பாறை முகடுகளின் நிழல்

மடங்கிய சுவர்கள் கொண்ட அந்தப் பாதுகாப்பான இல்லத்தின் வெளியே, இரவு நேரத்துக் குளிர் காற்று பலமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. அறிவழகனும் தாமரையும் தங்களின் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையைத் தீவிரமாக விவாதித்தனர். கார்த்திக் வழங்கிய தரவுகளின்படி, ‘பூமி கிரானைட்ஸ்’ நிறுவனத்தின் மாபெரும் சட்டவிரோதச் செயல்பாடுகள் மற்றும் சர்வதேச பணமோசடிப் பரிமாற்றங்கள் அனைத்தும் மேலூர் பகுதியில் உள்ள அதன் பிரதான கல் குவாரி வளாகத்திலிருந்துதான் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்த வளாகத்தின் மையப்பகுதியில் உள்ள ஒரு இரகசிய அறையில், குற்றக் கும்பலின் அனைத்து ரகசியங்களும், அரசியல்வாதிகளின் பங்களிப்பும் அடங்கிய அந்தப் பிரதான கணக்குப் புத்தகம் (master ledger) பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை அவர்கள் நம்பினர். ஆனால், அந்த இடத்திற்குள் எப்படி நுழைவது என்பது மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது. காவல்துறையின் உயர்மட்ட ஆதரவு வேலுச்சாமிக்கு இருப்பதால், சாதாரண முறைகளில் அங்கே நுழைவது தற்கொலைக்குச் சமம். எனவே, துணிச்சலான ஒரு இரகசிய ஊடுருவலைச் செய்ய அவர்கள் திட்டமிட்டனர்.

மறுநாள் மாலை, மேலூரின் கரடுமுரடான, தூசிகள் நிறைந்த கிரானைட் குவாரிப் பகுதியின் வெளிப்புறச் சுற்றுச்சுவரை அவர்கள் அடைந்தனர். காற்றில் பறந்த கிரானைட் தூசும், பிரம்மாண்டமான இயந்திரங்களின் இரைச்சலும் அந்தச் சூழலை மேலும் மிரட்டலாக மாற்றியிருந்தன. அந்தப் பகுதியில் காவலர்களின் ரோந்துப் பணிகளைத் தவிர்க்க, அவர்கள் மிகவும் கவனமாக காயம்பட்ட தொழிலாளர்கள் அணியும் சீருடைகளையும், தலைக்கவசங்களையும் அணிந்துகொண்டனர். அறிவழகனின் முகத்தில் லேசான பதற்றம் இருந்தது; சாதாரணமாக எண்களுடனும் கணக்குகளுடனும் மட்டுமே வாழ்ந்த அவனுக்கு, இந்த வகையான ஆபத்தான உடல்ரீதியான ஊடுருவல் முற்றிலும் புதியது. அவனது மூச்சுக்காற்று அதிகமாக வெளியேறியது. அவனது நீண்ட நாள் பழக்கமான படபடப்பும், குறுகிய இடப் பயமும் (claustrophobia) லேசாகத் தலைதூக்க முயன்றன. ஆனால், அவனது தோள்களைத் தட்டிக் கொடுத்து, அவனுக்குத் தேவையான தைரியத்தை வழங்கினாள் தாமரை. அவளது முகத்தில் இருந்த கணக்கற்ற உறுதியும், எதார்த்தமான எச்சரிக்கை உணர்வும் அறிவழகனுக்கு ஒரு பெரிய பலத்தைக் கொடுத்தன.

‘தாமரை, நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும். இங்குள்ள ஒவ்வொரு கேமராவும் நம்மை அடையாளம் கண்டுவிடக்கூடாது’ என்று தன் குரலைத் தாழ்த்தி எச்சரித்தான் அறிவழகன். தாமரை தனது சிறிய பாக்கெட் தொலைநோக்கியால் சுற்றியுள்ள பாதுகாவலர்களின் நடமாட்டத்தைக் கவனித்தாள். ‘கவலைப்படாதே அறிவழகன். அவர்களின் சுழற்சி நேரம் பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை மாறும். அந்த இடைவெளியில் நாம் அந்தப் பிரதான எஃகு ஷெட்டிற்குள் நுழைய வேண்டும்’ என்று உறுதியுடன் கூறினாள். அவளது தந்திரமான வழிகாட்டலின் கீழ், இருவரும் குவாரிப் பகுதியின் பாரிய இயந்திரப் பகுதிகளுக்குப் பின்னால் ஊர்ந்து சென்றனர். சுற்றியும் பிரம்மாண்டமான ஹாலஜன் விளக்குகளின் வெளிச்சம் கூர்மையாக எரிந்துகொண்டிருந்தது. தூசிகள் பறக்கும் அந்த வறண்ட வெளியில், கனரக வாகனங்கள் சரக்குடன் சென்று கொண்டிருந்தன.

அவர்கள் இருவரும் மிகவும் துல்லியமாகத் திட்டமிட்டு, பெரிய கிரானைட் கட்டடத்தின் பின்புறப் பகுதிக்குள் நுழைந்தனர். அங்கே இரவு நேரத்திலேயும் கடுமையான பணி நடந்துகொண்டிருந்தது. மிகப்பெரிய கிரானைட் பாறைகள் வெட்டி எடுக்கப்பட்டு, லாரிகளில் ஏற்றப்படுகின்றன. அந்தச் சமயத்தில், அறிவழகனின் கண்கள் ஒரு ஆச்சரியமான காட்சியைக் கண்டது. சாதாரணமான கிரானைட் பாறைகள் போல வெளியே தெரியும் அந்தத் தடிமனான கற்களுக்கு நடுவே, உட்புறம் முற்றிலும் துளையிடப்பட்டு, ஹவாலா பணத்தையும் வெளிநாட்டுப் பரிமாற்ற ஆவணங்களையும் கடத்துவதற்காகவே பிரத்யேகமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட குழிவான மையப்பகுதிகள் கொண்ட கற்கள் லாரிகளில் ஏற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. இதைப் பார்த்த அறிவழகனின் தடயவியல் மனம் அதிர்ச்சியடைந்தது. வெறும் காகிதப் பணப் பரிமாற்றம் மட்டுமல்லாமல், நேரடியாகவே பொருள்களை வைத்து இந்தச் சட்டவிரோதக் கடத்தல் நடந்துள்ளது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

திடீரென, அந்த வளாகத்தில் ரோந்து வந்த காவல்துறை ஜீப் மற்றும் தனியார் பாதுகாப்புப் படையின் மோட்டார் சைக்கிள்கள் அந்தப் பக்கமாக வந்து கொண்டிருந்த சத்தம் கேட்டது. ‘உள்ளே வா அறிவழகன், உடனே மறைந்துகொள்!’ என்று கிசுகிசுத்த தாமரை, அருகில் இருந்த பிரம்மாண்டமான கிரானைட் அறுக்கும் இயந்திரம் (granite cutting shed) ஒன்றின் நிழலில் அவனை இழுத்துச் சென்றாள். அந்த ராட்சத இயந்திரத்தின் இரும்புப் பிடியும், சுற்றிலும் குவிக்கப்பட்டிருந்த தூசி நிறைந்த மணல் மூட்டைகளும் அவர்களுக்கு ஒரு தற்காலிகத் தற்காப்பு அரணாக மாறின. அறிவழகனின் தோள் பையும் தாமரையின் கையில் இருந்த வயர்லெஸ் கருவியும் உரசிக்கொண்டன. இருவருக்கும் இடையே இடைவெளி மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. அவளது இதயத்துடிப்பு வேகமாக உயர்வதை அறிவழகனால் உணர முடிந்தது. ஆனாலும், தாமரையின் முகம் துளியும் பயமின்றி, முற்றிலும் எதிரியை எதிர்கொள்ளத் தயாரான நிலையில் இருந்தது. அவளது கூர்மையான கண்கள் இருண்ட இடைவெளியில் எதிரிகளின் காலடிச் சத்தங்களைக் கவனித்தன.

பாதுகாப்புப் படையினர் அவர்கள் நின்ற இடத்திலிருந்து சில அடிகளுக்கு அப்பால் நின்று சிகரெட் பிடித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ‘இந்த வாரம் ஏற்றுமதி மிகவும் முக்கியமானது. மேலிடத்திலிருந்து கண்டிப்பான உத்தரவு வந்துள்ளது’ என்று ஒருவன் பேசினான். அவர்களின் பேச்சின் தொனி மிகவும் ஆபத்தானதாக இருந்தது. அறிவழகன் தனது மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு, சுவரோரமாக ஒடுங்கி நின்றான். அவனது வாழ்நாளில் அவன் சந்தித்த மிக ஆபத்தான கணம் இதுவே. உடல் ரீதியான சண்டைகளில் அவனுக்குப் பெரிய அனுபவம் இல்லை என்றாலும், தாமரையின் தந்திரமான பாதுகாப்பு அவனுக்குள் ஒரு நிம்மதியை அளித்தது. சில நிமிடங்கள் நீடித்த அந்தப் பதற்றம், பாதுகாவலர்கள் அங்கிருந்து நகர்ந்த பிறகு சற்றுத் தளர்ந்தது.

இருவரும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவதற்குள், அருகிலிருந்த ஒரு அலுமினியக் கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது. அங்கே வேலுச்சாமி தனது கைபேசியில் மிகக் கோபமாகவும் உறுதியாகவும் பேசிக்கொண்டே வெளியே வந்தார். அவர் கையில் ஒரு செயற்கைக்கோள் தொலைபேசி (satellite phone) இருந்தது. இரவு நேரக் குளிரிலும் அவரது முகத்தில் வழிந்த வியர்வை ஹாலஜன் வெளிச்சத்தில் பளபளத்தது. அவர் பேசும் வார்த்தைகள் அவர்கள் நின்ற இடத்திற்குத் தெளிவாகக் கேட்டன. ‘அந்த மாஸ்டர் லெட்ஜரை இங்கிருந்து உடனடியாக மாற்ற வேண்டும். இன்ஸ்பெக்டர் தாமரையும் அந்தத் தணிக்கையாளனும் நம்மை நெருங்கிவிட்டார்கள். இன்றிரவே அந்தப் பிரதான கணக்குப் புத்தகத்தை நகரின் மையப்பகுதியில் உள்ள நமது பாதுகாப்பான பெட்டகத்திற்கு (downtown secure vault) மாற்றிவிடுங்கள். எந்தத் தவறும் நடக்கக் கூடாது!’ என்று அவர் உத்தரவிட்டார்.

வேலுச்சாமியின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அறிவழகனும் தாமரையும் ஒரு মুহূর্ত அதிர்ந்து உறைந்து போயினர். தேடிக்கொண்டிருந்த பிரதான ஆவணம் எங்கிருக்கிறது என்ற ரகசியம் இப்போது தற்செயலாக அவர்களின் காதுகளில் விழுந்திருந்தது. ஆனால், அதை உடனடியாக downtown பகுதிக்கு மாற்றுவதைத் தடுத்து, அந்தப் புத்தகத்தைக் கைப்பற்றுவது என்பது காலத்துடன் செய்யும் மரணப் போராட்டம் என்பதை அவர்கள் இருவரும் உணர்ந்தனர்.