மறைந்திருந்த ஏடு

கடல்நகரம் எப்போதுமே ஒரு விசித்திரமான ரகசியத்தைத் தன் அலைகளுக்குள் மறைத்து வைத்திருப்பதாகக் கடலோர மக்கள் நம்புவார்கள். தமிழ்நாட்டின் தொன்மை வாய்ந்த அந்த அழகிய கடலோர நகரத்தின் நடுவே, காலத்தின் கால்தடங்களைச் சுமந்து கொண்டு கம்பீரமாக நின்றிருந்தது ‘சரஸ்வதி சுவடி அரண்மனை’. அதன் பிரம்மாண்டமான மர அலமாரிகளில் நூற்றாண்டுகள் கடந்த ஓலைச்சுவடிகளும், செப்பேடுகளும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தன. அந்த அரண்மனையின் முதன்மைப் புனரமைப்பாளரான மதிவதனி, தன் இருபத்தெட்டாவது வயதிலேயே அரிய சுவடிகளைப் பாதுகாப்பதில் தேர்ந்தவளாக விளங்கினாள். அவளது கூர்மையான பார்வை, எந்தவொரு சிதைந்த ஏட்டையும் பழுதுபார்ப்பதில் அசாத்திய துல்லியத்தைக் காட்டும். அவளது இடது கையின் மறைவில் இருந்த ஒரு சிறிய பிறவி மச்சம், அவள் பாரம்பரியமான சுவடிப் பாதுகாவலர் மரபைச் சேர்ந்தவள் என்பதை வெளிப்படுத்தாமல் காட்டியது.

அன்று மாலை, அரண்மனையின் மையக் கூடத்தில் விளக்குகள் மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்தன. காற்று கூடக் கடலின் உவர் வாசனையோடு சன்னமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. பேராசிரியர் சோமசுந்தரம் அவளிடம் ஒரு புதிய பெட்டியைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றிருந்தார். “மதி, இந்த பெட்டி நேற்று முன்தினம் இரவு கலங்கரை விளக்கத்திற்கு அருகில் உள்ள பாறைகளில் ஒதுங்கியதாம். உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று பார். மிகவும் பழமையானதாகத் தெரிகிறது” என்று கூறிச் சென்றார்.

மதிவதனி அந்தப் பழைய தேக்கு மரப் பெட்டியின் மீது படிந்திருந்த தூசியைத் துடைத்தாள். அதன் மேல் பகுதியில் செதுக்கப்பட்டிருந்த சித்திரப் பூட்டுகள் விசித்திரமாக இருந்தன. எப்பேர்ப்பட்ட திறமையாளரையும் யோசிக்க வைக்கும் அந்தச் சித்திர அமைப்பை, தனது விரல்களின் நுணுக்கமான தொடுதலால் மெதுقாகத் திறந்தாள் அவள். பெட்டி திறந்ததும், ஒரு அடர்ந்த பழமையான மூலிகையின் வாசனையும், கடலின் உப்புக்காற்றும் ஒருசேர வெளியே வந்தது. அதனுள்ளே பளபளக்கும் கறுப்பு நிற நார்ப்பரப்புகளுடன், விசித்திரமான எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு பனைஓலைச் சுவடி அமர்ந்திருந்தது.

அது சாதாரண சுவடி அல்ல; அதன் ஒவ்வொரு ஏடும் ஒரு காந்த சக்தியைப் போல மதிவதனியை ஈர்த்தது. ‘காலக் குறிப்பேடு’ என்று அதன் முகப்பில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த வாசகம் அவளது இதயத்துடிப்பை சற்று உயர்த்தியது. அச்சமயத்தில், தன் இடது கை விரல்களால் அந்தச் சுவடியின் முதல் ஏட்டின் விளிம்பைத் தொட்டாள் மதிவதனி. அடுத்த கணத்தில், அவளது உடலுக்குள் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற ஒரு விசித்திரமான அதிர்வு ஏற்பட்டது. அவளது கண் முன்னே திடீரென நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கடலில் மூழ்கிய பண்டைய மணிக்கூண்டு கோட்டையின் சிதறல்களும், நீருக்கடியில் ஒளிரும் விசித்திரக் குறியீடுகளும் ஒரு நிழல் உலகைப் போலத் தோன்றி மறைந்தன.

அவள் சுவடியின் முதல் ஏட்டைச் சற்றுப் பிரிக்க முயன்ற அந்த விநாடியில், அறையின் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தபோது, கடலின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு பேரொளி வானத்தை நோக்கிப் பாய்ந்து மறைந்தது. அந்த நீல நிற ஒளி கடல்நகரத்தின் ஒட்டுமொத்த திசையையும் ஒரு கணத்தில் அதிரச் செய்தது. மதிவதனி திகைத்துப் போனாள்; அந்தச் சுவடிக்கும் தனக்கும் ஏதோ ஒரு பிறவிப் பிணைப்பு இருப்பதை அவளது உள்ளுணர்வு அவளுக்கு உணர்த்தியது.