நினைவுகளின் அலைவரிசை

மேகமலையின் அந்த நள்ளிரவுப் பொழுதில், ‘இசை குடிில்’ பங்களாவின் வரவேற்பறையில் நிலவிய அமைதி மிகவும் கனமாக இருந்தது. மின் இணைப்புகள் முழுமையாகத் துண்டிக்கப்பட்ட பிறகும், அடிவ一层 நிலத்தடி அறையிலிருந்து அந்தத் தொடர்ச்சியான குறைந்த அதிர்வெண் ரீங்காரம் மட்டும் சுவர்கள் வழியே ஊடுருவி ஒலிக்கொண்டிருந்தது. அறிவு தன் கையில் இருந்த மாரனின் பழைய தோல் குறிப்பேட்டைப் பார்த்தான். அந்தப் பக்கங்கள் முழுவதும் இசைக் குறியீடுகளும், கணித சூத்திரங்களைப் போன்ற எண்களும், வித்தியாசமான அலைவரிசை வரைபடங்களும் நிறைந்திருந்தன. அவனது விரல்கள் அந்தப் பக்கங்களைத் தொடும்போது லேசாக நடுங்கின. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு அவன் கையில் ஏந்திய அதே குறிப்பேடுதான் இது; ஆனால் அன்று அதற்குள் இருந்த சூட்சுமங்கள் அவனுக்கு ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை. இன்று ஒரு பொறியாளராகவும், ஒலியியல் வல்லுநராகவும் அவனது பார்வையில் அந்த எண்களின் உண்மையான அபாயம் புரிந்தது.

‘அறிவு, இது சாதாரணமான இசைக்குறிப்புகள் அல்ல,’ என்றாள் மீரா. அவள் மேஜை மீது கிடந்த அந்தப் பழைய குறிப்பேட்டின் பக்கங்களை உற்று நோக்கினாள். அவளது குரலில் தாவரவியலாளருக்கே உரிய துல்லியமும், அதே சமயம் ஒரு பதற்றமும் கலந்திருந்தது. ‘உன் தந்தை மாரன் இசையை ஒரு கலையாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. அவர் அதை ஒரு ஆற்றலாக, ஒரு குறிப்பிட்ட அதிர்வெண்ணை உருவாக்கும் கருவியாகப் பயன்படுத்த முயன்றிருக்கிறார். அதனால்தான் பசுமைக்குடிலில் உள்ள செடிகள் கூட அந்த அறையின் ஒலியலைகளுக்கு ஏற்ப தங்கள் திசையை மாற்றுகின்றன. இந்த நிலத்தடி அறையைப் பூட்டுவதற்கான ஒரே வழி, இந்தக் குறிப்பேட்டில் உள்ள சரியான அதிர்வெண்ணை மீட்டவதுதான். அதை நாம் செய்யாவிட்டால், இந்த ஒலியலைகளின் தாக்கம் მთელი மேகமலை காட்டின் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பையே மாற்றிவிடும்.’

அறிவு தன் மூக்குக் கண்ணாடியைக் கழற்றிவிட்டு, கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான். அவனது முகத்தில் ஒரு பொறியாளரின் பிடிவாதமும், மகனாகத் தோற்றுவிட்டதற்கான குற்ற உணர்ச்சியும் போராடின. ‘மீரா, என் தந்தை எப்போதுமே ஒரு இலட்சியவாதியாகவே வாழ்ந்தார். ஆனால் அவரது அந்த இலட்சியவாதம் தான் எங்களை இரண்டாகப் பிரித்தது. அவர் இறுதி நாட்களில் என்னை அழைத்தபோது, நான் அவனது அழைப்பை நிராகரித்தேன். இப்போது அவர் விட்டுச் சென்ற இந்த இசைக் குறிப்புகளை வைத்துக்கொண்டு, இந்த அறையை எப்படி அமைதிப்படுத்துவது? இதை எந்தக் கருவியைக் கொண்டு வாசிப்பது?’ என்று கேட்டான்.

மீரா சிறிது நேரம் யோசித்தாள். அவளது கண்கள் பங்களாவின் மூலையில் இருந்த பழைய மர அலமாரியின் மீது பாய்ந்தன. அந்த அலமாரியில் மாரன் பயன்படுத்திய பல பாரம்பரிய இசைக்கருவிகள் தூசு படிந்த நிலையில் கிடந்தன. கடந்த பத்தாண்டுகளாக அவற்றை யாரும் தொடவில்லை. ‘நினைவு இருக்கிறதா அறிவு? உன் தந்தை எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட பழைய நாதசுரத்தையும், ஒரு சிறப்புக் கட்டைப் பெட்டியையும் இந்த அறையின் பிரதான பூட்டுடன் இணைத்துப் பரிசோதிப்பார். அவரிடம் ஒரு பாரம்பரிய மரபு சார்ந்த புல்லாங்குழலும் இருந்தது. உன்னால் அந்தக்குறிப்புகளை வைத்து சரியான சுருதியைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?’ என்றாள்.

அறிவு அந்த மர அலமாரியை நோக்கி நடந்தான். அதன் கதவைத் திறந்தபோது எழுந்த கீச்சொலி அந்த அமைதியான இரவில் ஒரு சிறிய எதிரொலியை ஏற்படுத்தியது. உள்ளே பல கருவிகள் கிடந்தன. அவற்றுள் மாரன் மிகவும் பொக்கிஷமாகப் பாதுகாத்த ஒரு மரத்தாலான சிறிய பெட்டி இருந்தது. அந்தப் பெட்டியின் மீது சிக்கலான செதுக்கு வேலைப்பாடுகள் செய்யட்டிருந்தன. அறிவு அதனை மெது வெளியில் எடுத்து மேஜை மீது வைத்தான். அந்தப் பெட்டியைத் திறக்க முயன்றபோது அது பூட்டப்பட்டிருந்தது. ஒரு குறிப்பிட்ட ஒலியதிர்வெண் அதிர்வை உருவாக்கினால் ஒழிய அது திறக்காது என்பதை அவனது பொறியியல் அறிவு உடனடியாக உணர்த்தியது.

‘மீரா, இந்தப்பெட்டி சாதாரணமானதல்ல. இது ஒரு இரண்டாம் நிலை பூட்டு அமைப்பு,’ என்றான் அறிவு, தன் குரலில் லேசான ஆச்சரியத்துடன். ‘தந்தை இதனுள் ஏதோ ஒரு முக்கியமான ஆவணத்தையோ அல்லது அதிர்வெண் கட்டுப்பாட்டுக்கான முக்கியச் சாவியையோ வைத்திருக்க வேண்டும். குறிப்பேட்டில் உள்ள எண்களை நாம் இந்தப்பெட்டியின் மீது சரியாகப் பொருந்தச் செய்தால் மட்டுமே இதைத் திறக்க முடியும்.’

மீரா அவனது அருகில் வந்து அந்த மரப்பெட்டியை உற்று நோக்கினாள். அதன் மேற்பரப்பில் இருந்த சிறிய துளைகளையும், காற்றோட்டக் குழாய்களையும் அவள் கைகளால் தொட்டுப் பார்த்தாள். ‘அறிவு, கவனித்துப் பார். இந்தப்பெட்டியின் பக்கவாட்டில் ஒரு சிறிய ரகசிய அறை இருப்பது போல் தெரிகிறது. மாரன் எப்போதும் எதையும் எளிதில் யாரிடமும் கொடுத்துவிட மாட்டார். நாம் அவசரப்படாமல் இந்தக்குறிப்பேட்டில் உள்ள எண்களின் வரிசையைப் பெட்டியின் மீதுள்ள சுருதிகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.’

அறிவு தன் மடிக்கணினியைத் திறக்க முயன்றான்; ஆனால் மின்சாரம் இல்லாததால் அவனது பேட்டரி ஏற்கனவே தீர்ந்துவிட்டிருந்தது. ‘பரவாயில்லை மீரா, தொழில்நுட்பம் கைவிட்டாலும், என் காதுகளும் இந்தத் தாளமும் என்னை ஏமாற்றாது,’ என்று கூறியவன், தன் தந்தையின் பழைய குறிப்பேட்டை மீண்டும் விரித்தான். அந்தப் பக்கங்களில் குறிக்கப்பட்டிருந்த குறிப்புகளை ஒவ்வொன்றாக ஆராய்ந்தான். மாரன் தன் இறுதி நாட்களில் எழுதிய கடைசிப் பக்கத்தில், ஒரு விசித்திரமான குறிப்பு இருந்தது: ‘இரட்டை அலைவரிசை இணைந்தால் மட்டுமே நிலத்தடி அறையின் கதவு முழுமையாகச் செயல்படும் அல்லது ஸ்திரப்படும். எனது குரலும், என் மகனின் குரலும் அல்லது அதன் ஒலியும் ஒன்றாக இணையும்போதுதான் இந்தச் சுழற்சி நிறைவடையும்.’

அந்த வரிகளைப் படித்ததும் அறிவின் நெஞ்சு ஒரு క్షணம் விம்மியது. தந்தை எதற்காகத் தன்னை அழைத்தார் என்பதற்கான விடை இப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது. மாரன் தன் இறுதித் தருணத்தில் தனிமையை வெறுக்கவில்லை; தன் ஆராய்ச்சிக்குப் பின்னால் உள்ள ஆபத்தை அறிவு உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும், தன் குரலின் மறுவடிவமாக அறிவு இருக்கிறான் என்பதையும் உணர்த்தவே முயன்றிருக்கிறார். ஆனால் அந்தத் தருணத்தில் அகந்தையும் பிடிவாதமும் அறிவின் கண்களை மறைத்துவிட்டன.

‘அறிவு… உனக்குக் கேட்கிறதா?’ என்று மீரா திடீரென அவனது கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள். அவளது குரலில் ஒருவித நடுக்கம் இருந்தது. நிலத்தடி அறையிலிருந்து வந்த ரீங்காரத்தின் சத்தம் இப்போது மாறியிருந்தது. அது வெறும் ஒலியாக இல்லாமல், மாரனின் குரலில் ஒரு சிறு பகுதி மீண்டும் அந்த அறையிலிருந்து மெலிதாக வெளிப்பட்டது. ‘அறிவு… நீ வந்திருக்கிறாய்…’ என்ற அந்தப் பழைய குரல் எதிரொலித்து மறைந்தது.

அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் அறிவு தன் கண்களில் தேங்கிய நீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, அந்த மரப்பெட்டியின் மீது கவனம் செலுத்தினான். அவனது தந்தையின் குரலின் அலைவரிசையும், தான் இப்போது வாசிக்கப்போகும் பாரம்பரிய புல்லாங்குழலின் சுருதியும் எங்கு இணைகிறதோ, அங்குதான் அந்தப் பூட்டு திறக்கும் என்பதை அவன் கணக்கிட்டான். மீராவின் உதவியோடு, குறிப்பேட்டில் உள்ள எண்களின் அடிப்படையில் புல்லாங்குழலின் துளைகளை விரல்களால் அடைத்தான். மாரன் விட்டுச்சென்ற அந்தச் சிறப்புக் கட்டைப் பெட்டியின் மீது புல்லாங்குழலை வைத்து ஒரு குறிப்பிட்ட அதிர்வெண்ணை உருவாக்கத் தொடங்கினான்.

அறிவின் விரல்கள் அந்தப் பழமையான புல்லாங்குழலின் மீது ஊர்ந்தபோது, மேகமலையின் குளிர்ந்த காற்று பங்களாவின் சுவர்களைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்தது. அவன் வாசித்த அந்த முதல் சுருதி, பங்களாவின் மூலையில் தூசு படிந்து கிடந்த மற்ற இசைக்கருவிகளையும் லேசாக அதிர் செய்ய வைத்தது. அறை முழுவதும் ஒரு புதிய ஒலியலை பரவத் தொடங்கியது. அந்தச் சுருதி குறிப்பேட்டின் எண்களுடன் முழுமையாகப் பொருந்தியபோது, மேஜை மீது இருந்த அந்த மரப்பெட்டியின் உட்பகுதியிலிருந்து ஒரு சிறிய உலோகச் சாவியும், ஒரு மெல்லிய உலோகத் தகடும் வெளியே நழுவி விழுந்தன.

மீரா குனிந்து அந்த உலோகத் தகடை எடுத்தாள். அதில் மாரன் தன் கையால் செதுக்கிய ஒரு வரைபடம் இருந்தது. அது நிலத்தடி அறையின் மையப் பகுதியை அடைவதற்கான இரகசியப் பாதை மற்றும் அதன் இரட்டை அதிர்வெண் பூட்டு பற்றிய விவரங்களைக் காட்டியது. ‘அறிவு பார்த்துவிட்டாயா? உன் தந்தை எதிர்பார்த்தது இதுதான். அவர் உன்னைத் தன் எதிரியாகப் பார்க்கவில்லை; தன் ஆராய்ச்சிக்குரிய சரியான வாரிசாகவே பார்த்திருக்கிறார்’ என்றாள் மீரா, அவளது கண்களில் ஒரு நிம்மதியான ஒளி தெரிந்தது.

அறிவு அந்த உலோகச் சாவியையும் வரைபடத்தையும் கையில் ஏந்தினான். அவனது மனத்தில் பல ஆண்டுகளாக இருந்த பாரம் சற்று குறைந்தது போல் இருந்தது. ஆனால், அந்த அறை இன்னும் முழுமையாக அமைதிப்படவில்லை. அந்த இரட்டை அதிர்வெண் சாவியையும் உலோகத் தகடையும் கொண்டு, நிலத்தடி அறையின் பிரதான கதவை நெருங்கும் நேரம் வந்துவிட்டது என்பதை அவர்கள் இருவரும் உணர்ந்தனர்.

அறிவும் மீராவும் அந்த இரகசியச் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு, வரவேற்பறையின் தரையில் இருந்த நிலத்தடி அறைக்கான பாதையை நோக்கிக் நடந்தனர். பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு திறக்கப்படவிருக்கும் அந்த அறையின் கதவு, அவர்களின் கடந்த கால இரகசியங்கள் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தக் காத்திருந்தது. அறிவு அந்தச் சாவியை அடிவ一层 கதவின் பூட்டுத் துளையில் செருகினான். அவனது இதயத்துடிப்பு அந்தச் சுருதி வாசிப்பின் அதிர்வெண்ணோடு ஒத்து ஒலித்தது.

அவர்கள் இருவரும் அந்தச் சாவியைத் திருப்புவதற்கான இறுதி முயற்சியைச் செய்தபோது, நிலத்தடி அறையின் கனமான உலோகக் கதவிலிருந்து ஒரு பாரிய மற்றும் கணமான இயந்திரத்தனமான ‘கிளிக்’ சத்தம் பங்களா முழுவதும் எதிரொலித்தது. பத்தாண்டுகளில் முதன்முறையாக அந்த அறைக்குள் ஏதோ ஒரு இயந்திரப் பொறி இயங்கத் தொடங்கியதற்கான அறிகுறி அது. அறிவும் மீராவும் ஒருகணம் திகைத்து ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்; அடுத்த நிமிடம் என்ன நடக்கும் என்ற பதற்றமும் ஆவலும் அவர்களை ஆட்கொண்டது.