அரச சபையின் எச்சரிக்கை

செம்புவண்ணக் கோட்டையின் நிலத்தடி நீரகக் குகையிலிருந்து தப்பிய மதிவாணனும் இளவரசி இளக்கியாவும் நள்ளிரவின் குளிர் காற்றில் பாதுகாப்பாக அரண்மனை வளாகத்திற்குள் வந்து சேர்ந்தனர். அவர்களின் காலடிகளிலும் உடைகளிலும் ஒட்டியிருந்த ஈரமும் குகை மண்ணும், அவர்கள் தொட்டுத் திரும்பிய ஆபத்தின் அளவை ஊமையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தன. பழமையான நூலகத்தின் பின்பக்க இரகசிய நுழைவாயில் வழியாக உள்ளே நுழைந்த இருவரும், மூச்சு வாங்க அமர்ந்தனர். மதிவாணன் தன் கையிலிருந்த சிறிய பதிவு கருவியையும், குகையில் தான் கண்டெடுத்த சட்டவிரோத நீர் ஆவணங்களின் நகல்களையும் மேசையின் மீது பரப்பினான்.

“இளவரசி, நாம் நேரில் பார்த்த அந்தத் தரவுகள் எங்கு போய் முடிகின்றன என்பதைப் பார்த்தீர்களா?” என்று மதிவாணன் அமைதியான ஆனால் அழுத்தமான குரலில் கேட்டான். அவனது கண்களில் கோபமும் தீவிரமும் ஒருசேரத் தெரிந்தன. இளக்கியா தன் மேலாடையைச் சீரமைத்துக் கொண்டு, மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த ஆவணங்களையும், சிறிய குழாய் அமைப்புகளின் வரைபடங்களையும் கூர்ந்து கவனித்தாள். அவளது முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. “ஆளுநர் குழுவின் மூத்த அமைச்சர்தான் இந்தச் சதிக்கு முழு முதற்காரணம் என்பது இப்போது தெளிவாகிவிட்டது. நமது கோட்டையின் பாரம்பரிய நிலத்தடி நீரைத் திசை திருப்பி, அருகில் உள்ள வெளி மாநிலத் தோட்டங்களுக்குத் தண்ணீரைத் திருடும் இந்த மாபெரும் ஊழலுக்குப் பின்னால் அரச சபையின் முக்கியஸ்தர்களே இருக்கிறார்கள்,” என்று இளக்கியா தன் கையை முஷ்டியாக இறுக்கினாள்.

மறுநாள் காலை, செம்புவண்ணக் கோட்டையின் அரச சபை வழக்கத்தை விட மும்முரமாகக் கூடின. கருங்கற்களால் கட்டப்பட்ட பிரம்மாண்டமான சபைக் மண்டபத்தில், தங்க முலாம் பூசப்பட்ட தூண்களுக்கு இடையே அமைச்சர்களும் ஆளுநர் குழு உறுப்பினர்களும் வரிசையாக அமர்ந்திருந்தனர். உடல்நலக் குறைவால் அரசர் ஓய்வில் இருப்பதால், இளக்கியா தலைமைப் பீடத்திற்கு அருகில் நின்று சபையை மேற்பார்வையிட்டார். தலைமை ஆவணக் காப்பாளரான மதிவாணன், அரச சபையின் அனுமதி பெற்று, தான் திரட்டிய சான்றுகளைச் சமர்ப்பிக்க முன்னே வந்தான்.

“மதிவாணன் அவர்களே, நீங்கள் என்ன சொல்லப் வருகிறீர்கள்?” என்று சபையின் மூத்த அமைச்சர் நக்கலான புன்னகையுடன் கேட்டார். அவரது குரலில் வெளிப்படையான ஏளனம் இருந்தது. மதிவாணன் கொஞ்சமும் தயங்காமல், தன் கையில் இருந்த ஆவணங்களை நீட்டினான். “அரசு கருவூலத்தின் கணக்குகளிலும், நிலத்தடி நீர்வளப் பங்கீட்டிலும் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாகப் பெரிய அளவில் முறைகேடுகள் நடந்து வருகின்றன. கோட்டையின் பாதுகாப்பிற்குரிய நீரைத் தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் வெளிநபர்களுக்கும் சட்டவிரோதமாக விற்றுள்ளனர். இதற்கான சான்றுகள் என்னிடம் உள்ளன,” என்று கூறி ஆவணங்களைச் சபையின் பார்வைக்கு வைத்தான்.

அந்தக் கணத்தில் சபையில் பெரும் கூச்சல் எழுந்தது. ஆளுநர் குழுவைச் சேர்ந்த அமைச்சர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில் மதிவாணனுக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பினர். “ஒரு சாதாரண ஆவணக் காப்பாளர் அரச சபையைக் குற்றம் சாட்டுவதா? இது தேசத் துரோகம்! இளவரசியே, இவரை உடனடியாகக் கைது செய்ய வேண்டும்!” என்று மூத்த அமைச்சர்களில் ஒருவர் சீறினார். அமைச்சர்களின் முகங்களில் இருந்த பதட்டமும் கோபமும், மதிவாணன் தொட்ட புள்ளி எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்தியது.

ஆனால், இளக்கியா தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்திச் சபையின் கூச்சலை அடக்கினார். “போதும் அமைதி! மதிவாணன் சமர்ப்பித்த ஆவணங்கள் வெறும் குற்றச்சாட்டுகள் அல்ல; அவை ஆதாரங்கள். அரச சபையின் அனுமதியின்றி நீர்வளத்தைத் திசைதிருப்பியவர்கள் யார் என்பதை விசாரிக்கக் கோட்டைக்கு முழு உரிமை உண்டு. இந்த விசாரணையைத் தடுத்து நிறுத்த முயல்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் மீது விசாரணை பாயும்,” என்று இளக்கியா உறுதியாகவும் கம்பீரமாகவும் கூறினார். இளக்கியாவின் இந்தத் திடீர் மற்றும் வெளிப்படையான ஆதரவு, சபையில் இருந்த ஊழல் அமைச்சர்களுக்குப் பெரிய அதிர்ச்சியைத் தந்தது.

சபைக் கூட்டம் முடிந்த பிறகு, மதிவாணன் பழைய நூலகத்திற்குத் திரும்பித் தன் பணிகளைத் தொடர்ந்தான். மதிய வேளையில், நூலகத்தின் அமைதியான வராண்டாவில் அவன் நடந்து சென்றபோது, அவனுக்கு எதிரே அந்த மூத்த அமைச்சர் வந்து நின்றார். சுற்றிலும் யாருமில்லை என்பதை உறுதி செய்துகொண்ட அமைச்சர், மதிவாணனின் அருகில் வந்து ஆபத்தானதொரு புன்னகையுடன் குனிந்து பேசினார்.

“மதிவாணன், நீ ரொம்ப தூரம் வந்துவிட்டாய். இளவரசியின் முந்தானைக்குள் ஒண்டிக் கொண்டு தப்பிவிடலாம் என்று நினைக்கிறதா? கோட்டையின் சுவர்கள் கூட எங்களுக்கே கட்டுப்பட்டவை. கடந்த முறை கருவூலப் பொறுப்பாளருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பது உனக்குத் தெரியுமா? அதே கதிதான் உனக்கும் காத்திருக்கிறது. இந்த விசாரணையிலிருந்து விலகிவிடு, இல்லை என்றால் உன் கடந்த கால நற்பெயரும் சரி, உன் உயிரும் சரி, இந்த வறண்ட நிலத்தோடு மண்ணாகிவிடும்,” என்று நேரடியான கொலை மிரட்டலை விடுத்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தார்.

அந்த மிரட்டல் மதிவாணனைச் சிறிதும் குலுங்கச் செய்யவில்லை என்றாலும், ஆபத்தின் தீவிரத்தை அவனுக்கு உணர்த்தியது. சதிவலை எவ்வளவு ஆழமாகப் பரவியிருக்கிறது என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான். அதே நேரம், இளக்கியாவின் ஆதரவும் அவனுக்குள் ஒரு புதிய நம்பிக்கையை உருவாக்கியது. இருவரும் இணைந்து இந்தச் சதியை எப்படி முறியடிக்கப் போகிறார்கள் என்ற கேள்வி அவனது மனதில் வலுவாக எழுந்தது.