உயிர்க்கும் தீயும்

வரதனின் நிர்வாக அலுவலக அறைக்குள் நுழைந்த அந்த வினாடி, காற்று கூட உறைந்துபோனது போல இருந்தது. அறையின் மையத்தில் நின்றிருந்த அந்தப் பயங்கரமான என்ஃபோகியர், திடீர் சத்தத்தைக் கேட்டுத் திரும்பினான். அவனது கண்களில் கொடூரமான பார்வையும், கைகளில் கனமான உலோகக் கம்பியும் இருந்தது. கார்த்திக் எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி மின்னல் வேகத்தில் அவனது தாக்குதலை எதிர்கொண்டார். அலுவலக மேசைகள் மற்றும் நாற்காலிகள் அந்த மோதலில் சிதறின. ரகசிய ஆவணங்கள் தரையில் பறந்தன. துப்பாக்கிகள் பயன்படுத்தப்படாத அந்த அமைதியான ஆனால் கொடூரமான மோதலில், துறைமுகத் தொழில்சார்ந்த தந்திரங்களும் உடல் பலமும் மட்டுமே ஆயுதங்களாக மாறின.

கார்த்திக் எதிராளியின் கைப்பிடியைச் சமாளித்து அவனது கையைத் திருப்புவதற்குள், அந்த என்ஃபோகியர் கார்த்திக்கின் வயிற்றுப் பகுதியில் பலமாக இடித்தான். கார்த்திக் முனகியபடி அந்தத் தாக்குதலைத் தாங்கிக்கொண்டார். அதே நேரம், நிலா சிறிதும் தாமதிக்காமல் சுதாரித்துக்கொண்டாள். வரதனின் பிரம்மாண்டமான பாதுகாப்புப் பெட்டகம் சுவரில் பொருத்தப்பட்டிருந்த அந்த இடத்திற்கு ஓடினாள். ரேகா தொலைவிலிருந்து அனுப்பிய டிஜிட்டல் குறிகேடுகளை தனது நினைவிலிருந்து தட்டச்சு செய்து பெட்டகத்தின் லாக் முறையைச் சோதித்தாள். கை நடுங்கினாலும், அவளது மனம் மிகத் தெளிவாக இருந்தது. ஒரு சிறிய பீப் சத்தத்துடன் அந்தச் பாதுகாப்புக் கதவு திறந்தது.

உள்ளே மின்னிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பிரத்யேக பயோமெட்ரிக் சாவியை நிலா தனது கைகளில் பற்றினாள். “கார்த்திக், நான் சாவியை எடுத்துவிட்டேன்!” என்று அவள் கத்தினாள். இதைக் கேட்ட அந்த என்ஃபோகியர் நிலாவின் மீது பாய முயன்றான். ஆனால் கார்த்திக் தனது முழு பலத்தையும் திரட்டி, அந்த எதிராளியைப் பின்னால் இருந்து இழுத்து அலுவலகத்தின் கண்ணாடிச் சுவரில் தள்ளினார். கண்ணாடிகள் நொறுங்கிச் சிதறின. அந்த இடைவெளியை நழுவவிடாமல் பயன்படுத்திய கார்த்திக், நிலாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அறையின் மறுபுறம் இருந்த வெண்டிலேஷன் டக்ட் வழியாக வெளியேறும் வழியை நோக்கி ஓடினார்.

அவர்கள் இருவரும் வெண்டிலேஷன் வழியாகச் சுவற்றுப் பகுதிக்கு நகரும்போதே, நிர்வாகக் கட்டடம் முழுவதும் அவசர அலாரம் பேரிரைச்சலுடன் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. சிவப்பு நிற எச்சரிக்கை விளக்குகள் சுழன்று சுழன்று ஒளிர, துறைமுகக் காவலாளிகள் அந்தத் திசையை நோக்கி ஓடிவருவதற்கான காலடிச் சத்தங்கள் கேட்டன. கார்த்திக் மற்றும் நிலா இருவரும் மழை நனைந்த கூரைப் பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தனர். அங்கிருந்து துறைமுகத்தின் பரந்த இரும்புப் பாலங்கள் மற்றும் கன்டெய்னர் கிரேன்களின் நிழல்கள் மழையின் ஈரத்தில் மங்கலாகத் தெரிந்தன. குளிர் காற்று முகத்தில் அடிக்க, அவர்கள் தங்களின் வாகனத்தை நோக்கிய பாதையை விரைவாகக் கடந்தனர்.

நிமிடங்கள் ஓட ஓட ஆபத்து அதிகரித்தது. துறைமுகப் பகுதியின் முக்கிய வாயிலை நெருங்கியபோது, அவர்களின் சுவாசம் சற்று வேகம் எடுத்தது. சாவியை வெற்றிகரமாக மீட்ட திருப்தி ஒருபுறம் இருந்தாலும், அடுத்த நொடியே பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. வரதனின் தானியங்கி பாதுகாப்பு முறை முழுமையாக இயங்கி, துறைமுகத்தின் அனைத்து வெளியேறும் வழிகளையும் ஒரே நொடியில் முடக்கியது. எமர்ஜென்சி ஷட்டர் பூட்டப்படும் சத்தம் அந்த அமைதியான இரவில் எதிரொலித்தது. அவர்கள் பயணம் செய்யவிருந்த வாகனம் ஒரு பக்கம் சிக்கிக்கொள்ள, சுற்றிலும் பாதுகாவலர்களின் வெளிச்சம் நெருங்குவதைக் கண்டனர். கார்த்திக்கும் நிலாவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். பயத்திற்கு இடமின்றி, அந்த இறுதித் தடையை எப்படித் தாண்டப் போகிறோம் என்ற தீர்க்கமான சவாலுடன் அவர்கள் நின்றிருந்தனர்.