மௌன நதியின் மறுக்கரை

மௌன நதியின் மேற்பரப்பில் மிதந்துக் கொண்டிருந்த செழியனின் காலணியைக் கண்ட அந்த நொடியில், அத்பனின் மனம் ஒரு கணத்திற்கு ஸ்தம்பித்தது. பல வருடங்களாக மர்மமாக மறைந்திருந்த தந்தையின் அடையாளம் இது. ஆனால், அந்த அதிர்ச்சியை வெளிக்காட்ட முடியாத சூழல். கானல் காட்டின் விதிகளின்படி, அங்கு ஒரு சிறிய சத்தம் கூட பெரிய விபரீதத்தை ஏற்படுத்திவிடும். நதியின் கண்ணாடி போன்ற அமைதியைக் குலைக்காமல், அத்பன் தன் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நிலாவைப் பார்த்தான். நிலாவின் முகத்திலும் அதே பதற்றம் தெரிந்தது. அவள் அவசரமாய் சைகை மூலம், ‘இதை வைத்து நாம் நதியைக் கடக்க வேண்டும், கவனம் சிதற வேண்டாம்’ என்று எச்சரித்தாள்.

அவர்கள் இருவரும் மரக்கிளைகளால் ஆன உடைந்த பாலத்தின் மீதான தங்கள் பயணத்தை மீண்டும் தொடர்ந்தனர். ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு கத்தி முனைப் பயணம் போல இருந்தது. காடு முழுவதும் இடுகாட்டு அமைதி சூழ்ந்திருந்தாலும், அத்பனின் காதுகளில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான முணுமுணுப்பு கேட்கத் தொடங்கியது. அது அவனது சொந்தக் குரல் தான்; ஆனால் ஏதோ ஒரு பழைய காலத்திலிருந்து ஒலிப்பது போல இருந்தது. ‘நீ தேடுவது உன்னைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறது, அத்பன்…’ என்ற அந்த வாக்கியம் திரும்பத் திரும்ப அவனது மனசாட்சியைத் தட்டியது. அந்தக் குரலின் மாயத்திலிருந்து விடுபட அவன் தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு பித்தளை க்ரோனோமீட்டரை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டான். அதன் இரும்பு முட்களின் சீரான ஓசை அவனுக்குள் சற்று ஆறுதலைத் தந்தது.

அப்போது, நிலாவின் கடந்த கால நினைவுகள் அந்த அமைதியான நதியின் மேற்பரப்பில் விசித்திரமான நிழல்களாக உருவெடுக்கத் தொடங்கின. சிறுவயதில் அவள் இழந்த தனது சகோதரனின் உருவம் நதியின் ஆழத்தில் எழுந்து மறைவது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. நிலா ஒரு கணம் நிலைகுலைந்து தன் கால்களை நடுங்கவிட்டாள். அவளது உளவியல் பயிற்சி இங்கு பலிக்கவில்லை; காடு அவளது ஆழமான ரகசியங்களை வெளியில் இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவள் தடுமாறி கீழே விழும் தருவாயில், அத்பன் மின்னல் வேகத்தில் தன் கையை நீட்டி அவளது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான். வார்த்தைகள் இல்லாமல், அவர்களின் தோழமையும் பரஸ்பர நம்பிக்கையும் அந்த மாயச் சூழலில் அவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு கவசமாக மாறியது.

‘நாம் வீழ்ந்துவிடக் கூடாது, நிலா. இது காட்டின் ஏமாற்று வேலை,’ என்று மனதிற்குள் தன்னைத் தானே திடப்படுத்திக் கொண்ட அத்பன், நிலாவைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு நதியின் மறுக்கரையை நோக்கி கடைசி சில அடிகளை எடுத்துவைத்தான். அவர்களின் உடல் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. மூச்சுக்காற்று கூட வெளிவராமல் அவர்கள் தடுத்திருந்த அந்த விநாடிகள் ஒரு யுகம் போல நகர்ந்தன. இறுதியில், அவர்களின் கால்கள் மறுக்கரையின் ஈர மண்ணைத் தொட்டன. ஒரு பெருமூச்சுடன் இருவரும் அங்கிருந்த அடர்ந்த புதர்களுக்குள் மறைந்து பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் சென்றனர்.

நதியைக் கடந்துவிட்டோம் என்ற நிம்மதி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. மறுக்கரையில் இருந்த ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் வேர்களுக்கு அருகில் ஏதோ செதுக்கப்பட்டிருப்பதை அத்பன் கவனித்தான். அங்கே அவனது தந்தை செழியனின் தனித்துவமான கையெழுத்துடன் கூடிய மற்றொரு பழைய வரைபடம் மரத்தில் செதுக்கப்பட்டிருந்தது. அதைக் கண்ட அத்பனின் கண்கள் ஆச்சரியத்தால் விரிந்தன. அந்த வரைபடம் கானல் காட்டின் அடுத்த நிலப்பரப்பிற்கான பாதையைத் துல்லியமாகக் காட்டியதுடன், ‘மறதி உன்னைத் தொடும் முன் மையத்தை அடை’ என்ற எச்சரிக்கையையும் தாங்கியிருந்தது. இருவரின் பயணமும் இப்போதுதான் உண்மையான ஆபத்தான கட்டத்தை எட்டியிருந்தது.

மரத்துப்பட்டையின் ரகசியமும் பித்தளை க்ரோனோமீட்டரும்

ஆலமரத்தின் தடித்த வேர்களில் செதுக்கப்பட்டிருந்த அந்த வரைபடம், சாதாரண ஒரு வரைபடமாகத் தோன்றவில்லை. அத்பன் தன் விரல் நுனிகளால் தந்தையின் கையெழுத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தான். மரத்தின் வழவழப்பான பட்டைக்குள் அந்த எழுத்துக்கள் ஆழமாகப் பாயப்பட்டிருந்தன. ‘மறதி உன்னைத் தொடும் முன் மையத்தை அடை’ என்ற அந்த வாக்கியம், வெறுமனே ஒரு எச்சரிக்கை மட்டுமல்ல, அது கானல் காட்டின் அடுத்த விதியை விளக்கும் முக்கிய வழிகாட்டி என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

அத்பனின் கையிலிருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டர் திடீரென ஒரு விசித்திரமான அதிர்வை வெளிப்படுத்தியது. அதன் முட்கள் வழக்கத்திற்கு மாறாக வேகமாகவும், தலைகீழாகவும் சுழலத் தொடங்கின. மரத்தில் செதுக்கப்பட்டிருந்த வரைபடத்தின் சுழல் வடிவக் குறியீடுகளும், க்ரோனோமீட்டரின் உட்புற பற்களின் அமைப்பும் கச்சிதமாகப் பொருந்துவதை நிலா கவனித்தாள். அவளது கூர்மையான பார்வையும் உளவியல் பகுப்பாய்வும் அந்த இடத்தின் ஆபத்தை உடனடியாகக் கணித்தன.

குரலின் மர்மமும் மாய யதார்த்தமும்

நதியைக் கடக்கும்போது அத்பனின் காதுகளில் ஒலித்த அந்த ரகசியக் குரல், இப்போது சற்றுத் தெளிவாகவும், இரண்டு வெவ்வேறான அலைவரிசைகளிலும் கேட்கத் தொடங்கியது. ஒரு குரல் அத்பனின் சொந்த மனசாட்சியின் பிரதிபலிப்பாகவும், மற்றொரு குரல் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே இடத்தில் நின்று தன் தந்தையால் பதிவு செய்யப்பட்ட ஒலி அதிர்வாகவும் இருந்தது. கானல் காடு மனிதர்களின் ஆழ்மனப் பயங்களையும், அடக்கி வைக்கப்பட்ட நினைவுகளையும் காற்றில் ஒலியாகவும் காட்சியாகவும் மாற்றும் தன்மை கொண்டது என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர்.

நிலா அத்பனை நோக்கி மெல்லிய குரலில் பேசத் தொடங்கினாள். “அத்பன், இந்தக் காடு நம் பலவீனங்களைத்தான் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகிறது. நதியின் மீது எனது இறந்த சகோதரனின் உருவம் தோன்றியதும், உன் காதுகளில் உன் சொந்தக் குரலே ஒலித்ததும் இதனால்தான். நமது நினைவுகளை நாம் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொள்ளாவிட்டால், இந்த மரங்களின் அடர்த்தி நம் சுய அறிவை அழித்துவிடும்.”

புதிய பாதையின் வரைபடமும் விதிகளும்

மரத்தின் வேர்களுக்குள் இருந்த சிறிய பொந்திற்குள் ஒரு பழைய தோல் பையின் உடைந்த பகுதி மறைக்கப்பட்டிருந்தது. அத்பன் கவனமாக அதை வெளியே எடுத்தான். அதில் செழியன் எழுதி வைத்த சில முக்கியமான அவதானிப்புகள் காணப்பட்டன:

• நினைவுப் பாதுகாப்பு: காட்டின் மையத்தை அடையும் வரை உங்களின் மிகவும் மதிப்பிற்குரிய நினைவுகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சிந்தித்துக் கொண்டே இருங்கள்.
• நிழல்களின் திசைமாற்றம்: நேர்கோட்டில் நடப்பது இங்கு சாத்தியமில்லை; மரங்களின் நிழல்கள் காட்டும் திசைக்கு எதிர்திசையில்தான் உண்மையான பாதை உள்ளது.
• மௌனத்தின் எல்லை: நதியைக் கடந்த பின் குரல் எழுப்பலாம், ஆனால் பெயர்களை உரக்கக் கூப்பிடக் கூடாது.

பனிமூடிய மூடுபனிப் பள்ளத்தாக்கை நோக்கி

ஆலமரத்தைக் கடந்து அவர்கள் முன்னேறியபோது, நிலப்பரப்பு முற்றிலும் மாறத் தொடங்கியது. ஈரமான மண் மறைந்து, கருமை நிறப் பாறைகளும் அடர்ந்த மூடுபனியும் நிலத்தை மூடிக் கொண்டன. மரங்கள் அசையாமல் நின்றாலும், அவை தங்களின் கிளையை மெதுவாக மறுபுறம் திருப்புவது போல ஒரு மாயத்தோற்றம் தோன்றியது. நீங்கள் திரும்பிப் பார்க்காத நொடியில் காட்டின் நிலப்பரப்பு தன்னைத் தானே மாற்றிக் கொள்ளும் விசித்திரமான மாய யதார்த்தவாதம் அங்கு நிலவியது.

நிலாவும் அத்பனும் தோளோடு தோள் நின்று நடந்தனர். நதியில் நிகழ்ந்த ஆபத்தான தருணங்கள் அவர்களின் பிணைப்பை மேலும் வலுப்படுத்தியிருந்தன. அத்பன் தன் தந்தையைத் தேடும் இந்த சாகசப் பயணத்தில் நிலா வெறும் வழிகாட்டி மட்டுமல்ல, தன் உயிரைக் காக்கும் உண்மையான தோழி என்பதை முழுமையாக நம்பத் தொடங்கினான். நிலாவும் தன் கடந்த கால சோகங்களின் பாரத்திலிருந்து விடுபட அத்பனின் உறுதியான தன்னம்பிக்கையைத் தன் பலமாக எடுத்துக் கொண்டாள்.

அவர்கள் ஒரு பெரிய கல் வளைவின் முன் வந்து நின்றார்கள். அந்த வளைவின் மீது ‘மறதிப் பள்ளத்தாக்கு’ என்று பண்டைய குறியீடுகளில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த வளைவைக் கடக்கும்போது அடர்ந்த மூடுபனி அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது. இருவரின் கைவிரல்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று இறுகப் பிணைந்து கொண்டன. புதிய ஆபத்துகளும், தந்தையின் விடைபெறாத மர்மங்களும் நிறைந்த அடுத்த கட்டத்திற்கு அவர்கள் தயக்கமின்றி அடிஎடுத்து வைத்தனர்.

மூடுபனி விலகிய அந்த நொடியில், அவர்கள் கண்ட காட்சி அவர்களின் மூச்சை ஒரு கணம் உறைய வைத்தது. மறதிப் பள்ளத்தாக்கின் வாயிலில் நின்றிருந்த மற்றொரு பிரம்மாண்டமான கருங்காலி மரத்தின் தண்டுப் பகுதியில், அண்மையில் செதுக்கப்பட்டது போன்ற புதிய வெட்டுக்காயங்கள் தென்பட்டன. அத்பன் தன் டார்ச் விளக்கின் வெளிச்சத்தை அதன் மீது பாய்ச்சியபோது, அவன் கைகள் அதிர்வில் நடுங்கின. அது தற்செயலான கீறல் அல்ல; செழியனின் தனித்துவமான வட்டெழுத்துக் கையெழுத்து அங்கே ஆழமாகப் பதிக்கப்பட்டிருந்தது.

“நிலா, இங்கே பார்!” என்று அத்பன் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தான். செழியனின் விதிகளின்படி உரக்கக் குரலெழுப்பக் கூடாது என்பதை அவன் மறக்கவில்லை. நிலா அவனருகே விரைந்து வந்து அந்த மரப்பட்டையை உற்று நோக்கினாள். மரத்தின் நடுப்பகுதியில், கானல் காட்டின் ஆழமான நிலப்பரப்புகளை விளக்கும் மற்றொரு சிக்கலான வரைபடம் துல்லியமாகச் செதுக்கப்பட்டிருந்தது. முதல் வரைபடத்தில் இல்லாத புதிய பாதைகளும், ஆத்ம எதிரொலி குகை என்ற மர்மமான இடத்தின் இருப்பிடமும் அதில் குறிக்கப்பட்டிருந்தன.

அந்த வரைபடத்தின் கீழே, செழியன் தன் சொந்தக் கையெழுத்தில் ஒரு எச்சரிக்கை வாசகத்தைப் பொறித்திருந்தார்: ‘என் காலடிகளைப் பின்தொடர்பவனே, நீ என் மகனாக இருந்தால் இக்கணமே திரும்பிச் செல். ஏனெனில் இந்தப் பள்ளத்தாக்கு வெறும் இறந்தகால நினைவுகளை மட்டும் வேட்டையாடுவதில்லை; அது நீ யாராக மாற விரும்புகிறாயோ அந்த எதிர்கால அடையாளத்தையே மெல்ல விழுங்கிவிடும்.’

நிலாவின் கண்கள் உளவியல் அதிர்ச்சியைப் பிரதிபலித்தன. “அத்பன், உன் தந்தை வெறும் நிலவியலாளர் மட்டுமல்ல, இந்தக் காட்டின் மாய யதார்த்த விதிகளைத் தன் ஆழ்மனதால் புரிந்துகொள்ள முயன்றிருக்கிறார். ஆனால் அவர் செதுக்கிய இந்த எச்சரிக்கை, அவர் ஏதோ ஒரு தவிர்க்க முடியாத தீவிரமான மாயப் பிடிக்குள் சிக்கியிருந்ததை உணர்த்துகிறது. இந்த வரைபடம் அடுத்த நிலைக்கு நம்மை வழிநடத்தும் வெளிச்சமா அல்லது ஒரு விபரீதமான பொறிக்குள் நம்மைத் தள்ளும் மாய வலையா?” என்று அவள் வினவினாள்.

அத்பன் மரத்தில் செதுக்கப்பட்டிருந்த வரைபடத்தின் நுட்பமான எல்லைக்கோடுகளைத் தன் விரல்களால் தொட்டுப் பார்த்தான். மரத்தின் பிசின் இன்னும் முழுமையாக உலராமல் புதியதாக இருந்தது; அதாவது, இந்தச் செதுக்கல் மிக அண்மையில்தான் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவனது கையில் இருந்த க்ரோனோமீட்டர் திடீரென ஒரு விசித்திரமான திசைகாட்டி போல இயங்கி, வரைபடத்தில் குறிக்கப்பட்டிருந்த அந்த மர்மக் குகையின் திசையை நோக்கித் தன் முட்களைத் திருப்பியது. காட்டின் அடர்ந்த இருளுக்குள் இருந்து மீண்டும் ஒரு மெல்லிய மனிதக் காலடி சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. தந்தை விட்டுச் சென்ற ரகசியங்களும், தங்களைச் சூழ்ந்துள்ள மன மயக்கங்களும் அவர்களை அடுத்த கட்ட சாகசத்திற்குள் ஆழமாக இழுத்துச் சென்றன.