குடும்பத் துரோகம்

குடும்பத் துரோகம்

இருள்மலைக் கணவாயின் குளிர்காற்று நள்ளிரவிலும் அரண்மனைச் சுவர்களை உலுக்கிக் கொண்டிருந்தது. வெளியேயுள்ள பனிமூட்டம் சந்திரனின் வெளிச்சத்தைக் கூட முழுமையாக விழுங்கியிருந்தது. கரண் குடும்பத்தின் பிரம்மாண்டமான நூலக அறையில், மெலிதாக எரிந்து கொண்டிருந்த அகல் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் விக்ரமன் தன் கைகளில் இருந்த பழைய பனைஓலைச் சுவடிகளை மிகக் கவனமாகப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் இருளில் மறைந்திருந்தாலும், அவனது கண்களில் தெரிந்த பேராசை அந்த அறையின் வெளிச்சத்தில் தெளிவாகப் பளிச்சிட்டது.

‘இத்தனை வருடங்களாக இந்த ரகசியம் யாருக்கும் தெரியாமல் இருந்தது… ஆனால் ருத்ரனும் அந்த அபிராமியும் சேர்ந்து குகைக் கதவைத் திறந்தது எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடும் போலிருக்கிறதே,’ என்று முணுமுணுத்த விக்ரமன், ஒரு குறிப்பிட்ட சுவடியை எடுத்து உற்று நோக்கினான். அதில் இருள்மலையின் கீழ் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் நிழல் அரக்கனை எழுப்பும் மந்திரங்களும், அதற்குத் தேவையான இரத்தச் சீலையின் விளக்கங்களும் தெளிவாக எழுதப்பட்டிருந்தன. ‘இந்தச் சாபம் ருத்ரனை முழுமையாகக் கொல்வதற்கு முன்பு, இந்த அரண்மனையின் முழு அதிகாரமும் என் கைக்கு வர வேண்டும். அதற்கு இந்த இரகசியச் சுவடிகள் தான் என் ஆயுதம்.’

அதே நேரத்தில், கல்யாணி மூலிகைத் தோட்டத்திற்கு அருகில் உள்ள பழைய இல்லத்தில், விசாலியும் அபிராமியும் தீவிரமான விவாதத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அறையின் மூலையில் எரிந்த தீப்பந்தத்தின் வெளிச்சம் அவர்களின் முகங்களில் படர்ந்திருந்தது. விசாலியின் கண்கள் கோபத்தினாலும் கவலையினாலும் சிவந்திருந்தன.

‘அபிராமி, நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்? உனக்கு என்ன பைத்தியமா பிடித்திருக்கிறது?’ என்று விசாலி தன் குரலைத் தாழ்த்தி, ஆனால் அழுத்தமாகக் கேட்டாள். ‘அந்தக் கரண் குடும்பம் நம் பெற்றோரை ஏமாற்றிவிட்டு, இன்று நம் பரம்பரை மூலிகையைக் கொண்டு அவர்களைக் காப்பாற்றுகிறோம் என்கிற பெயரில் உன்னை ஏமாற்றப் பார்க்கிறது. அந்த ருத்ரன் உன்னை எப்போதோ மறந்துவிட்டான். அவன் மீது உனக்கு ஏன் இந்தச் சிறுபிள்ளைத்தனம்?’

‘இல்லை அக்கா,’ அபிராமி அமைதியாக ஆனால் உறுதியான குரலில் பதிலளித்தாள். ‘நான் சிறுபிள்ளைத்தனமாக நடந்து கொள்ளவில்லை. குகை வாயிலில் நான் பார்த்த முத்திரை நம் பெற்றோரின் முத்திரைதான். அது எப்படி அங்கே வந்தது? நம் பெற்றோரின் மரணம் ஒரு சாதாரண விபத்து அல்ல என்று என் உள்ளுணர்வு சொல்கிறது. அதற்கு ருத்ரனுக்கும் சம்பந்தம் இருக்கிறதா அல்லது வேறு யாராவது சதி செய்தார்களா என்பதை நான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.’

‘நீ எதை நம்புகிறாயோ இல்லையோ, அந்த ருத்ரனை நம்புவது தற்கொலைக்குச் சமம்,’ என்று விசாலி எச்சரித்தாள். ‘அவன் உடலில் ஓடுவது நிழல் பனி சாபம். அந்தச் சாபம் அவனது ஆன்மாவைத் தின்னும்போது, அவன் உன்னைக் காப்பாற்ற மாட்டான்; உன்னை அழித்துவிடுவான்.’

மறுபுறம், கரண் குடும்பத்தின் பிரதான மண்டபத்தில் ருத்ரனும் விக்ரமனும் মুখোমুখি நின்றிருந்தனர். ருத்ரனின் இடது கையில் கட்டப்பட்டிருந்த துணி வழியாக லேசான நீல நிற மின்மினிப் போன்ற குளிர் வெளிச்சம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் முகத்தில் எந்த பயமும் இல்லை, மாறாக ஒரு தீர்க்கமான கேள்வி இருந்தது.

‘சித்தப்பா, நள்ளிரவு நேரத்தில் நீங்கள் அந்தப் பழைய நூலகத்தில் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்?’ ருத்ரனின் குரல் அமைதியாக இருந்தபோதிலும், அதில் ஒரு இரும்பு போன்ற கடினத்தன்மை இருந்தது.

விக்ரமன் சற்றும் பதறாமல், ஒரு புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு அவனைக் கூர்ந்து நோக்கினான். ‘ருத்ரா, நீ உன் உடல்நிலையைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும். உன்னை எதற்காக அந்த எதிரிக் குடும்பப் பெண்ணைச் சார்ந்து வாழும்படி விட்டிருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறாய்? நீ பலவீனமாகிறாய். உன் சாபம் உன்னை முழுமையாக அடிமைப்படுத்துவதற்கு முன்பு, நமது குடும்பத்தின் சொத்துக்களையும் இந்த இருள்மலை அதிகாரத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு இருக்கிறது.’

‘அதிகாரமா அல்லது என் குடும்பத்தின் அழிவா?’ ருத்ரன் முன்னோக்கி நகர்ந்து, தன் கூர்மையான பார்வையை விக்ரமனின் மீது பதித்தான். ‘குகை வாயிலில் என் இரத்தமும் அபிராமியின் இரத்தமும் கலந்தபோது கிடைத்த முத்திரை சாதாரணமானது அல்ல. எங்கள் பெற்றோரின் மரணம் பற்றி உங்களுக்கு ஏதோ தெரிந்திருக்கிறது. அதை மறைக்கிறீர்கள்.’

‘உன் குடும்பத்தின் மீது உனக்கே நம்பிக்கை போய்விட்டதா, ருத்ரா?’ விக்ரமன் நக்கல் கலந்த குரலில் கேட்டான். ‘அந்தப் பெண் வந்த நாளிலிருந்து நீ உன்னைச் சார்ந்தவர்களை சந்தேகிக்கத் தொடங்கிவிட்டாய். இதுதான் அவளது சதியா அல்லது உன் சாபத்தின் விளைவா?’

‘என் சாபம் என் உடலைத்தான் உறைய வைக்கிறதே தவிர, என் புத்தியை அல்ல,’ ருத்ரன் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு கூறினார். ‘என் பெற்றோரின் மரணம் மற்றும் குகை இரகசியம் பற்றி எனக்கு உண்மை தெரிய வேண்டும். இல்லையெனில், இந்த அரண்மனையில் நடக்கும் சதிவேலைகளை நானே என் கைகளால் தடுத்து நிறுத்துவேன்.’

விக்ரமன் எதுவும் பேசாமல் அவனை உற்றுப் பார்த்தான். ஆனால் அவனது உள்மனதில் ஒரு பயம் எழுந்தது — ருத்ரனும் அபிராமியும் உண்மையை நெருங்கிவிட்டார்கள். அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்றால், அடுத்த கட்ட நகர்வை உடனடியாகச் செய்ய வேண்டும்.

அதே நள்ளிரவில், அபிராமி தன் அறையில் பழைய குறிப்பேடுகளை மீண்டும் சோதித்துக் கொண்டிருந்தாள். தன் தாயார் எழுதிய பழைய மூலிகைக் குறிப்புகளைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்த அவளது கைகள் திடீரென நடுங்கின. பக்கங்களை வரிசையாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு ஒரு பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. தாயாரின் கையெழுத்து ஒரு பக்கத்தில் மிகத் தெளிவாகவும், மற்றொரு பக்கத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்ட கோணத்திலும் இருந்தது. அதோடு, பெற்றோரின் மரணம் நிகழ்ந்த நாளுக்கு முந்தைய பக்கங்கள் முழுமையாகக் கிழிக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த மூலிகைக் குறிப்பேட்டில் உள்ள கையெழுத்து முரண்பாடும், மறைக்கப்பட்ட பக்கங்களும் அவளுக்குள் ஒரு பயத்தையும் பல சந்தேகங்களையும் ஒரே நேரத்தில் உருவாக்கின.