தன் உளவியல் பயிற்சியின் மூலம் அவள் தன் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாள். “நாம் எதை மறுக்கிறோமோ, அதைத்தான் இந்தக் காடு உருவமாக்குகிறது. உண்மையை ஏற்றுக்கொள்!”

அத்பன் தன் பித்தளை காலமானியை இறுகப் பற்றினான். அதன் உலோகம் அவனது உள்ளங்கையில் சூடேறியது. ஆம், நிலா சொல்வது முற்றிலும் உண்மை. அவன் இத்தனை வருடங்களாகத் தன் தந்தையின் தீவிரமான ஆய்வுகளை ஒரு பித்து என்று ஒதுக்கித் தள்ளியிருந்தான்; தந்தையின் தனிமையைப் பகிர்ந்துகொள்ளாமல் விலகி நின்றிருந்தான். அந்த உண்மை சுட்டெரிக்கும் நெருப்பாக அவன் இதயத்தை அசைத்தது. அவன் கண்களை நேராக உயர்த்தினான். அந்த மாய உருவத்தின் கண்களுக்குள் தன் சொந்தக் குற்ற உணர்வை எதிர்கொண்டான்.

“நான் தவறிழைத்துவிட்டேன்,” அத்பன் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் பேசினான். அவன் குரலில் எந்தப் நடுக்கமும் இல்லை. கானல் காட்டின் விதிகளின்படி, உண்மையைச் சொல்வது திசைகளை மீட்டெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டது. “நான் என் தந்தையின் குரலை அலட்சியம் செய்தேன். ஆனால், இப்போது நான் இங்கே நிற்கிறேன்… அவரை மீட்பதற்காக அல்ல, அவர் விட்டுச்சென்ற உண்மையைத் தொடர்வதற்காக! நான் இனி என் நினைவுகளிலிருந்து ஓடமாட்டேன்!”

அந்த வார்த்தைகள் வெளிவந்த கணம், மண்டபத்தில் ஒரு பெரிய அதிர்வு ஏற்பட்டது. அத்பனின் அக உண்மை, அந்த மாய உருவத்தின் அடித்தளத்தைத் தாக்கியது. நிலாவும் அவனோடு கைகோர்த்து நின்றாள். “நாங்கள் எங்களின் கடந்த காலத்திற்குப் பயப்படவில்லை!” என்று அவள் ஆக்ரோஷமாக முழங்கினாள். இருவரின் உறுதியான உளவியல் அரண், அந்த பிரம்மாண்ட உருவத்தின் பனிமூட்டக் கரங்களைக் கரைக்கத் தொடங்கியது. நினைவுகளின் இருண்ட திரள் மெல்ல மெல்ல நீர்த்துப்போய், காற்றில் கலைந்து மண்டபத்தின் கூரை வழியாக வெளியேறியது.

எதிர்ப்பு விலகியதும், அத்பன் நிலாவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு பீடத்தை நோக்கி விரைந்தான். அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த நினைவுச் சுவடி, விவரிக்க முடியாத ஒரு மெல்லிய அதிர்வை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. காலத்தின் ஓட்டம் அதன் அருகே மிகவும் விசித்திரமாக மந்தமாகியிருந்தது; அத்பனின் இதயத் துடிப்பு ஒரு யுகத்திற்கு ஒருமுறை அடிப்பது போன்ற மாய உணர்வு எழுந்தது. “அத்பன், சீக்கிரம்! க்ரோனோமீட்டர் நின்றுவிட்டால் நாம் இங்கேயே உறைந்துவிடுவோம்!” என்று நிலா எச்சரித்தாள்.

சுவடியின் மீது ஒரு விசித்திரமான வட்ட வடிவப் பள்ளம் செதுக்கப்பட்டிருந்தது. அது அத்பனின் கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரின் அளவோடு மிகத் துல்லியமாகப் பொருந்தியது. இது தற்செயலானது அல்ல; அவனது தாத்தாவும் தந்தையும் தலைமுறை தலைமுறையாக இந்த தருணத்திற்காகவே அந்த காலமானியைப் பாதுகாத்து வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை அத்பன் உணர்ந்தான். அவன் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, தன் கைக்கடிகார வடிவ பித்தளை க்ரோனோமீட்டரை அந்தப் பள்ளத்தில் பொருத்தினான்.

க்ரோனோமீட்டரின் முட்கள் சுவடியின் குறியீடுகளோடு இணைந்து நின்றன. ‘டிக்… டிக்…’ என்ற உலோக ஓசை மண்டபம் முழுவதும் ஆழமாக எதிரொலித்தது. நின்றிருந்த காலம் திடீரென ஒரு நேர்கோட்டு விசைக்குள் பிணைக்கப்பட்டது போல உணர்வு ஏற்பட்டது. அந்தப் பித்தளைப் பரப்பிலிருந்து தங்க நிற நரம்புகள் போல ஒளிக் கோடுகள் பாய்ந்து சுவடியை முழுமையாகத் தழுவின.

அடுத்த கணம், பல நூற்றாண்டுகளாக மூடிக்கிடந்த அந்த நினைவுச் சுவடி, ஒரு மலர் இதழ் விரிவது போல மெதுவாகத் தானாகவே திறக்கத் தொடங்கியது. அதனுள்ளிருந்து மனித கண்களால் எளிதில் தாங்க முடியாத அளவிற்குத் தூய்மையான, பிரகாசமான ஒரு வெள்ளை-நீல ஒளிக்கீற்று வெடித்து வெளிப்பட்டது. அந்த ஒளி மண்டபத்தின் மேற்கூரையைப் பிளந்துகொண்டு, கானல் காட்டின் இருண்ட வானத்தை நோக்கி ஒரு நேர்க்கோடாகப் பாய்ந்தது. முழு காடும் அந்தப் பேரொளியில் நனைந்தது. அத்பனும் நிலாவும் திகைத்துப் போய் அந்த ஒளியின் மையத்தைப் பார்த்தபோது, அதன் நடுவே செழியனின் இறுதி வரைபடம் மிதந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டனர்.